არცა სიმდიდრის, არც დიდების თხოვნა არ მინდა

მოდერ აცოცხლე რა

ხალხო ცოტა დავისვენოთ, დავისვენოთ რა !!!


მამაო, ჩვენო, რომელიცა ხარ ცათა შინა!
მუხლმოდრეკილი, ლმობიერი ვდგევარ შენ წინა:
არცა სიმდიდრის, არც დიდების თხოვნა არ მინდა,
არ მინდა, ამით შეურაცხ-ვჰყო მე ლოცვა წმინდა...
არამედ მწყურს მე განმინათლდეს ცით ჩემი სული,
შენგან ნამცნების სიყვარულით აღმენთოს გული,
რომ მტერთათვისაც, რომელთ თუნდა გულს ლახვარი მკრან,
გთხოვდე: ”შეუნდე, - არ იციან, ღმერთო, რას იქმან!”

1858, 17 ივლისი

ტექსტის ავტორი: მადონა ლანჩავა
კომპოზიტორი: მერაბ მამულაშვილი

შენ ხარ ქართველი,
და ეს ვალია,
შენი სამშობლო წარუვალია.
ეს შენი ენა სხვაზე ძველია,
შენ ხარ ქართველი,
და ეს ძნელია.
არ გვახსოვს როდის ვიწყეთ სიმღერა,
ზეცისკენ როდის აღვმართეთ მზერა,
არ გვახსოვს როდის ვიწყეთ შენება,
არ გვიწერია გადაშენება.
ცოტა ვართ როგორც სოფლის მარილი,
მრავალ ჭირნახულ გადატანილი,
უფლის კვართივით ერთი მთლიანი
რწმენა დავიცვათ ვართ ქრისტიანნი.
არ გვახსოვს როდის ვიწყეთ სიმღერა,
ზეცისკენ როდის აღვმართეთ მზერა,
არ გვახსოვს როდის ვიწყეთ შენება,
არ გვიწერია გადაშენება!!!