ნათესაური ურთიერთობები, და თანაც თანამედროვე

შეიძლება ეს თემა არ უნდა გავხსნა აქ... მაგრამ არ ვიცი სხვაგან სად...
შეიძლება არც ისე საინტერესო იყოს თქვენთვის, მაშინ გთხოვთ აიტანეთ კიდევ ერთი არასაინტერესო ტოპიკი..

მაშ ასე..

რისი თქმა მინდოდა და რაღაცნაირად ძალიანაც მაინტერესებს თქვენი ამბები და შეხედულებები ...
ანუ.. მოკლედ ვიტყვი OK ?
ქართულ ოჯახებში ნათესაური ურთიერთობის ტრადიცია მეტად ახლობლური და ნამდვილად ნათესაურიც იყო.. ალბათ კი არა და რა თქმა უნდა ამასაც აქვს თავისი ხიბლი.. თუმცაღა დღეს სხვაგვარადაა საქმე, შედეგად ხდება ისე რომ ნათესავები და, ძალიანც ახლობლები სხვათაშორის , კარგავენ ერთმანეთს....
ჩემს მაგალითსაც ვიტყვი აქვე, და მე პირადად ძალიან ახლობლები შეიძლება 1 წელი ან მეტ ხანს არ ვნახო... რამდენადმე ეს ამბავი ჩემითვის სამწუხაროცაა... მერე ისე შორდები, რომ ამასობაში და მაგასობაში, კარგავთ ფაქტობრივად ერთმანეთს....
თქვენ როგორ ხართ ამ მხრივ? და ასერთოდ რას ფიქრობთ ახლობელ ადამიანებთან ურთიერთოის ასეთ განვითარებებზე...

PS. ახლობლებში ყვავისა და ჩხიკვის ნათესაურ კავშირებზე არ ვსაუბრობ

მე მაგალითად უმეტესობა ჩემს ნათესავებს არ ვიცნობ გარე ბიძაშვილ მამიდაშვილებს (ნუ ყვავი ჩხიკვის მამიდა არაა მამენტ )

სხვათაშორის ეგ საკითხი მეც მაწუხებს. ადრე პირიქით იყო... აღარ შემეძლო ნათესავი რა.. აი მაგრად მეზარებოდა. რომ მაძალებდნენ ჩემები წადი, მოინხულე, სირცხვილია ... არ დადიოდა ჩემამდე. ახლა პირიქით... ჩემში გაიღვიძა რაღაც ნათესაურმა და აღმოვაჩინე, რომ დრო შეიცვალა თუ გარემო არ ვიცი.. ირგვლივ ყველაფერი გაცივდა შედარებით.. თბილისიც კი, ისეთი აღარ არის, როგორც ერთ დროს... სიყვარულით და სითბოთი სავსე ქალაქი...

Goddess

კი ძააან.. და მწყინს, რომ ძალიან ახლობლებს ვკარგავთ... ხანდახან მეც მეზარება მისვლა და ა.შ. თუმცა დღევანდელი საკომუნიკაციო საშუალებები ხელს უნდა უწყობდეს ურთიერთობის არ შეწყვეტას.... მარა რიავი აბა... პირიქით კი ხდება და ...მე დღეს ჩემს თავზე გამეცინა აღმოვაჩინე , რომ რძალი უფრო მიყვარს ვიდრე საკუთარი ბიძაშვილი რაოდენ პარადოქსულიც არ უნდა იყოს .... ესეც ურთიერთობისდა გამო..

This post has been edited by zenobia on 15 Sep 2008, 02:03

ჩემს დას ვნახულობ შედარებით ხშირად, ოდნავ იშვიათად დედაჩემს და სადღაც წელიწადში ერთხელ - დედაჩემის მამას [ბაბუას].

უბედნიერესი ვარ, რომ მეტ ნათესავებთან ხშირი შეხება არ მაქვს, აზრზე არ არიან რა ხდება ჩემს ცხოვრებაში და მეც აზრზე არ ვარ, რა ხდება მათში, შესაბამისად - ვერც ისინი ყოფენ ცხვირს ჩემთან, ვერც მე - მათთან და მოკლედ ძალიან სასიხარულო ცხოვრება მაქვს.

ადრე წელიწადში ერთხელ - აღდგომაზე ერთი დღით მიწევდა რამდენიმე ნათესავის ნახვა და დეპრესიაში ვიყავი დო ი პოსლე : )

მოკლედ, ძირს თავსმოხვეული ადამიანები, გაუმარჯოს - არჩეულებს!

This post has been edited by Kissie on 15 Sep 2008, 02:00

Kissie

იცი რა? მართალი ხარ და რა ჩემი ბრალია

This post has been edited by zenobia on 15 Sep 2008, 02:02

უძალიანმაგრესი ნათესავები მყავს და უმეტესობასთან ახლოს ვარ... :X

მაგრამ იმდენი არიან ფიზიკურად ზოგს ხშირად ვერ ვნახულობ...

ისე ძალიან პასიური ვარ მოკითხვებში და სტუმრობებში.. სულ მაგაზე მეჩხუბებიან