ალექსანდრ დიუმა

[კრაფტ]

(IMG:http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/5/54/Alexandre_Dumas_pere.jpg)

დაიბადა: 24 ივლისს, 1802 წელს

ბიოგრაფია:

ალექსანდრე დიუმას ბაბუა მარკიზი ანტუან-ალექსანდრე დავი დე ლა პეიეტერი საფრანგეთის კოლონია ჰაიტიზე არტილერიის გენერლის წოდებით მსახურობდა. ჰაიტიზე იგი დაქორწინდა ზანგ მონა ქალზე მარი-კესეტ დიუმაზე, რომელმაც 1762 წელს ქვეყანას მოავლინა მომავალი მწერლის მამა, თომა-ალექსანდრე.

მარკიზს არ გასჭირვებია მულატი შვილისთვის ცხოვრების გზის გაკაფვა საფრანგეთში და მალე თომა-ალექსანდრე ნაპოლეონის არმიის გენერალი გახდა.

თომა-ალექსანდრე გარდაიცვალა 1806 წელს, როცა ალექსანდრე დიუმა 4 წლის იყო. მიუხედავად სიღარიბისა, ოჯახს გავლენიანი არისტოკრატიული კავშირები ჰქონდა. სწორედ ამ კავშირების წყალობით ოცი წლის ასაკში ალექსანდრემ მუშაობა დაიწყო პარიზში პალე-როიალის სასახლეში ჰერცოგ ორლეანელის კანცელარიაში.

კანცელარაში მუშაობის პარალელურად დიუმამ დაიწყო სხვადასხვა ჟურნალებში პიესებისა და სტატიების გამოქვეყნება. პირველ პიესას, „ანრი მესამე და მისი კარი“ (Henri III et sa cour, 1829), დიდი წარმატება ხვდა წილად. ასევე აღიარებულ იქნა მეორე მისი ნაწარმოებიც — „კრისტინა“ (Christine ou Stockholm, Fontainebleau et Rome, 1830).

1835 წელს გამოვიდა მისი პირველი ისტორიული რომანი „იზაბელა ბავარიელი“ (Isabel de Bavière). მას მერე გაზეთებში ხშირად იბეჭდებოდა მისი ნაწარმოებები.

1840 წელს დაქორწინდა მსახიობ იდა ფერიერზე. მიუხედავად ამისა იგი აგრძელებდა სხვა ქალებთან შეხვედრას, რის შედეგად მას 3 უკანონო შვილი გაუჩნდა (ერთ-ერთი მათგანი მოგვიანებით ასევე წარმატებულ მწერლად იქცა). ალექსანდრე ქალებსა და ფუფუნებაზე დიდ ფულს ხარჯავდა. გამოსცა რამდენიმე ჟურნალი, დაარსა თეატრი — თუმცა მისი წამოწყებები კრახით დასრულდა. ამის გამო 1851 წელს კრედიტორებს ბრიუსელში დაემალა. 1858-1859 წლები რუსეთში გაატარა, სტუმრობდა თბილისსა და საქართველოს სხვა ქალაქებს. 3 წელიწადი მონაწილეობდა სახალხო მოძრაობაში იტალიის გაერთიანებისთვის.

გამოვყოფდი ამ ადამიანის 2 უდიდეს ნაწარმოებს!

სამი მუშკეტერი და ოცი წლის შემდეგ :)

დაამატეთ თუ ვინმემ რამე იცით კიდევ ამ კაცის შესახებ...

This post has been edited by craft1k on 25 Apr 2011, 23:18

[კრაფტ]

[giorgivachadze]

"ოცი წლის შემდეგ"-ს გაცილებით სჯობს "გრაფი მონტე კრისტო".

დიუმა ჩემი ბავშვობის საყვარელი მწერალია.

[giorgivachadze]

"დედოფალი მარგო"

[kranci]

მომდევნო "ათი წლის შემდეგ", მომდევნო "ოცი წლის შემდეგ" ანუ ვიკონტი დე ბრაჟელონი

[kranci]

უდიდესი ნაწარმოებებისა რა მოგახსენოთ, მაგრამ ჩემი ბავშვობის საყვარელი მწერალია ნამდვილად. ერთ-ერთი ის წიგნია "სამი მუშკეტერი" და უფრო "ოცი წლის შემდეგ", მთელი ფრაზებით და მამენტ გვერდებითაც რომ ვიცოდი ზეპირად.

[Nnino]

"ქალი კამელიებით" "გრაფი მონტე კრისტო"
მიუხედავათ იმისა რომ, დიუმა ზოგჯერ ისტორიულ ფაქტებს "ამახინჯებს'' მე მგონია, რომ სოცრად კარგი გადმოცემის უნარი აქვს. მე ძალიან მომწონს ეს მწერალი

[Nnino]

[kranci]

ქალი კამელიებით შვილის არის.


რამდენი ხანია დიუმას წიგნები არ გამხსენებია და ახლა უცებ მომაწვა ის შთაბეჭდილებები, რომლებიც მისი რომანების კითხვისას დამრჩა. :)

პერსონაჟები, რომლებიც ყურადღებას იქცევდნენ:

"სამი მუშკეტერიდან" - დ'არტანიანი, ჩემთვის იყო ვაჟკაცობის, კეთილშობილების მაგალითი და მისაბაძი პიროვნება. რა თქმა უნდა მისი სამი მეგობარი. მათი სუფთა მეგობრობა.
რიშელიე ძალიან ძლიერი და მაგარი პერსონაჟია.
როგორც უარყოფითი სახე, ლედი უინტერი ასევე ეფექტურია.
კონსტანცია ბონასიე, ალალი და ერთგული ქალი.
რომანები "ოცი წლის შემდეგ" და "ვიკონტ დე ბრაჟელონი ანუ ათი წლის შემდეგ" არა უშავს. დიდად არ მიყვარს ერთი მაგარი ნაწარმოების გაგრძელებები, ისევე როგორც ფილმებში. მორდაუნტიც ისეთივე "ბოროტების გენიაა", როგორც დედამისი. მთელს ტრილოგიაში სამეფო ოჯახების წარმომადგენლებზე არც ერთზე არ ვგიჟდები, განსაკუთრებით ანა ავსტრიელზე. ერთი ჩარლზ პირველი შემეცოდა, როდესაც თავი წააცალეს.

"დედოფალ მარგოში" ძალიან შთამბეჭდავია ლა მოლის და კოკონასის უანგარო, დიდი მეგობრობა. ეკატერინე მედიჩი მწერალს აქაც საკმაოდ კარგი გამოსდის. ტრილოგიის მეორე ნაწილი "გრაფინია დე მონსორო" კიდევ უფრო მომეწონა. დიანას და დე ბიუსის სიყვარულის ისტორია არის წიგნის მთელი სული და გული. "ორმოცდახუთი" საერთოდ არ მომეწონა, მანდ ერთი საყურადღებო იქნება დიანას შურისძიება და ვალუების დინასტიის ნელი დასასრული.

ნორმალური არის "ორი დიანაც". მარია სტიუარტი მომეწონა მაგ წიგნში.

და ბოლოს "გრაფი მონტე-კრისტო", რომელიც "სამ მუშკეტერთან" ერთად, მგონი უფრო მეტადაც მიყვარს. ყველა პერსონაჟი ძალიან კარგად არის გამოყვანილი, მოქმედება სხვადასხვა ადგილებში, სახასიათო და დასამახსოვრებელი ეპიზოდები... :love:

[kranci]

craft1k
ფოტოზე ნამდვილედ ალექსანდერია? რა სათნო სახე აქვს :D
"სამი მუშკეტერი" ვგიჟდები ამ წიგნზე,
მანიაკივით ნიჭიერი მწერალია და მანიაკივით წერდა ტომეულებს.

[giorgivachadze]

giorgivachadze

[giorgivachadze]

ათოსი და, უფრო მეტად მერე, - გრაფი დე ლა ფერი. ამ კაცზე სერიოზულად, ცოცხალი ადამიანივით ვიყავი შეყვარებული, მგონი, ვარ კიდეც ისევ. :)

ედმონ დანტესი აბატ ფარიასთან და მორელებთან ურთიერთობისას მიყვარს, სხვა დროს ცუდად იქცევა. :)))

დედოფალი მარგო, რა ვქნა და. არ მიყვარს არანაირად. ვერ მოვერგე მაგ წიგნს.

[Snow Crash]

Nnino

[Snow Crash]

ათოსი მეც ყველაზე მეტად მიყვარს. "ოცი წლის შემდეგ"-ში, ბოლოს ანა ავსტრიელს რომ მოთხოვნებს წაუყენებს დ'არტანიანი, ათოსზე რომ მიდგება საქმე, დედოფალი ეკითხება, გრაფ დე ლა ფერს რა სურსო, დ'არტანიანი პასუხობს არაფერიო. როგორ თუ არაფერიო, გაუკვირდება დედოფალს. დ'არტანიანი ეუბნება: თქვენო უდიდებულესობავ, გრაფი დე ლა ფერი უბრალოდ ადამიანი არ არის, ის ნახევარღმერთიაო.

[Nnino]

დანტესი ბედისწერის მარჯვენაა, რომელიც მიმართულია არამზადების დასასჯელად. :)

[Nnino]

:)

[giorgivachadze]

giorgivachadze

დ'არტანიანი, არა, არამისი ეუბნება, მგონი, მაზარინის... ვაი, აღარ მახსოვს ზუსტად. :(

მორდაუნტს რომ გამოფაშვავს გრაფი დე ლა ფერი და მერე მოიბოდიშებს: "ვაჟი მყავს, მინდოდა, მეცოცხლაო". ემანდ მოვკვდი.

[giorgivachadze]

Nnino

[Nnino]

კი, დ'არტანიანი ეუბნება დედა დედოფალს. იმდენად მიყვარდა ეგ წიგნები, რომ ლამის ზეპირად ვიცოდი. :D

[Nnino]

:user:

[giorgivachadze]

giorgivachadze

[giorgivachadze]

ჰოო, მარა ვილფორებთან მეტისმეტი მოუვიდა, ჰა...

თქვენ გაიხარეთ, ბავშვობაში გადავვარდი ახლა.

[Nnino]

[Nnino]

ზატო ალბერი არ დაბრიდა :D

[მამაო ენუქი]

არადა, ყველაზე დამპალი დანგლარი იყო და ყველაზე მეტად ეგ დაინდო...

[მამაო ენუქი]

ძველი სიყვარული მაინც სხვაა, რა...

[Nnino]

Nnino

[Nnino]

თავად დანტესიც გაიფიქრებს, რომ მეტისმეტი მომივიდაო, მაგრამ ის ბავშვი ისევ დედამისმა მოწამლა და ოჯახში რა ცოდვაც ტრიალებდა წლების განმავლობაში, უწია ვილფორს. ისევ მან ითამაშა გადამწყვეტი როლი დანტესის დაღუპვაში. კარგად ხვდებოდა, რომ უდანაშაულო იყო უბრალო მეზღვაური და როგორც პროკურორმა გადაწყვიტა მთელი მისი ბედი. დაუნგრია ცხოვრება და თვითონაც პასუხად დაენგრა თავზე ყველაფერი. თან პროკურორი, რომელსაც მოეთხოვება ზნეობრივობა და სამაგალითო ქცევა. როგორც იურისტი კატეგორიულად არ ვამართლებ მას. :) დანტესი რომ არ ჩარეულიყო თან, ვალენტინა დიდი საფრთხის ქვეშ იყო.

[giorgivachadze]

:rolleyes: მეც.

მამაო ენუქი

[giorgivachadze]

მანდაც როგორ კაცურად იქცევა! მაგ ამბავში მერსედისიც მაგრად მოიქცა, დანტესი უეჭველი მოკვდებოდა, რომ არა მერსედესის ჩარევა და შვილისთვის სიმართლის თქმა.