ფიქრი საკუთარ არსებობაზე

15-16 წლის ასაკში სახლში მარტო რომ ვრჩებოდი, სარკეში ჩახედვისას კიდევ ერთხელ ვიაზრებდი, რომ ვარსებობდი და რატომღაც მეშინოდა და ერთგვარი პანიკის შეტევა მქონდა ხოლმე.
ახლა თვეში ერთხელ მაინც მარტო ყოფნის დროს - თითქოს ვიღვიძებ ყველაფრისგან და ჩემდაუნებურად ვფიქრობ ჩემს არსებობაზე, რომ ნამდვილი ვარ. და ეს ყველაფერი არც თამაშია, არც სიზმარი.

გქონიათ ასეთი გრძნობა?

არადა დავიჯერე, ამიტომაც ვთქვი...
ხოდა, შეცდომით გამიგია.

:წაკითხულიდანშინაარსისვერგამოტანა:


OFFTOPIC:

მე ბოდიში

This post has been edited by ავგაროზი on 28 May 2014, 18:13

ცინიზმის მამიკო ხარ.

აი იგივენაირად,როგორც შენ,თუმცა მე ვფიქრობ მირაჟი ვარ,თუ ნამდვილად მე ვარ მე?
საკუთარი თავის მჭიდრო და მკაფიო განცდა ბავშვობაში და შემდეგ არც ისე შორეულ წარსულში მქონდა,ამ დროს ვუშვებდი,რომ იქნებ მირაჟია სამყარო,თუმცა მე მაინც მე ვართქო.
ხოდა, ბავშვობის და სულ ცოტა ხნის წინანდელ მდგომარეობას ათვლის წერტილი დავარქვი,საიდანაც განვითარება უნდა მომხდარიყო.მე კი სულ დავკარგე,არაუშავს.
არც ისე ძნელია კვლავ ვიპოვო და ავითვალო.
მაგარია ისე ეგ "წერტილი". :)

იშვიათად ძალიან ზედმეტად დიდი დეპრესია რომ მქონდა მაშინ ვფიქრობდი ვარსებობდი თუ არა და საერთოდ ვიყავი ადამიანი თუ არა ისე კი არ ვფიქრობ ალბათ მაგაზე.

არანამდვილი რაარის რომ?!

მე კიდე ეს ფიქრი ამეკვიატა ეხლა ზოგი ზლაინ ჭკვიანი იბადება ზოგი ფიზიკურად ან გონებრივად ავადმყოფი, ზოგი ლამაზი, ზოგი მახინჯი, ხოდა ვის რატო ან საიდან ერგო ეს წილები საინტერესოა ძალიან....


This post has been edited by ქართლოსი on 29 May 2014, 02:14

კი, დაახლოებით მაგ ასაკში, როცა სახლში მარტო ვიყავი, დიდ სარკეში ჩახედვისას გამიაზრებია რომ ვარსებობ და პანიკას ვერ დავარქმევ, მაგრამ რაღაცნაირი შიშის გრძნობა მიჩნდებოდა ხოლმე :)

კი მქონია, იმაზეც ვფიქრობ ხოლმე რო ჩემს ადგილას სხვა, ნებისმიერი გოგო შეიძლებოდა ყოფილიყო, დაბადებულიყო ჩემს ოჯახში... ამაზე იმდენად ხშირად ვიფიქრე რომ თითქოს სხვისი ცხოვრებით ვცხოვრობ-სხვის ცხოვრებას ვატარებ, ვაფუჭებ......... უდიერად ვექცევი ..... რატო? იმიტო რო შემიძლია... ისიც ვიცი რომ 1 დღეს აუცილებლად გავქრები.აი ისე გავქრები როგროც კარგი ფილმის ყურებისას, შენი თAვი რომ გავიწყდება...აი ისე გაქრება "მე" ...... ყველაზე მეტად დიდი ხანი ცხოვრება არ მინდა......... 20 საც არ ვარ ჯერ...და უკვე მომბეზრდა...ძაან დავიღალე....

80-ის რომ გახდები,
მერე მოხვალ ცხოვრების მუღამზე...

+1

muse123

არ ვიცი რამდენად ეს ისაა შენ რასაც გულისხმობ, მაგრამ ბავშვობაში მქონდა შეგრძნება რომ მე მე არ ვარ და ვიღთაც სხვა იყურება ჩემი თვალებით, დაახლოებით ასეთი გრძნობა იყო. დეპერსონალიზაცია ქვია ამას ფსიქოლოგიაში.


* * *
marigel123
თემასთან შეუსაბამო პოსტია ამიტომ წავშლი, იქნებ რელიგია ფილოსოფიის განყოფილებაში უცოდნენ ან უსათაუროში იკითხო