რატომ გვჭირდება დედა?

ცნობილია, რომ 2 წლამდე ასაკი სენზიტური (მგრძნობიარე) პერიოდია ჩვილებისთვის, როდესაც დედის გვერდით ყოფნა და მაქსიმალურად ხანგრძლივი კონტაქტი სჭირდებათ. განსაკუთრებით პირველი 6 თვეა ასეთი.
სკოლამდელი და მთელი სასკოლო ასაკიც ხასიათდება დედასთან ურთიერთობის გამძაფრებული მოთხოვნილებით.
ბავშვებს, რომლებსაც აკლიათ დედა (ბავშვთა სახლებში, ან უბრალოდ არ ცხოვრობენ მასთან) ეს განსაკუთრებით ემჩნევათ. ძირითადად სხვადასხვა ქცევითი დარღვევები უვითარდებათ და აქვთ ფსიქოლოგიური და პიროვნული პრობლემები.

მე მინდა ვკითხო ხალხს, რომლებიც არ არიან რომელიმე მეცნიერული თეორიის ან ნაშრომის გავლენის ქვეშ:
რა აქვს ისეთი დედას, მის გარეშე რომ ცუდადაა ადამიანი და განსაკუთრებით ბავშვები?
რას აძლევს დედა შვილს და შვილი დედას?
როგორ ფიქრობთ უბრალოდ დედის გვერდით ყოფნა საკმარისია შვილისთვის? ან რა ჯობია სიცივე, უყურადღებობა და ყოფნა, თუ არ ყოფნა და იმის ცოდნა, რომ დედა რომ ყოლოდა, თბილი და მოსიყვარულე იქნებოდა?
თქვენთვის ვინაა დედა, რა როლი უკავია თქვენს ცხოვრებაში?
რა პრობლემებს და უპირატესობებს ხედავთ თანამედროვე დედა-შვილის ურთიერთობებში?

ბავშვი აღარ ვარ მაგრამ დედაჩემი ჩემთვის ყველაფერია. იმას არ ვამბობ რომ ერთი დღეც არ შემიძLია მის გარეშე და არსად მივდივარ დედის გარეშე, მაგრამ რაღაც დროის მერე ვგრძნობ რომ მაკლია ხოლმე. განსაკუთრებით მაშინ თუ რამდენიმე დღით სოფელში წავიდა და დიასახლისი ვხდები ეს არ ნიშნავს რომ დედა მარტო ამიტომ მაკლდება, უბრალოდ ვგრძნობ რომ მიუხედავად იმისა რომ ვცდილობ დამოუკიდებელ ადამიანად ვიგრძნო თავი და მგონია, რომ ვარ. მაინც ჯერ დედაზე ვარ დამოკიდებული

მე დედაჩემმა მომცა ყველა ის თვისება, რაც მაქვს. პიროვნების ჩამოყალიბებაში დამეხმარა (რა თქმა უნდა მეც მქონდა რაღაც შინაგანი: D)
მომცა სითბო
სიყვარული
დამოუკიდებლობა
სიცოცხლე მომცა

მე მას მივეცი სიხარული როცა დავიბადე : ))) და ვიცი რომ დღეს იმდენს არ ვაძლევ, რამდენსაც იმსახურებს. არ ვარ იდეალური შვილი, მაგრამ მაინც ვიცი რომ სტიმულს ვაძლევ ბევრ საქმეში
ამაყობს ჩემით

არა
დედაჩემი რომ ასეთი არ ყოფილიყო არ მექნებოდა ასეთი განწყობა
თუ ყოფილა მომენტი რომ წავკამათებულვართ და რაღაც პერიოდი ოპიციალური ურთიერთობა გვქონია, ძალიან დიდ დისკომფორტს ვგრძნობ
დედამ უნდა მისცეს შვილს ის ყველაფერი რასაც სიტყვა "დედა" მოიცავს

ვერ ვიტყვი რომ უმთავრესი, ანუ ის რომ მე მის გარეშე ვერაფერს გავაკეთებ მაგრამ დიდი როლი აქვს

დედები არ ცდილობენ გაუგონ შვილებს
არ უნდათ შეეგუონ იმას რომ ის "პერიოდი" ამ "პერიოდმა" შეცვალა
როცა ისინიც თინეიჯერები იყვნენ ხო იგივე პრობლემა ქონდათ მშობლებთან


უპირატესობა ისაა რომ ჩვენს მშობლებს თავიანთ მშობლებთან შედარებით უმეტესობას უფრო პროგრესული შეხედულებები აქვთ


ისე ვერ გადმოვეცი რასაც ვფიქრობდი

მიყვარს დედა ძალიან

ყ ვ ე ლ ა ფ ე რ ი ! და ჩემს ცხოვრებაში დედაჩემს უკავია უმთავრესი ადგილი (თუმცა ამით იმის თქმა არ მინდა რო დედის გარეშე ნაბიჯს ვერ ვდგამ,პირიქით საკმაოდ დამოუკიდებელი და თავისუფალი ვარ)...თამამად შემიძლია იმის თქმა რო მყავს ძალიან გამგები,მოსიყვარულე და მეგობრული დედიკო... და მიყვარს ყველაზე,ყველაზე,ყველაზე მეტად. და მასაც ასევე სიგიჟემდე უყვარს თავისი "კანფეტკა"

ეეეხ...რთული საკითხია...

მშობლები (მე ვერ გამოვყოფ რომ მაინცდამაინც მარტო დედა) არიან მფარველი ანგელოზებივით. როცა ვხედავ რომ ჩემთან არაიან ვგრძნობ, რომ არ არსებობს არანაირი პრობლემა, რომელსაც ვერ გადალახავ. საოცარ სიმშვიდეს, უსაფრთხოებას და სიყვარულს ვგრძნობ მათგან სიტყვების გარეშე. ბავშვობაში, როცა ვთამაშობდი, ვერ ვიტანდი დედა რომ გადიოდა ოთახიდან (და ბავშვების უმეტესობა ასეა). მემგონია ეს იმიტომ ხდება, რომ უსაფრთხოების შეგრძნებას კარგავს ამ დროს ბავშვი.

მე მგონია, რომ დედაზე იმიტომ მახვილდება ამ დროს ყურადღება, რომ ის უფრო მეტ დროს ატარებს ბავშვთან ყოველთვის. უფფფ, მომენატრნენ ახლა


დე, მამა მიყვარხართ

TETISA


დედაჩემი რაც თავი მახსოვს, მუსაობს და სულ გასულია..
ადრე ნაკლებად ვგრძნობდი ამას, პატარა რომ ვიყავი, მეც სულ სამეცადინოდ ვიყავი და...

ახლა, უკვე, როცა თითქოს დიდი ვარ და სრულწლოვანი, ახლა ვგრძნობ, რომ უფრო მინდა დედა.
ძალიან ტრაგიკული ნაწერი არ მინდა გამომივიდეს, მაგრამ არაფერი არ მინდა დედისგან: არც ჩახუტება, არც კოცნა, უბრალოდ მინდა რომ ვხედავდე და ჩემთან ახლოს იყოს ფიზიკურად, როცა ძალიან მჭირდება.
თვითონ ისეთია, ძალიან გვერდში მიდგას, მაგრამ მე ცოტა სხვა რამე მინდა, უსიტყვოდ მინდა ...

არც ერთი შეკითხვაზე პასუხი არ მაქვს, არასდროს მიფიქირა ასეთ რამეზე, უბარლოდ ყოველთვის ვიცოდი, რომ დედაჩემი ჩემი მეორე სიცოცხლეა, რომელიც ვიცი, რომ მაქვს, მაგრამ არასდროოს გამოვიყენებ.

ისევე როგორც მამაზე, დედაზეც ბევრი რამის თქმა შეიძლებოდა .. მაგრამ არ მოვყვები დაწვრილებით ..
უბრალოდ რაც ძალიან მინდა ავღნიშნო და ყველაზე მეტად ვუფასებ, ისაა რომ პატარაობიდანვე დამოუკიდებლობას მიგვაჩვია.(ეს ალბათ ჩვენი ოჯახის ცხოვრების წესითაც იყო გარკვეულწილად გამოწვეული..) და აზრი ჩაგვინერგა რომ ყოველთვის უნდა ვიშრომოთ და ვიბრძოლოდ ჩვენი კეთილდღეობისთვის .. ვხუმრობთ ხოლმე, რომ ჩვენი 'პადჟიგაწელია" ამ საქმეში..
ახლა როცა ხედავს ჩემს გრაფიკს და რეჟიმს, ხელს მიწყობს ყველანაირად
კიდევ იმას დავამატებდი რომ.. მხოლოდ მშობლებისგან ნუ ელიან შვილები .. შვილმაც უნდა გაიღოს , და მისცეს იმის საფუძველი რასაც მშობლისგან ითხოვს
კმაყოფილი ვარ ჩვენი ამჟამინდელი ურთიერთობით..



* * *
პი.ეს.
ტეტის, შენს მეცნიერულ კითხვებს შემდეგში ჩავუჯდები და ვუპასუხებ

ალბათ უანგარო სიყვარული. იმის შეგრძნება, რომ ეს ადამიანი მუდამ მზადაა ნებისმიერ დროს გვერდით დაგიდგეს. მთელმა სამყარომ რომ მოგიძულოს, ის მაინც შენთან იქნება და ეყვარები...

პირველ რიგში სიცოცხლე მაჩუქა, მერე უზარმაზარი სიყვარული და ბოლოს უდიდესი წვლილი შეიტანა იმაში, ცხოვრებაში მეც მეპოვა ჩემი გზა.
მე რას ვაძლევ? არ ვიცი, ეგ თითონ უნდა თქვას...

ჩემთვის საკმარისია მისი ჩემს გვერდით ყოფნა. სასწავლებლად რომ წავედი და მომიწია მასთან დაშორება, მივხვდი, რამხელა რაღაცას მაძლევდა მის გვერდით ყოფნა. სითბო და ყურადღება მომაკლდა. სხვებს შურდათ ჩემი, მარტო ცხოვრობ, ჭკუას ვერავინ გასწავლისო, მე კი ისე მინდოდა ვინმეს დავერიგებინე...

ჩემთვის დედა არის ადამიანი, რომელიც ამქვეყნად ყველაზე მეტად მიყვარს.

დედასთან ურთიერთობაში პრობლემა მართლა არ მქონია. ყოველთვის ცდილობდა ჩემს გაგებას.

დედიკო, ძალიან მიყვარხაააააააააააააააარ!

brigadenfuhrer

რთული თუ მტკივნეული?
MITIATO

ეს ერთ-ერთი თეორიაა ზუსტად. უპირობო სიყვარული აქვს დედასო იძახის. მაგრამ ესეა ნამდვილად? ყველა დედას უყვარს შვილი? ტუ უბრალოდ უნდა უყვარდეთ (საზოგადოებრივი ვალდებულების გამო) და იმიტომ ,,უყვართ"?

TETISA

ყველა დედას არ უყვარს შვილი, ძალიან ხშირად საზოგადოების მიერ დაწესებულ ნორმებს ირგებენ.... აი შვილს კი (ბავშვს) ყველას განურჩევლად უყვარს დედა

რთული თუ მტკივნეული?
MITIATO

ეს ერთ-ერთი თეორიაა ზუსტად. უპირობო სიყვარული აქვს დედასო იძახის. მაგრამ ესეა ნამდვილად? ყველა დედას უყვარს შვილი? ტუ უბრალოდ უნდა უყვარდეთ (საზოგადოებრივი ვალდებულების გამო) და იმიტომ ,,უყვართ"?

ერთიც და მეორეც...))





--------------------------------------------------

TETISA

ბავშვს დედა სჭირდება,
იოლოგიურად დედა უფრო საჭიროა ვიდრე მამა..
მამას ავტორიტეტის და აღმზრდელის როლი უფრო აქვს..
ბავშვს კი ჯერ გაზრდა სჭირდება.. როგორც ბიოლოგიური მომენტი..
დედა ცვლის მამას, მამა დედას კი ნაკლებად..

მოზრდილებში სხვანაირადაა.. დედის ტიპაჟიდან გამომდინარე, როგორი დამოკიდებულება შენარჩუნდება დედასთან, მის ინდივიდუალურ ასპექტზეა დამოკიდებული, როგორც არაბიოლოგიურად აუცილებელ პიროვნებასთან..
ამიტომაც ზრდასრულ ( ყველანაირ ასპექტში) ადამიანებს
დედა არ სჭირდებათ , გარდა მისი პიროვნულობისა, როგორც განზოგადებულად ადამიანის..
ანუ დედას ან უმეგობრდება , ან "შორდება"

ეს თემა მინდოდა კიდე მე ახლა?



მე ახლა ვერაფერს ვუპასუხებ ზემოთა კითხვებს.ვერ შევძლებ უბრალოდ ამჯერად.

მარტო ამას ვუპასუხებ:

მე მივხვდი რომ შვილი ისე არ უნდა გაზარდო,რომ ღმერთმა ყველა დაიფაროს და უშენობის შემთხვევაში,ზრდასრულ ასაკშიც კი შეერყეს ფსიქიკა.თუმცა ეს ალბათ შეუძლებელია.მე ასე უნდა გავაკეთო,ვეცადო მაინც.

დეკემბრის თვიდან მოყოლებული,გუშინ 5 საათზე მივხვდი რომ ამ ბოლო 7 თვის გამნავლობაში მხოლოდ ინსტინქტით ვცხოვრობდი.გათიშული ვყოფილვარ მთელი ეს 7 თვე.
იმიტომ რომ დედაჩემს საკმაოდ სერიოზული ოპერაცია უნდა გაეკეთებიან.მკურნალობამ გასტანა 7 თვე და გუშინ გაკეთდა ოპერაცია.
ნარკოზიდან გამოსულს რომ ველაპარაკე,მერე მივხვდი,რომ ის 7 თვე თურმე მართლა ზომბივით ვიყავი.მე არ ვიცი,ამხელა ტრავმას როგორ გავუმკლავდი.ალბათ ასევე ნახევარი წელი დამჭირდება იმ ძალების აღსადგენად,ამ ბოლო 7 თვეში რომ საერთოდ დავკარგე.


ამიტომაც ვთქვი,რომ შვილი ასე ძალიან არ უნდა მიიწებო,ცოტა მიშვებულად,დისტანციურად უნდა გაზარდო.
ავადმყოფურად არ უნდა უყავრდე შვილს,რომ მერე შენმა დაკარგვამ ფსიქიკა დაუსახიჩროს და როგორც პიროვნება გაანადგუროს.
მე ნამდვილად ვერ გადავიტანდი დედა რომ დამეკარგა.მადლობა უფალს,გუშინდელმა დღემ კარგად და მშვიდობიანად ჩაირა.მაგრამ როგორც იტყვიან მე აღარ გადავრჩები : (

სიცოცხლეს

რა არაა საკმარისი ?

just smile19

შენ სახლსი დიასახლისობა გეზარება და დედა მოგყავს მიზეზად

გეთანხმები ამაში, ჩემი ოჯახი მყავს და მაინც დედაზე ვარ დამოკიდებული, ყველაფერში.მარტო ჩემით ვერაფეს ვწყვეტ თუ დედას არ ვკითხე, ჩასაცმელსაც რომ ვიცმევ დედას ვეკითხები არ ვიცი ეს კაი თუ ცუდი