დღეს რამდენიმე თემა გაიხსნა სრულიად საქართველოს ეკლესიის როლზე საზოგადოებრივ ცხოვრებაში და მინდა გამოვეხმაურო მას სოციალური დაკვრივების პოზიციიდან.
რაში გვჭირდება ეკლესია და რატომ არის სეკულარული ექსტრემიზმი საშიში (განსაკუთრებით 21 საუკუნეში)
პირველი და მთავარი.
უნდა შეგვეძლოს განვასხვავოთ ეკლესია "ზეცაში" და ეკლესია "მიწაზე".
მიუხედავად იმისა, რომ ამ ორ გაგებას შორის არის ასიმეტრიული კავშირის, ეს მაინც ორი სხვადასხვა ინსტიტუციაა.
( ამ ადგილიდან, ტერმინი ეკლესია იქნება ნახმარი "მიწიერი" ეკლესიის აღსანიშნავად, ქრისტიანულ დისკურსში
საჭიროების შემთხვევაში შესაძლებელია ამ ანალიტიკური ჩარჩოს განზოგადება მსოფლიოს ყველა რელიგიური ინსტიტუციის შემთხვევაში, მაგრამ სიმარტივისთვის ვრჩებით ქართულ-ქრისტიანულ ტრადიციაში)
მეორე,
ორი საკითხი რის გამო არის საჭირო ეკლესია
1. ის აძლევს ადამიანებს სიცხადეს, ამცირებს არაპგნოზირებადობას და შიშს, დაკავშირებით ყველაზე ფუნდამენტურ კითხვასთან: რა ხდება სიკვდილის შემდეგ?
ინვერსიული მოდელირების თანახმად, "გაურკვევლობა სიკვდილთან დაკავშირებით" - უმნიშვნელოვანეს ზოლად გასდევს ჩვენ ცხოვრებას და ძალიან დიდი გავლენას აქვს ჩვენი ყოველდღიური გადაწყვეტილებების პროცესში.
შესაბამისად, ეკლესია, როგორც ინსტიტუტი "შეიქმნა" რათა მიეცა "ადამიანური პასუხი" - ფუნდამენტურ ბუნებრივ კითხვებზე.
ასე ვთქვათ კლასიკურ არისტოტელე-კანტიანურ კატეგორიებზე.
Субстанция др.-греч. οὐσία. Предикат может сказываться как предикат сущности, если соответствующее ему характеристика вещи ни на чём, кроме себя не основана. «Этот единичный человек» или «это единичное дерево» являются сущностями. Ниже в тексте Аристотель называет эти особенные сущности «первыми сущностями» отличая их от «вторых сущностей», которые являются универсалиями. Следовательно, «Сократ» — первая сущность, в то время как «человек» — вторая сущность.
Количество (др.-греч. τὸ πόσον — «сколько») — пространственно-числовые характеристики вещи. Все средневековые споры о природе континуума, бесконечно большого количества и бесконечно делимого являются длинным комментарием к тексту главы 6. Она оказала большое влияние на развитие математических идей в средневековый и позднесхоластический период.
Качество (др.-греч. τὸ πόιον «какое») — предикат, который характеризует все неколичественные свойства предмета. Эти свойства не совпадают с природой (сущностью) вещи.
Отношение (др.-греч. τὸ πρὸς τί — «то, по отношению к чему») — это способ, которым одна вещь может быть связана с другой.
Пространство (где) — положение вещи относительно ближайшего окружения.
Время (когда) — положение вещи относительно последовательности событий.
Состояние (ситуация) — положение частей предмета друг относительно друга.
Обладание — наличие постоянно внешнего обстоятельства вещи (например, «одетый»).
Действие (др.-греч. τὸ ποιει̃ν — «действовать») — произведение изменения в некотором другом предмете.
Претерпевание — принятие изменения от некоторого другого предмета.
ნებისმიერ ადამიანი, რომელიც დაფიქრებულა თემაზე "რა არის ჩვენი ცხოვრება" - მიხვდება თუ რამხელა გამოწვევა და მისია აიღო თავის თავზე რელიგიამ (და რელიგიურმა ინსტიტუტმა) - განესაზღვრა არა მარტო ყველა ეს კატეგორია, არამედ მოეცა პრაქტიკული რჩევები. თუ როგორ უნდა "ვიცხოვროთ".
ეს არის ერთგვარი მზა რეცეპტი.
"გწამდეს და მოგეცემა".
და მოგეცემა უმნიშვნელოვნაესი რამ ადამიანურ ცხოვრებაში - სიმშვიდე და სიცხადე, დაკავშირებული მომავალთან.
ამაზე "დიდი" პასუხი და ინსტრუქცია - არ შეიძლება არსებობდეს ადამიანთა ცხოვრებაში.
2. ეკლესია ასრულებს სოციალური ურთიერთობების ერთის მხრივ კატალიზატორის და მეორეს მხრივ კოორდინატორის როლს.
ის აერთიანებს (მეტ-ნაკლებად) ერთიანი ღირებულებების, მიზნების და მიმართულებების ადამიანებს.
ხელს უწყობს მათ გარკვეული "იერარქიების და სტრუქტურული მექანიზმების" საშულებით ურთიერთქმედებას, ამცირებს მათ შორის კონფლიქტების ალბათობას (დოქტრინალური ქცევის წესებს და სანქციური მექანიზმების გამო) და ამით უბრალოდ ამაღლებს მათ "ბედნიერებას".
(ბედნიერების ფუნქციას)
და ეს განსაკუთრებით მნიშვნელოვანია 21 საუკუნეში, როდესაც ინფორმაციულმა და ტექნოლოგიურმა რევოლუციამ, საზოგადოება გახადა ანონიმური და ინდივიდუალისტური.
სადაც შეიძლება იყო უსაშველოდ განათლებული და ჭკვიანი და ამასთანავე უსაშველოდ უბედური, რადგან არ გყავს გვერდით ადამიანი (ადამიანები) ვინც შენთან ერთად გაივლიან ცხოვრებას.
რომელთან ურთიერთობა, მოგანიჭებს სიამოვნებას, ერთად გაიზრდებით, განვითარდებით, იფიქრებთ და იოცნებებთ.
უფრო მეტიც,
სხვა "ფორმალურ" ინსტიტუციებისგან განსხვავებით (სკოლა, უნივერსიტეტი, არმია, ინდუსტრიული ორგანიზაცია, სახელმწიფო ბოლო ბოლო) - ეკლესია არის ერთგვარი უნიკალური სინთეზი: "სულიერების" და "რაციონალიზმის".
თქვენმა მონამორჩილმა დაწერა სტატია "ქრისტიანობის ეკონომიკა", სადაც ბევრი რამე არის დეტალურად გარჩეული.
და განსაკუთრებით ისეთ საზოგადოებებში, სადაც ტრადიციულ-ოჯახურ სოციალურ ნორმებს ან სულ არ აქვს ეფექტურობა და/ან აქვს დაღმავალი ტრენდი (როგორც საქართველოში). ეკლესია არის და რჩება, სულიერების უკანასკნელ ციტადელად.
მარტოობის, დეპრესიის, სიგიჟის თუ სუიციდალური გადახრების ერთ-ერთ უნივერსალურ და (თითქმის) უფასო, კოლექტიურ თერაპიად.
და კიდევ უფრო მეტიც,
ისტორიულ კონტექსტში
ეკლესია იყო ის პირველი ინსტუტუტი რომელმაც დაუდო სათავეს თანამედროვე განათლების და ჯანდაცვის სისტემებს მსოფლიოში.
ყველა დიდი უნივერსიტეტი და ჰოსპიტალი იყო ბაზირებული ეკლესია-მონასტრების ფინანსურ ნაკადებზე შუა საუკუნეებში.
და კიდევ უფრო მეტი,
დღესაც თავდაპირველი (რელიგიურ-ეკლესიური, კათოლიკური) "სოლიდარობის" და "სუბსიდიარობის" პრინციპი - არის უმთავრესი, ორგანიზაციული ხაზი დასავლურ სახელმწიფოების კონსტრუქციაში.
უნდა გვესმოდეს ეს ყველაფერი, მთელი სიღრმეები ამ მოვლენის, რომ შევძლოთ ადექვატური შეფასება.
-------------------------------------------------------------------------
ახლა ორიოდ სიტყვით კრიტიკის თემაზე, ეკლესიის მიმართ.
სეკულარული რაციონალიზმის მექანიზმები გამოვიყენოთ "ურწმუნოებისთვის":
ამ ფორმატში,
გავავლოთ უხეში პარალელები ეკლესიასა და სახელმწიფოს შორის:
- სახელმწიფოს შემთხვევაში - ინდივიდი "აძლევს" მას გარკვეულ თავისუფლებებს - გარკვეული სიკეთეების საფასურად.
სოციალური კონტრაქტი ქვია ამას.
და ეს სახელმწიფოს სახის მქონე, ფორმალური სოციალური კონტრაქტი არის ძალიან ბევრ შემთხვევაში, უაღრესად არაეფექტური და საზიანო.
მაგრამ ჩვენ მაინც ვცხოვრობთ მასში და არა ვთქვათ ანარქიაში.
რატომ?
იმიტომ რომ მიუხედავად ყველაფრისა - ის მაინც უფრო ეფექტური, სხვა დანარჩენებთან შედარებით.
- იგივეა ეკლესიის შემთხვევაში,
ადამიანები ნებაყოფლობით აძლევენ "ინდივიდუალური გონის თავისუფლების" ნაწილს ეკლესიას, კოლექტიურ ინსტიტუტს და ამისთვის იღებენ სიცხადეს, გარანტიებს და სოციალურ კონტაქტებს.
და რა თქმა უნდა ბუნებრივია, რომ მსგავსი "კონტრაქტი",
დავარქვათ ამას არაფორმალური რელიგიური კონტრაქტი - შეიძლება იყოს ხშირ შემთხვევაში არაეფექტური და/ან "არასამართლიანი", ბენეფიტების რედისტრიბუციის თვალსაზრისით.
შეიძლება არსებობდნენ "დევიანტები", ვინც საკუთარი პირადი კეთილდღეობისთვის გაწირავენ საზოგადო კეთილდღეობას, მაგრამ ეს გამონაკლისებია და თანდაყოლილი, გვერდითი მოვლენები.
და თუნდაც ის ისტორიული ექსკურსი, რომ ეკლესია არსებობდა, არსებობს და იარსებებს (მუდამ) - ნიშნავს ამ მოდელის ისტორიულ მდგრადობას და მისაღებობას ადამიანთა ფართო მასებისთვის.
მის ეფექტურობას ერთის მხრივ და დინამიურობას მეორეს მხრივ.
ვისაც "ტრამალის მგლობა" გინდათ კი, მათ რაში გიშლით ხელს ეს ეკლესია?
იყავით და იცხოვრეთ (თუ შეძლებთ).
დო პორი დო ვრემენი
პ.ს. აქ რამდენიმე კითხვა უნდა გაუჩნდეთ წესით "სეკულარებს" და მაგათზეც გავცემ პასუხს თუ დასვეს
This post has been edited by Loesje on 19 Jun 2011, 20:13 
ეკლესიის როლი თანამედროვე ცხოვრებაში, საკვირაო თემა
