რატომ ვეპოტინებით სიცოცხლეს?, რ

მე მაინტერესებს, ღმერთის სასუფეველში თუ ასეთი კარგია, აქაურზე მაგარია და საერთოდ მუდმივი ბარხატნი კაიფია, აბა ჩვენ აქ სიკვდილს რატომ გავურბივართ და რატო ვიხევით შუაზე რო არ ოვკვდეთ? ან ახლობლის არდაცვალების დროს ამხელა მწუხარება რატომ გვაქვს, ის ხომ ამაზე კაი ადგილას მიდის?

Stirling

აქ ვეღარასდროს ვნახავ და იმიტომ...

Stirling

"გრიგოლ ხანძთელის ცხოვრება" გაქვს წაკითხული?

მაშინ მწარითა ცრემლითა ტიროდეს მკვიდრნი შატბერდისანი სიტყვისა მისთვის, ვითარმედ ხორციელად არღარა ხილვად უც მოძღვარი თვისი.

This post has been edited by Oldboy on 9 Sep 2010, 14:13

tamti1
Oldboy
ოკ

Stirling
ძალიან მძიმე არის როდესაც საყვარელ ადამიანს კარგავ,რადგან იცი რომ დიდი ხანს ვეღა ნახავ....
თან არ ვიცით ვინ სად მოხვდება......................

ამაზე დავითის სიტყვები გამახსენდა ფსალმუნიდან." არ მოვკვდები, არამედ ვიცოცხლებ და ვილაპარაკებ უფლის საქმეებზე"

თუკი მოუნანიებელი წავიდა ამ ქვეყნიდან და ქრისტე არ მიუღია თავის ცხოვრებაში, მართლა სამწუხაროა.

მორწმუნეც რომ იყოს მაინც განიცდი განშორებას. ზოგჯერ შეიძლება შენი თავი უფრო შეგეცოდოს, რომ იცი მისი წასვლით ბევრი რამ დაგაკლდება. მაგრამ ღმერთის იმედი რომ გაქვს მაინც გადაიტან . იცი რომ იმაზე მეტს არ დაუშვებს შენს ცხოვრებაში, რის გადატანაც არ შეგიძლია და კიდევ სხვა გამამხნევებელი ადგილებია ბიბლიაში. სტეფანე რომ ჩაქოლეს მოწაფეები გლოვობდნენ, მიუხედავად იმისა იცოდნენ რომ ქრისტესთან იყო. ლაზარეს საფლავთან იესომაც გამოხატა მწუხარება.

იმიტომ, რომ ერთხელ მოვდივართ და "იქ" ცხოვრების ისტორია ლამაზია, მაგრამ მის არსებობაში მაინც ეჭვი გვეპარება (ზოგს ძლიერ, ზოგს ნაკლებად და ზოგს არც არანაირი ეჭვები არ შეაქვს მის არ არსებობაში).

ხო და ჩაეპოტინები, აბა რა იქნება, როცა არ იცი, მერე რა გელის და გელის რომ საერთოდ რამე? :|

იმიტომ რომ სასუფეველი გარანტირებული არავის აქვს არავინ იცის რას დაიმსახურებს მისი ცხოვრება.