ქცევების ანალიზი, არაცნობიერში ქექვა

ადამიანის ყოველი მოძრაობა რაღაცითაა განპირობებულიო. მისი ყოველი ფრაზა, წამოცედნა, ჟესტი, მეტყველების მანერა, გამოხედვა და ა.შ. შემთხვევითი არაა. (არ მინდა დაემსგავსოს ბოდი ლენგვიჯს. რადგან აქ უფრო ,,დიდ" ქცევებს გავარჩევთ, ვიდრე ცალკეული მიმიკა).

განვიხილოთ სხვადასხვა ქეისი და შემთხვევა და გამოვთქვათ ჩვენი აზრები ამაზე.

ქეისი #1

ამას წინ ვლაპარაკობდი ერთ ადამიანთან და საუბარი ჩამოვარდა იმ ტიპებზე, ვინც გამარჯობას არ იძახიან. ამის ანალიზი დავიწყეთ და რამდენიმე ახსნა მოვუძებნეთ:
1) დაბალი თვითშეფასება ან არასრულფასოვნების კომპლექსი. ის ცდილობს თავისი თვითშეფასება აიმაღლოს იმით, რომ ზოგიერთ ადმაინს ჩათვლის ესეთი ქცევებით მისი სალამის უღირსად. ანუ იფიქრებს: ,,მე ისეთი მაგარი ვარ, რომ ჩემზე ნაკლებებს არც ვესალმები, ავოიეე... კაი შვილი აღზარდა დედაჩემმა"
2) ერიდება. არიან ადმაიანები, ვიზეც შემიმჩნევია, რომ უხერხულად გრძნობენ თავს, რომ გამარჯობა უთხრან ქუჩაში შეხვედრილ ნაცნობს. ეს მორიდება უფრო აღზრდითაა განპირობებული, ვიდრე კომპლექსით.
3) ნეიტრალურად ან ნეგატიურადაა განწყოფილი მის მიმართ. არ ანაღვლებთ,მ რას იფიქრებს ის ადამიანი მასზე, ან უნდათ იგნორით გაამწარონ ის.

დაამატეთ თქვენი შეზედულებები და დაწერეთ თქვენი შეკითხვებიც.

ქეისი#2

აი კიდე ერთი ქეისი : ამ ადამიანთან საუბრისას, ხელში ვატრიალებდი ქაღალდს. ეს ჩვევა მაქვს ზოგადად და ხშირად ვაძლევ სხვადასხვა ფორმას. ამ შემთხვევაში სამკუთხედად დავკეცე. ამაზე რას ფიქრობთ? რას ვფიქრობდი იმ დროს, ან რას ვგრძნობდი? რა დამოკიდებულება მქონდა იმ ადამიანის მიმართ, ვისთანაც ვსაუბრობდი?
საინტერესოა ჩემთვის თქვენი აზრები. რა თქმა უნდა არაფსიქოლოგებსაც გგულისხმობთ.



ჩემი თხოვნაა, მიაწერეთ განსახილველ შემთხვევბს ნომრები. მაგ, ქეისი #5, ან ქეისი #57. ბოლო პოსტებს გადსახედეთ და მაგის მიხედვით დანომრეთ.

This post has been edited by teoj on 12 Apr 2010, 20:56

აქ როგორ "გამარჯობის" თქმაზეა ლაპარაკი? აშკარად რომ ხედავ , იცნობ მაგრამ მაინც არ გეუბნება? თუ "ვერ გხედავს/გამჩნევს?"( "ნივიჟუ" რომ ერქვა ერთ დროს )

მე , მაგალითად, ყველანაირად ვცდილობ თავი ავარიდო ისეთ ადამიანთან გამარჯობის თქმას, რომლისგანაც აშკარა "საშიშროებაა" მინიმუმ 15 წუთიანი გამო(და)კითხვა მომიწყოს: როგორ არის ჩემი ესა თუ ის ნათესავი, იმან ვინ მოიყვანა, ის სად გათხოვდა, მე რას ვაკეთებ, "ჩემები" ისევ ისე? და შემდეგ ასევე "თავისიანების" შესახებ დაწვრილებითი ინფორმაციები სუბიექტურ/ემოციური შეფასებებით.

მაგრამ თუ სხვა გზა არ მაქვს და აუცილებელად პირისპირ უნდა შევეჩეხო, გამარჯობის უთქმელად ჩავლა ვერ წარმომიდგენია, ვინც არ უნდა იყოს.

კიდევ არის ერთი თავის აიდების მომენტი, ვითომ რომ ვერ ხედავ
როძა ძალიან ცუდად ხარ შინაგანად და 'არავის თავი არ გაქვს' ეს არამარტო რეალში, ნეტშიც ხდება ხოლმე.. რომ არ შეგიძლია უბრალოდ ..

რავი თვითშეფასების უნარიც მშვენიერი მაქვს და ხშირად ზედმეტად თავდაჯერებულიც ვარ არამგონია კომპლექსი მქონდეს მაგრამ..... თუ არმაქვს აქტიური ურთიერთობა ადამიანთან და სადღაც რაღაც შეხება მქონდა უბრალოდ ძააალიან ლაითი არასდროს არ ვეუბნები გამარჯობას თუ თვად არ დამეტაკება და როგორხარო არ მეტყვის..... თუ ზაან ვჩქარობ კიდე ირგვლივ ვერავის ვამჩნევ და სამსახურისგადამკიდე ან მივრბივარ ტონა საბუთებით სადმე ან მოვრბივარ ასერომ ხანდახან ძალაუნებურად გამომდის ნივიჟუ თუ ვიცი რომ საათნახევრიან ლაილაის გამიბავს საერთოდ სხვამხარეს გადავალ ქუჩაზე არ შემიძლია უამრავი უაზრო ტლიკინის და ლაპარაკის მოსმენა ვინც არუნდაიყოს რავქნა

TETISA გამარჯობა

მხოლოდ ასეთ შემთხვევებში ვიქცევი ასე

ვFიქრობ, დიდი მნიშვნელობა უნდა ჰქონდეს, კუთხე (დაკეცილი ქაღალდის) იყო თუ არა მიმართული მოსაუბრისკენ. რავი...

მე რაღაც სხვა უცნაურობა მჭირს... შორიდან ადამიანს რომ დავინახავ და ვიცნობ. ტვინი აღიქვამს, რომ ვიცანი და შეიძლება, ისე ჩავუარო, აღარ მივესალმო. რამდენი მემდურება ამაზე.

სპეციალურად არასოდეს არ ვაკეთებ "ნივიჟუს", მაგრამ აი, ტელეფონს შეიძლება არ ვუპასუხო და "სახლშიც არ ვიყო".

მე იცი რა დროს არ ვესალმები, თუ ვთქვათ ერთხელ მქონდა იმ ადამიანთან შეხება ზედაპირულად, შეიძლება შემხვდეს და ვიცნო რომ ის ის არის იქ რომ იყო მაშინ, მარა არ მივესალმო, ვფიქრობ ხოლმე რომ იმას არ ვემახსოვრები და მერე გაოცებული სახე არ მიიღოს ეს ვინ იყო, რატო მომესალმაო. თუ სახეზე შევატყე რო მიცნო მერე გამოველაპარაკები და კიდე თუ შორს დავინახე ნაცნობი ხო არ დავუყვირებ გამარჯობა მეთქი, ხოდა ვითომ ვერ დავინახე მარა ესეც იმ შემთხვევაში თუ არაახლობელი ნაცნობია, თუ კაი ნაცნობია ხელს ავუწევ ან რაღაც. მოკლედ, ძIრითადად მგონია ხოლმე რომ არ ვემახსოვრები და მერე უხერხულში რო არ ჩავვარდე არ ვესალმები, მარა ხშირად აღმოჩენილა რო მცნობენ და მერე ალბათ ფიქრობენ რა დებილი ბავშვია არ მოგვესალმაო

This post has been edited by ooo,girl,girl on 12 Apr 2010, 15:15

გამარჯობას არ ვეუბნები იმათ,ვინც არ მომწონს.
არც მაშინ ვამბობ,თუ შევხედე,რომ დამინახა და ისეთი სახე მიიღო,თითქოს ვერ მიცნო.
ან კიდევ,თუ ეჭვი მაქვს,რომ არ მიპასუხებენ.
და საერთოდ ამ ბოლო დროს მისალმება შემზარდა.ყველა "პრივეტ"-ო,მპასუხობს. არ და,რა შეიძლება უთხრა ადამიანს "გაგიმარჯოს"-ზე უკეთესი?!

MITIATO

მე არ მიყვარს "პკ" -ს რომ მწერენ

TETISA
ტეტ, სამკუთხედზე ვფიქრობ , ორი ვარიანტი მაქვს, ნუ ეს ჩემი ასოციაცია..
ან სიყვარული ან კარიერა
შეიძლება შინაგანი ფლირტის მომენტი გქონდა იმ ადამიანთან, რაც ასე გამოიხატებოდა
ან მთელი აზრები მიმართული იყო საქმიანი საკითხის განხილვაზე
ანუ ახლა ასე მონაყოლით რასაც ვფიქრობ
უფრო მეორე მგონია

This post has been edited by teoj on 12 Apr 2010, 16:40

მე არ მიყვარს "პკ" -ს რომ მწერენ

აიიიი მეც მაგაზე ვფეთქდები მაღიზიანებს ძალიან და რატომღაც ყველას უკვირს ხოლმე კიდე ძალიან არ მიყვარს "გოგო" ესე რომ მომმართავენ..... "მისმინე გოგო" "გოგო რაშვები" და ა.შ...... იმდონეზე მაღიზიანებს რომ თითქმის შეურაწყოფად ვთვლი.... არასდროს მივმართავ "ბიჭო" და "გოგო" თუნდაც ზალიან ახლობელი იყოს.....

ასე რაა . . . . სიფელში რომ ჩავდივარ, ან ბათუმში სახლიდან გასვლა მეზარება.

შეგხვდება ადამიანი და
,,როგორ ხარ?" - ის
,,კარგად, შენ როგორ ხარ" - მე
,,როდის ჩამოხვედი, რამდენი ხანი დარჩები" - ის ((არადა არ აინტერსებს, მაგრამ რაღაც ხომ უნდა გკითხოს))
,,გუშინ და რავიცი, დავჩენი რამოდენიმე დღე" - მე
,,კაი გნახავ მერე, მომიკითხე შენები" - ის
,,შენც მომიკითხე" - მე

ხოდა ეს მეორდება ყველასთან და ამიტომ მეზარება გასვლა და გამარჯობის თქმაც.

This post has been edited by Neo777 on 12 Apr 2010, 17:05

Neo777 ისე მეც ეგრე ვარ როცა დედაჩემთან ჩავდივარ ქუთაიში ფაქტიურად შეუძლებელია ჩემი გარეთ გატყუება შენ კიდე ლმობიერი ახლობლები გყოლია ჩემთან ჯერ ხო რომ გაიგებენ ჩავდივარ თუ მთელი 9 სართული ეზოში არარი გამოფენილი და არ მამაოწმებ სა მაცვია...სახეზე მაქვს გამონაყარი თუ არა..... გავსუქდი თუ არა ..... მომიხდა თბილისი თუ არა ესეიგი მშვიდად შევალ სადარბაზოში.... მერე სანამ მეცხრეზე ავალ (ლიფტი არარი) რომელიმე სართულზე აუცილებლად ვინმე უნდა შემხვდეს საუბარს მერე სხვაც გაიგონებს და ესე სანამ დედაჩემი გაიგებს მთელი კორპუსი იგებს რომ ვიღაც ჩამოვიდა (ამიტომ ღამით ჩავდივარ) მერე იწყება უკვე სახლში სართულის მეზობლები საჭმელს ვერ შეჭამ შენსგემოზე საკუთარ სახლში..... ფაქტიურად ერთმანეთის ცხოვრებით ცხოვრობენ..... მერე იწყება დაკითხვა ..... რახდება სალო თბილიში?.... რაისმის პარლამენტში რამე ჭორი ხომარგაგიგია? ეს მთავრობა რასაპირებს ესეთი ამბავი რომაა? (გეგონება მედა ბაქრაძე ერთად ვიჯდეთ და ვწყვეტდეთ ქვეყნის ბედს) მერე უკვე ჩემი ტანჯვა იწყება ..... არარი ქალო ერთი კაი ბიჭი პარლამენტში? ვერ შეათვალიერე?..... აღარ უნდა გათხოვდე? ქია აწი დრო მერე სადღაც ღამის 11 საათისკენ მიმოიფანტებიან და ვრჩებით ოჯახისწევრები მარტო ძალაგამოცლილნი და გავრბივართ საწოლებისკენ ერთიკვირით რომ ჩავალ დედაჩემს მაქსიმუმ ერთიდღე ვნახულობ ისე რომ ადამიანურად ვილაპარაკოთ და მოვიკითხოთ ერთმანეთი

მე ისეთ დროს არ ვამბობ გამარჯობას როცა შეიძლება ვერ გაიგონ და უპასუხოდ დამტოვონ

erwin_rommel

მეც მჭირს მასეთი რამე. ეტყობა ეგ უფრო სიამაყის მანიშნებელია.

უბრალოდ არ შემიძლია გამარჯობაზე შეჩერება. ანუ მგონია კიდევ რაღაც უნდა ვუთხრა, თორემ უხერხულია თუ რაღაც. არადა საუბრის ინტერესი არ მაქვს. მეზობლები და ძველი ნაცნობები, ანუ. ხოდა ვითომ ვერ ვხედავ
ვიღაცის იგნორით გამწარება სულ სხვა განყოფილებაა ჩემს შემთხვევაში