LOLZ
ჭორიტიკოსი
ჯგუფი: Users Awaiting Email Confirmatio
წერილები: 26226
წევრი No.: 6624
რეგისტრ.: 1-October 04
|
#8957279 · 25 Mar 2008, 14:52 · · პროფილი · პირადი მიმოწერა · ჩატი
ინტერვიუ გაზეთ ”24 საათისთვის” გაკეთდა, მაგრამ ავტორის განცხადებით, მასალა არ დაბეჭდეს. ინტერვიუში ლაშა ბაქრაძე საზოგადოებრივ მაუწყებლის საკუთარ ხედვაზე გვიამბობს. ის გვამცნობს იმ გეგმების შესახებ, რომლის განხორციელებასაც შეეცდება, თუ კი მას არხის გენერალური დირექტორის პოსტზე აირჩევენ:
- ”საზოგადოებრივი მაუწყებელი არის ის ბერკეტი, რომლითაც ძალიან ბევრი რამის შეცვლა შეიძლება, არა მხოლოდ მედიაში, არამედ ჩვენს საზოგადოებრივ ცხოვრებაში. თუ ჩვენ ძირეულ ცვლილებებს გვინდა მივაღწიოთ, საზოგადოებრივი მაუწყებლობა უნდა ჩადგეს საზოგადოების სამსახურში”.
არიან ადამიანები, რომელებიც თვლიან, თავიანთი ე.წ. ლიბერალური ეკონომიკური შეხედულებებიდან გამომდინარე, რომ საზოგადოებრივი მაუწყებლობა საერთოდ არაა საჭირო. წმინდა პრაგმატული თვალითაც რომ შეხედოთ ჩვენი მედიის მდგომარეობას შეუძლებელია ვერ დაინახო, თუ რას გვიქადის მხოლოდ კერძო ტელევიზია და რადიომაუწყებლობა, რამდენად არათავისუფალია მედია. თუ ჩვენ მხოლოდ უნიჭო პროპაგანდის მანქანები გვინდა, ამას ლიბერალიზმის ნიღაბს ნუ მივაფარებთ.
რამდენად გამჭვირვალედ მიმდინარეობს წინასაარჩევნო მზადება, საბჭოს დაკომპლექტება, კანდიდატების საზოგადოებისთვის გაცნობა მედიის მხრიდან და ა.შ.
- ჩვენ უნდა მოვახერხოთ, რომ რაც შეიძლება გამჭვირვალე იყოს ეს არჩევნები, ეს ერთის მხრივ ხელს შეუწყობს თვითონ სამეთვალყურეო საბჭოსაც, რომ გააკეთოს სწორო არჩევანი და მეორეს მხრივ ეს ხელს შეუწყობს საზოგადოებას, რომ დაინახოს საითკენ მიდის საერთოდ ტელევიზია, რა აზრის არიან სამეთვალყურეო საბჭოს წევრები, რა აზრის არიან კანდიდატები და ის ადამიანები, რომლებსაც ტელევიზიასთან მიმართებაში რაღაც ეთქმის.
გარდა ამისა, ეს ხელს შეუშლის გარე ძალებს, რომლებსაც, რა თქმა უნდა, სურთ გარკვეული გავლენა მოახდინონ სამეთვალყურეო საბჭოზე, და ასევე დაიცავს საბჭოს წევრებს. ამისთვის აუცილებელია მოხდეს საჯარო დებატები ტელევიზიით და რადიოთი, მე არ ვგულისხმობ კონკურენტებს შორის ბრძოლას, ისე, როგორც პოლიტიკურ პარტიებს შორის არის ეს მიღებული, არამედ ყველანი, კანდიდატები, საბჭოს წარმომადგენლები ან თუნდაც პოლიტიკოსები, დავსხდეთ ერთად მრგვალი მაგიდის გარშემო და ვისაუბროთ, თუ როგორი წარმოგვიდგენია ტელევიზია, რას მოველით მისგან, საზოგადოებას გავაცნოთ ჩვენი აზრი ამასთან დაკავშირებით.
ამისთვის. შესაძლოა, დროებით გაკეთდეს ახალი გადაცემა, როგორც ხდება ხოლმე პოლიტიკური არჩვენების წინ, სადაც ჩვენ ვისაუბროთ მომავალი გეგმების შესახებ. ეს ერთის მხრივ დაანახებს საზოგადოებას, თუ საითკენ გვინდა რომ წავიდეს ტელევიზია, მეორეს მხრივ ხელს შეუწყობს სამეთვალყურეო საბჭოს გადაყვეტილების სწორ მიღებაში, საბოლოოდ, როცა დირექტორი აირჩევა, ცხადი გახდება ეს დირექტორი არჩეულ იქნა იმის გამო, რომ მას ნათელი იდეები აქვს, თუ მხოლოდ და მხოლოდ იმის გამო, რომ ის ამა თუ იმ პოლიტიკური პარტიის მოთხოვნებს აკმაყოფილებს
გარდა ამისა, არავინ არ საუბრობს მაუწყებლობის თანამშრომელთა აზრზე. ვინ მივა მათ ხელმძღვანელად პირველ რიგში მათ აინტერესებთ და მათი აზრიც გასათვალისწინებელია, განსაკუთრებით კი ძველი თანამშრომლების, პროფესიონალების. უპირველეს ყოვლისა დირექტორს საკუთარ თანამშრომლებთან უნდა შეეძლოს ურთიერთობა.
რა უნდა იცოდეს გენერალურმა დირექტორმა და რა პროფესიის უნდა იყოს ის?
- დირექტორს ნათლად უნდა ჰქონდეს წარმოდგენილი, თუ საით გვინდა რომ იყოს მიმართული გარდაქმნა საზოგადოებაში, როგორ შეიძლება ამას ხელი შეუწყოს მედიამ. დირექტორი უნდა იყოს ადამიანი რომელსაც აქვს ხედვა, რომელაც შეუძლია თქვას I have a dream...
პროფესიას დიდ ყურადღებას არ მივაქცევდი. რას თვლით პროფესიად, სად ისწავლა ადამიანმა ოთხი-ხუთი წლის განმავლობაში? მაგ. ჟურნალისტიკაზე რას სწავლობენ? ზოგიერთს ჰგონია, რომ ტელევიზიისა და რადიოს დირექტორი აუცილებლად ჟურნალისტი უნდა იყოს. ეს იმის ბრალიცაა, ჩვენთან რადიო-ტელევიზია საინფორმაციო გადაცემამდე რომ არის დაყვანილი და სხვა არანაირი ფუნქცია აღარ აქვს. ჩემს წარმოდგენაში მაუწყებლობა ბევრად უფრო ფართე გაქანებისაა. აქ ფილმებიც უნდა მზადდებოდეს და ნაირ-ნაირი შემეცნებითი თუ გასართობი გადაცემებიც. ამას ფართე თვალსაწიერი ჭირდება. ჟურნალისტიო, რომ ამბობენ, სულ ვფიქრობ, თეატრში ხომ არავინ ითხოვს, რომ მსახიობი იყოს აუცილებლად დირექტორი?
თეატრი რომ არ დავტოვოთ: ჩემის აზრით მაუწყებლობის ხელმძღვანელი უფრო სამხატვრო ხელმძღვანელია, ვიდრე ფინანსური დირექტორი. ანუ ფინანსური და ტექნიკური მენეჯერი დაქვემდებარებული თანამდებობებია. ძველ მენეჯმენტზე რომ ვისაუბროთ - შეიძლება არხს პირველი ერქვას და ამ სახელს არ იყენებდე? სადაა აქ მენეჯმენტის ან საღი აზრის ნასახი?
გენ.დირექტორობის შემთხვევაში აპირებთ თუ არა მოიწვიოთ დასავლეთის საზოგადოებრივი ტელევიზიების, მაგ: ბიბისის ან სხვა მაუწყებლების წარმომადგენლები კონსულტანტებად?
- რატომაც არა, ვფიქრობ აუცილებელიც იქნება.
როგორია დღეს საზოგადოებრივი მაუწყებელი და რა არის ყველაზე მთავარი, რაც უნდა შეიცვალოს არხზე?
- ერთ ინტერვიუში ამაზე პასუხის გაცემა შეუძლებელია. ყველაფერი! სწორედ ამიტომ იქნებოდა დებატები ტელევიზიაში მნიშვნელოვანი. იმედი მაქვს სხვა კანდიდატებიც შეუერთდებიან ჩემს თხოვნა-მოთხოვნას ყოველდღიური დებატების თაობაზე და ამჟამინდელი ტელე-რადიოს მესვეურებიც. გარდა ამისა ჩემი ხედვა, ზუსტად იგივე რაც სამი წლის წინ მქონდა, და რომელშიც რასაკვირველია ყველა დეტალზე ვერ იქნება საუბარი, საზ.მაუწყებლის ვებ-გვერდზე გამოქვეყნდება, სხვა კანდიდატების ხედვებთან და ბიოგრაფიებთან ერთად, 23 მარტს.
3 წლის წინ მგონი ერთად-ერთი ვიყავი, ვინც ყურადებას ამახვილებდა ქართული ენის წინაშე მაუწყებლობის პასუხისმგებლობაზე. ამ საკითხს დიდი ყურადღება უნდა მიექცეს, თორემ ქართული ენის გახრწნის საკითხში მედია უზარმაზარ როლს თამაშობს. სხვათა შორის, ფონეტიკური მხრითაც. ასევე, ვფიქრობ, რომ ინტერნეტ საიტი უბრალო დამატება კი არ უნდა იყოს მაუწყებლობისა, არამედ დამოუკიდებელი ნაწილი – დიდი საინფორმაციო პორტალი-კარიბჭე. არის სხვა უამრავი დეტალი, რომელსაც არასაკმარისი ყურადღება ექცევა, იმიტომ რომ, როცა მაუწყებლობაზე ლაპარაკობენ, მხოლოდ ტელევიზიას გულისხმობენ.
რას შეცვლიდით ნიუსის სტრუქტურაში? როგორ შეიძლებას ახალი ამბების დაცვა პროპაგანდისგან, იმისგან რომ არ გაშუქდეს პიარ-აქციები, რაც დღეს ხშირად ხდება?
- საინფორმაციო გადაცემები ძირეულად შეიცვლება და ინფორმაციაზე იქნება ორიენტირებული და არა პიარ-ლაყბობებზე. არც ერთსაათიანი იქნება, როგორც ახლაა, რადგანაც დღევანდელ ნიუსთა უმრავლესობა საერთოდ არაა ნიუსი. ჩვენ არა მხოლოდ მედია უნდა გარდავქმნათ არამედ მაყურებლის თუ მსმენელის ჩვევებიც, რომელიც ბოლო წლების განმავლობაში ჩამოყალიბდა.
რა მიმართულების და რა შინაარსის გადაცემებით დატვირთავდით მაუწყებლობის ბადეს? რაზე გააკეთებდით აქცენტს ინფორმაციის გარდა?
- იცით რა, შორს რომ არ წავიდეთ, ავადსახსენებელი კომუნისტების დროსაც კი ეს საქ.ტელე-რადიო ბევრად უფრო დიდ მრავალფეროვნებას თავაზობდა საზოგადოებას. აიღეთ, ნებისმიერი ნორმალური ქვეყნის საზოგადოებრივი არხები, არაა აუცილებელი სულ მსოფლიოს ყველაზე დიდი საზოგადოებრივი მაუწყებელი ბი-ბი-სი მოგვქონდეს მაგალითად და თქვენ იქაც იპოვით მრავალფეროვნებას. აქ არაფერია ახლიდან გამოსაგონი. რადიოდადგემი რომ უნდა იყოს რადიოში, მაგალითად, ამას ბევრი ლაპარაკი რად უნდა?
რა იქნება პრიორიტეტული, რეიტინგი თუ ხარისხი? თუ ორივე ერთად? თუ არის შესაძლებელი გაკეთდეს გადაცემები, რომლებიც მაღალრეიტინგულიც იქნება და ხარისხიანიც?
- ყველაფერი რაც ხარისხიანია უკეთ იყიდება. რასაკვირველია, მომხმარებელი ამას ალბათ უცბად ვერ მიეჩვევა. ჩვენ უნდა ავწიოთ თამასა სხვა მედიებისთვიასაც და ამას ნამდვილად ადვილად მოვახეხებთ არსებულ უბადრუკ გარემოში. საშინლად მაღიზიანებს, როცა ამბობენ ხალხს ეს უნდა და ამაზე მეტი მოთხოვნილება არა აქვსო. დამერწმუნეთ, ადამიანს შეიძლება სულ სალაფავი აჭამო და მას წარმოდგენაც არ ჰქონდეს რომ უკეთესი საჭმელიც არსებობს ან უკეთესი უნდოდეს, მაგრამ როგორც კი უკეთესს გასინჯავს სალაფავს აღარ დაუბრუნდება. ყოველ შემთხვევაში, არჩევანი უნდა არსებობდეს. ჩვენში არჩევანი არ გვაქვს, ჯერ-ჯერობით.
კვლევებს თუ ჩაატარებთ იმის გასარკვევად თუ რა ტიპის გადაცემებზეა მოთხოვნა, როგორ დააბალანსებთ მოთხოვნა-მიწოდების საკითხს, დაეყრდნობით ძირითადად მოთხოვნას, თუ თქვენ შესთავაზებთ სიახლეს მაყურებელს?
- ეს გარკვეული წრეა, ორმხრივი პროცესია. მოთხოვნილების შესწავლა მნიშვნელოვანია, მაგრამ არა მხოლოდ მოთხოვნილება განაპირობებს ბაზარს არამედ შეთავაზებაც. მაგალითად შეიძლება დღეს იყოს მოთხოვნა რელიგიურ თემატიკაზე, რომელიც ზოგიერთებს რიტუალების ტრანსლირებად ესმით, მე კი საზოგადოებას შევთავაზებდი სერიოზულ საუბრებს რელიგიურ თემაზე, რომელიც მართლაც ძალიან მნიშვნელოვანია საზოგადოებისთვის.
როგორი იქნება მრავალფეროვნების გაშუქება, რა როლი დაეთმობა უმცირესობების საკითხს?
- საქართველო უაღრესად მრავლფეროვანი ქვეყანაა. ესაა ჩვენი ქვეყნის განსაკუთრებული ხიბლი. ამ მრავალფეროვნების კი ხშირად გვეშინია. მე ძალიან მინდა, რომ ეს შიში მოვსპოთ და ქვეყანა იმ მრავალ ფერში დავინახოთ, როგორიც სინამდვილეშია. ამ ქვეყნის მცხოვრებნი არ ვიცნობთ ერთმანეთს, არ ვიცით, რა პრობლემები გვაწუხებს ან რა გვახარებს. რა სახელმწიფო შეიძლება ჩამოყალიბდეს ასე? ინტეგრაცია შეუძლებელია ამის გარეშე.
არის თუ არა რეალური შანსი, რომ საზოგადოებრივი არხი ჩამოყალიბდეს მართლაც დაბალანსებულ, მაღალი პროფესიული სტანდარტების მქონე ტელევიზიად, რომელზეც არ იქნება არავითარი ზეწოლა არც მთავრობის, არც ოპოზიციის და არც სხვა ჯგუფების მხრიდან?
- ამის იმედი რომ არ მქონდეს, არასდროს დავაყენებდი ჩემს კანდიდატურას.
რა როლს ანიჭებთ ჟურნალისტური ეთიკის საკითხს?
- დიდს.
გამარჯვების შანსი გააქვთ?
- მცირე, არსებული გარემოებების გათვალისწინებით. მაგრამ თუ მართლა თავისუფალი, კრიტიკული და საინტერესო მაუწყებლობა გვინდა...
ლაშა ბაქრაძე. დაიბადა 1965 წლის 27 იანვარს, თბილისში. დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის დასავლეთ ევროპის ენებისა და ლიტერატურის ფაკულტეტი, იენის ფრიდრიხ შილერის უნივერსიტეტის ლიტერატურისა და ხელოვნებათმცოდნეობის ფაკულტეტი (დიპლომი გერმანისტიკაში). ასევე სწავლობდა პოტსდამის, ბერლინის და ვენის უნივერსიტეტებში და ბავარიის ტელერადიომაუწყებლობასთან არსებული ერთწლიანი სასცენარო სახელოსნოში (მიუნხენი). 1992-95 წლებში იყო საქართველოს რადიოს პირველი ოფიციალურად აკრედიტებული კორესპონდენტი ბერლინში. 2002 წელს დაიცვა დისერტაცია თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტში, თემაზე: ”გერმანულ-ქართული ურთიერთობები პირველი მსოფლიო ომის დროს“ 1996-2001 წლებში იყო კულტურული და სამეცნიერო პროგრამების მენეჯერი თბილისის გოეთეს ინსტიტუტში. სხვადასხვა დროს ლექციებს კითხულობდა თბილისის თეატრისა და კინოს უნივერსიტეტში, ტექნიკურ უნივერსიტეტში, მენეჯმენტის ევროპული სკოლაში (ESM) 2007 წელს მიიღო საფრანგეთის ჰუმანურ მეცნიერებათა სახლის (MSH) სტიპენდია პარიზის არქივებში სამუშაოდ და ლექციების წასაკითხად სოციალურ მეცნიერებათა უმაღლეს სკოლაში . მუშაობდა ტელეკომპანია რუსთავი2- ში ჟურნალისტად, გამოქვეყნებული აქვს პუბლიკაციები ქართულ და გერმანულენოვან ჟურნალ-გაზეთებში. 2006 წლიდან - საქართველოს კინემატოგრაფიის ეროვნული ცენტრის კინომემკვიდრეობის დაცვის გაყოფილების ხელმძღვანელი
|
რატომ დაბლოკა "24 საათმა" ლაშა ბაქრაძის სტატია?
