სიკვდილის ფენომენი...

ახლა აქ ერთი თემის წაკითხვის შემდეგ გამიჩნდა ამ თემის გახსნის სურვილი.

მოდით ვიმსჯელოთ სიკვდილის ფენომენზე, რა არის საერთოდ სიკვდილი, რატომ გვეშინია სიკვდილის და ა.შ....

აქვე დავწერ რამოდენიმე ფილოსოფიურ მოსაზრებას სიკვდილზე:

პლატონი: "არავინ იცის, რა არის სიკვდილი და არის თუ არა იგი უდიდესი სიკეთე ადამიანისათვის, მიუხედავად ამისა, მისი ეშინიათ, თითქოს იციან, რომ უდიდესი ბოროტებაა".

არისტოტელე: "ყველამ იცის, რომ სიკვდილი გარდაუვალია, მაგრამ რაკი ის მოახლოებული არ არის, არავინ მის შესახებ არ ფიქრობს".

გოდერძი ჩოხელი: "სიცოცხლე სევდაა, ადამიანად ყოფნის სევდა... სიკვდილიც სევდაა, ადამიანად არყოფნის სევდა".

მარტინ ჰაიდეგერი: "ყველაფერი შეიძლბა წავართვათ ადამიანს, სიმდიდრე, ნიჭი, სამშობლო, სიცოცხლე და ა.შ. მაგრამ ვერავინ ვერ წაართმევს სხვას მის სიკვდილს".

ნაპო კვარაცხელია: "ეჭვი და გაკვირვება ფილოსოფიის დასაბამია, სიკვდილი კი - მისი მარადიული მუზა".

ეპიკური: "ბოროტებათაგან უსაშინლესი - სიკვდილი - ჩვენ სრულიად არ გვეხება, რადგან როცა ჩვენ ვართ, სიკვდილი არ აის, ხოლო როდესაც სიკვდილი არის, ჩვენ აღარ ვართ. ასე რომ, იგი სრულებით არ ეხება არც ცოცხლებს, არც მკვდრებს, რადგან პირველთათვის იგი არ არსებობს, მეორენი კი უკვე აღარ არსებობე".

გირჩევთ ეს გამოთქმები წაიკითხოთ, არ ინანებთ...

P.S. ჩემი აზრი სიკვდილზე ასთია: კვდება სხეული, რომელშიც გამომწყვდებულია ჩვენი სული როგორც ციხეში ადამიანი, სული ყოველთვის მიისწრაფვის განთავისუფლებისკენ, ჭეშმარიტ ქრისტეანს სიკვდილის არ ეშინია...

იმედია აცოცხლებთ ამ თემას, საკმაოდ აქტუალური თემაა...

This post has been edited by KAPATEJIb on 3 Feb 2011, 01:55

ჩემი აზრით სიტუაცია შემდგომშია:
იმ ქვეყნად ცხოვრება გაცილებით უკეთესია, ვიდრე ამ ქვეყნად. ამიტომ, რათა ყველამ ერთდროულად არ მოვიკლათ თავი და მიწა არ დაცარიელდეს, "იმან" ჩაგვინერგა ჩვენს პროგრამაში სიკვდილის მიმართ შიში.
სხვა ლოგიკას ვერ ვხედავ.

სიკვდილი არის მდგომარეობა უცნობი, იდუმალებით მოცული ცვლილებისა
ყველაფერი უცნობი კი იწვევს შიშს ადამიანში

სიკვდილი განშორებაა იმ ხალხთან ვინც გიყვარს,
განშორება კი ტკივილია ორივე მხარისათვის.

ამიტომაა ალბათ რომ გვიჭირს ამ წუთისოფლის დათმობა,
გვეშინია რომ არ გვეტკინოს და არ ვატკინოთ მათ, ვინც ასე ძვირფასია ჩვენთვის...




* * *

დიდ სიბრძნე დევს ამა სიტყვებში...

ეპიკურეს შეხედულება მომწონს სიკვდილზე. ადრე როცა წავიკითხე ასე მეგონა მე ვწერდი :user:

დაბადებამდე რაც ყოფილხარ ის თუ იქნები მაშინ სიკვდილმა არ უნდა შეგაშინოს სულაც

სიკვდილის იმიტომ გვეშინია, რომ ვხვდებით, რაღაც დაუმთავრებელი დაგვრჩა, რაღაც ვერ ვიპოვეთ

მაგ ლოგიკით, ღრმად მოხუცი ადამიანისთვის, რომელსაც ყველა ახლობელი იქეთ ჰყავს, სიკვდილი საამო უნდა იყოს, მაგრამ რომ არ არის ეგრე?

kakha bakhtadze

ამას მეც ვეთანხმები, არ ვიცით რა იქნება სიკვდილის შემდეგ და განვიცდით...

PANZERKOPF

არამგონია ამაში იყოს საქმე, მგონი იმიტომ მოგვავლინა ამ ქვეყნად რომ ასე რომ ვთქვათ ჩვენი ცხოვრების ტესტი უნდა ჩავაბაროდ და ღვთის წინაშე რაც შეიძლება განწმენდილები წავრდგეთ.

Votren

დამერწმუნე ბევრს უხარია მაგრამ მაინც ღელავენ, ბოლო ბოლო გარდაცვალება ხდება და როგორ არ ინერვიულებ თორემ ბევრს უხარია სიკვდილი, მითუმეტეს თუ ელოდებიან.

სიკვდილი ცოცხალ არსებათა არსებობის გარდუვალი ინსტანციაა!.....თუმცა, ხდება ისეც, როცა სიცოცხლის დასასრულამდე ადრეც კვდებიან!

ნუარტიე დე ვილფორი :D

KAPATEJIb

გეთანხმებით! ბევრჯერ მქონია სურვილი და მიძებნია კიდეც! აფხაზეთიდან გამოსვლისას მინდოდა, ცხინვალიდან გამოსვლისას მინდოდა. მაგრამ არავინ იცის როდის მოვა! ეხლაც მინდა სიკვდილი, მაგრამ თავს არ(ვერ) მოვიკლავ! (ეტლში ვზივარ და არ უნდა გაგიკვირდეთ).

trank

...კიი ბევრი შენიშნავდა იგივეს სხვადასხვა ფორმით...მე მგონი სადღაც სარტრსაც ეწერა - "სიცოცხლის მკვდარი, თუმცა ჯერ ისევ ცოცხალი ნარჩენები.." :D

bombora68

ვწუხვარ...

This post has been edited by KAPATEJIb on 3 Feb 2011, 21:19

KAPATEJIb

ხოდა რათა არ წავიდეთ და ეს დავალება-ტესტი შეუსრულებლად არ დავტოვოთ, იმიტომ ჩაგვინერგა შიში. სხვანაირად კონტროლი მგონი შეუძლებელი იქნებოდა.

Votren

ეგ ლოგიკა თითქმის არ მოქმედებს, რადგან შესაძლოა "იქით" ბევრი ახლობელი ყავდეს თუნდაც მოხუცებულს, მაგრამ აქ მოქმედებს კიდევ ერთი მნიშვნელოვანი ფაქტორი, სიცოცხლე ტკბილია და ასაკში შესვლისას კიდევ უფრო ტკბება.
და ისევ და ისევ შიში. შიში გაურკვეველი მოლოდინისა.
თუ კი ამ საკითხს რელიგიური კუთხით შევხედავთ, ემატება შიში იმისა თუ როგორ ჩაივლის "განკითხვის დღე", სამოთხე თუ ჯოჯოხეთი.

ბევრი მინახავს, სიტყვით მზად არის "წასასვლელად", მაგრამ როცა დადგება აღსასრულის დრო, სიცოცხლეს ბოლო წუთამდე ებღაუჭება...


* * *
bombora68

მეგობარო,
ჩემი აზრით სიკვდილი გამოსავალი არ არის რთული სიტოაციებიდან. (ისევე როგორც - სასმელში ვერ ჩაახრჩობ დარდს)
ცხოვრება ხომ ბრძოლააა და ყველაფერი უნდა გავაკეთოთ იმისათვის რომ გამარჯვებულები დავრჩეთ ამ ბრძილაში.
და არ უნდა დაგვავიწყდეს ის ხალხი, ვისაც უყვარვართ და გული შესტკივათ ჩვენზე.
ნუ ვატკენთ გულს!!!