სიძულვილი, როცა სხვა გზა აღარ არის

როცა სხვა გზა აღარ არის რომ ადამიანი დაივიწყო უბრალოდ გააქრო შენი გონებიდან და აღარ გიყვარდეს რატომ არის ამ შემთხვევაში სიძულვილი ცოდვა?

მოწონება ჩემგან ამ თემას. მათზე გვაქვს საუბარი, ვინც გვიყვარდა, მაგრამ ამას არ იმსახურებდნენ თურმე, ხომ? სიძულვილი ანუ სიყვარულის საპირისპირო ემოცია ამ დროს ბუნებრივად გვეხმარება, რომ მალე მივიდეთ იმ საბოლოო ემოციამდე, რომელიც დარჩება ხოლმე ბოლოს ამგვარ შემთხვევებში: სრული განურჩევლობა, ის ადამიანი ხდება ფაქტობრივად უცნობი.

რა თქმა უნდა, ეს ოფცია მხოლოდ თავმოყვარეებისთვისაა. ვისაც თავმოყვარეობის ნასახი არ აქვს, შეიძლება ის დადგეს მუხლებზე და იდგეს დიდხანს ამ პოზაში ან თავიც მოიკლას ან საკუთარი ეგოსთვის სრულიად საზიანო თამაშის წესებს დათანხმდეს, მოკლედ, გახდეს სათამაშო მისი, ვისაც ის არ უყვარს.

ლაბარნა
დიახ ზუსტად მაგაზე მქონდა საუბარი, სწორედ მასე ვიქცეოდი სანამ შეზიზღებას დავიწყებდი

This post has been edited by sanfol on 13 Jul 2015, 23:16

sanfol

ვის არ მოგვსვლია ახალგაზრდობაში... თანაგიგრძნობ, რთული დრო გამოგივლია. მაგრამ მაინც მგონია, ამგვარი სიძულვილი შედარებით ხანმოკლეა.

ბოროტსა სძლია კეთილმან, არსება მისი გრძელიაო, რუსთაველი ამბობდა. პერიფრაზით შეიძლება ვთქვათ, რომ სიყვარული ხანგრძლივი ემოციაა, სიძულვილი კი _ ხანმოკლე.

ჩვენს ეპოქაში სიყვარულიც კი მალე ქრება ხოლმე, აგერ, სიყვარული სამ წელს გრძელდებაო, თანამედროვე მწერალი, ბეგბედერი წერს. მანამდე ამერიკელებს ასეთი გამოთქმა ჰქონდათ, "შვიდწლიანი ქავილი". ანუ თანდათან ჩქარდება ცხოვრების ტემპი და ის, რაც ტიპურად ადრე მთელ სიცოცხლეს გრძელდებოდა, ახლა სულ რამდენიმე წელში იკუმშება და იკვეცება.

სიძულვილი ხომ საერთოდ... ალბათ სულ რამდენიმე თვეში დაკარგავს ყოველგვარ აზრს უმეტეს შემთხვევებში...

ლაბარნა
ალბათ მართალია, მაგრამ დროებითაც რომ გაგრძელდეს სიძულვილი ეს უკვე კარგია იმ ტანჯვას აარიდებს ადამიანი თავს რასაც ცალმხრივი სიყვარული ქვია, დროებით მაინც და მერე რაღაცა გამოჩნდება
* * *
სხვა გამოსავალი რა არის? არის რამე?

სიძულვილიც არჩევანია, მაგრამ კითხვა მიჩნდება, სად მიყავს სიძულვილს ადამიანი? შეიძლება მოძულე ადამიანმა იპოვოს ჰარმონია და სიმშვიდე? რა საჭიროა საერთოდ სიძულვილი? მე ვფიქრობ ეს არის გზა კრახისკენ, როგორც იტყვიან იმ ტოტს ჭრი სადაც ზიხარ. თუნდაც ადამიანები ვინც შეცდომას არ პატიობს სხვებს, რა ემართება? საკუთარ თავს ჭამს მეტი არაფერი(თUმცა ყველას თავისი არჩევანი და ცხოვრება აქვს). მე ვფიქრობ სიძულვილს ჰარმონიასთან და ბედნიერებასთან კავშირი არ აქვს, თუ არადა გადახედე ადამიანებს ვისაც ზიზღი და სიძUლვილი ამოძრავებს და მიხვდები რა აბსურდია.