როინ აბუსელიძე (როი), ბათუმელი პოეტი

ახალგაზრდა, ნიჭიერი პოეტი,- როინ აბუსელიძე დაიბადა 1988 წლის 25 ივლისს




ერთამოსუნთქვაზედაწერილილექსი


(ნინოს)

გწამდეს...
გავხდი შენი გრძნობის
ემიგრანტი,
სისხლი ადუღდა და
შეფერადდა,
რადგან იმნაირად
შემიყვარდი,
როგორც -
კვაზიმოდოს ესმერალდა.
მკრთალი ოცნებები
შეიფარე,
დედის საოცარი
სახელი გაქვს,
და მეც იმნაირად
შემიყვარდი,
როგორც ყრმა -
ჟო ფრეის ანჟელიკა.
სრულად ამ ბოლო დროს
ჩემი ხარ და
დღეებს იმედები
მოეფინა,
რადგან იმნაირად
შემიყვარდი,
როგორც -
ნაპოლეონს ჟოზეფინა.
სულში დამწყვდეული
ლეთარგია
დროის სტრიქონებით
ვურიე და
ვიცრე ისეთივე
სიყვარული,
როგორც -
რომეომ და ჯულიეტამ.
ტანმა ჟრუანტელი
შეიფარდა,
ვნებაც სისხლძარღვებში
შეაბიჯებს,
რადგან იმნაირად
შემიყვარდი,
როგორც -
ყმაწვილ
დანტეს ბეატრიჩე.
ვწერ და ვფიქრობ...
ზემოთ ჩამოთვლილებს -
სჭირდათ შეგრძნებათა
ანემია,
მაგრამ
როგორც
მე შენ შემიყვარდი,
ისე
არცერთ მათგანს
ჰყვარებია.
გწამდეს...
* * *
დედის ამინდები

(ლევან დევაძეს)

............................

ცხოვრებას ნაჭუჭს
სააღდგომო კვერცხივით აცლი,
წვიმების სეზონს
მიწურული ოქტომბრის კვეთავს
და რაც დრო გადის გულის ნაცვლად
არეში მარცხნივ -
გიფეთქავს დედა...

ცაა ისეთი თითქოს ამინდს
შენს სულს სწირავდნენ
და შემოდგომის ბოლო დღეებს
აკლდებათ სითბო,
რჩები მარტო და გრჩება განცდა
რომ სიკვდილამდე -
მოკლულხარ თითქოს...

მაგრამ იმედი იმედია!..
ის პირველ ყოვლის -
ჯვარზე გაკრული ღვთის სისხლივით
ტკივილზე წვეთავს...
და გჯერა ცამდე
რომ იანვრის პირველი თოვლი
ჩამოთოვს დედას!..




"დაღამებისას რა უნდა გათენებისა თქვი შენ"

რეზო თებიძე

მთვარე ტალღებში კოტრიალობს,
ღამეს თეთრი მოსავს ფარაჯა,
თითქოს ზეცა არის მოტიალო,
მაგრამ გამთენია არა ჩანს.

მარტი თავს იბრაზებს მომეტებით,
რიცხვის ოცი უდგას დარაჯად,
თითქოს მრავლდებიან პოეტები,
მაგრამ პოეზია არა ჩანს.

დილა. ნაწვიმარზე ცისარტყელამ,
მთიდან მთაზე გადაალაჯა,
თითქოს ღრუბელია ღვთის საყელო,
მაგრამ თვითონ ღმერთი არა ჩანს.

სიო ნიავს ისე ი-ქარ-ულებს,
ზოლზე სანაპირო გაქაჩა,
ზეცამ მოიფერთხა სიქართულე,
მაგრამ საქართველო არა ჩანს.

დროა - დედამიწის ხეივანი,
გული აჩქარებას გადარჩა,
ნეტავ ვინმე იყოს, შევიყვარებ,
მაგრამ არავინ რომ არა ჩანს?...

ფანჯრებს ამინდები ეძაბება
და მეც თითქოს ველი განაჩენს,
ბრბოსთვის ვიმედოვნებ ვეწამები,
მაგრამ გოლგოთის გზა არა ჩანს.

დღეებს იმედები მოესია,
ხანამ გაისროლა დამბაჩა,
თითქოს გამოჟონა პოეზიამ,
ახლა - პოეტები არა ჩანს…

ქუჩა. საცალფეხო არა უფრო.
ლექსმა ჩემი ბედი განსაჯა,
ნეტავ ვინმე მყავდეს სასაუბროდ,
მაგრამ კაციშვილი არა ჩანს.


სიკვდილის წერილი
.
ტკივილი გსურდა? აჰა შენი ტკივილი ესეც,
ტკივილი სულის ფრჩხილებიდან იწყება თურმე,
ვეღარ მოიმკე რაც კი მთელი ცხოვრება თესე,
გზა აღარ არის, ხოლო გზიდან გადაყრილ ურმებს -

რამდენსაც გინდა, როგორც გინდა დათვლი და დათვლი,
სიგიჟე გსურდა? თურმე როგორ იწყება შეშლა,
აღარ ეკუთვნი საკუთარ თავს არცერთი ადლით,
საკუთარ უფალს, საკუთარ დროს და როგორც ხეში -

ჩამდგარი წყალი მზის ამოსვლას ყოველდღე ელი,
გტკივა დღეები, ნერვი, სუნთქვა და ტვინის არე,
კითხულობ შენთან გამოგზავნილ სიკვდილის წერილს
და ლექსებიდან დაგხარხარებს პოეტის მთვარე.

ხვდები, ცხოვრება ჩამოთვლაა სიტყვების რაღაც,
გრძნობების რაღაც და იმედის დასასრულს, მარტივს,
იცი მოუღო უნდა ბოლო, მაგრამ და მაგრამ,
ვერ გააყოლე ღრმა ნაფაზებს - უფრო ღრმა დარდი.

ქრონიკულ დარდზე საუბარიც რთულია მეტად
და თუ წინ არის რაც გინახავს იმაზე მეტი,
საშველსაც მოკლავ რადგან უკვე შიგნიდან ხედავ,
რომ არაფერი არ დარჩება ის რასაც წერდი,

ვერ გამოგქონდა ვინაიდან მკვლელობა ქარში,
ვერ მოუნახე გასასვლელი სხეულის ჯებირს
და რაც კი წერე, მაინც არ ხევ, არ სპობ და არშლი,
თუმც კარგად იცი - უფრო - შიგნით პოეტი რჩები...

უკვე ამ ლექსზეც გეცინება ან უკვე დროა,
რაღაც იღონო, რაღაც მიხვდე ან რაღაც, რავი...
და დგახარ ასე უფალსა და უფლებას შორის -
რომ შეგიძლია საკუთარ თავს მოუკლა თავი.



მამაჩემი

ღამეა სხვათა შორის
განცდათა შეჯერება,
რთულია უსაშველოდ
პოეტის განაჩენი,
ძალიან არაფერი,
უბრალოდ მეწერება
და ახლა მამასავით
მაკლია მამაჩემი.

ქარი ზის ფორთოხლებზე,
ფანჯრისკენ მივტრიალდი,
იმედი თუ იმედობს
იქნება დანარჩენიც,
დავდივარ ქუჩებში და
ვრწმუნდები იშვიათი,
ძალიან უმნიშვნელო
ქუჩაა მამაჩემი.

გავლენით არავითარ,
ვაგრძელებ ჩვეულებრივ,
ქრონიკას რეალობის
ტოტები ავაჭერი,
ვიღაცას არ სჯერა და
მე მართლა გეუბნებით
აი ეს ეპოქაა
(მარტივად)მამაჩემი.

ცხადია როგორც წესი
ლექსებიც ბერდებიან,
შენ უკვე დამარცხდი და
კუთხეში აიტუზე,
მამებიც შიგადაშიგ
ცოცხალი ხეებია
და ქმნიან გარდაცვლილი
მამების ჰაბიტუსებს.

ბავშვობას უმარილო
კადრებად ვალაგებ და
მშორდება იშვიათად
რაღაცა ირონია,
სხვას თავი დავანებოთ
არც მეტი, არც ნაკლები,
საბრალო მამაჩემი,
აი ეს სტრიქონია.

ღამეა გეფიცები
განცდათა შეჯერება,
რთულია უსაშველოდ
პოეტის განაჩენი
და ასე უმეტესად
ძალიან მეწერება
და ასე იშვიათად
მეც მქვია მამაჩემი........................




* * *
ნაწყვეტი ლქსიდან

"დეკემბერი-იანვარი"

სულის სურათი

ბინაა ჩემი,
პატარა და სუნთქვით გამთბარი,
ცოლია ჩემი ფეხმძიმე და
ცაა ორსულად,
საცაა თოვლის დაიხურავს
საბანს ზამთარი,
ჩვენ კი ვისხდებით
მომლოდინედ,
მშვიდად,
უბრალოდ,
ანუ ჩემს სულში ამ საღამოს
მოთოვს შეგრძნება -
რომ უფრო მეტად
მიყვარდე და მწამდე უფალო.

http://www.urakparaki.com/?m=4&ID=22326#comments

ტყუპები (ბალადა)



ტყუპები იყვნენ, საოცარი ნიჭი აქვთ ტყუპებს,
თუმც უსახელოდ, სუნთქავდნენ და სუნთქავდნენ ჰაერს,
ჰაერს რომელიც ერთმანეთის სუნთქვიდან წრუპეს,
ჟანგბადს რომელიც დაბადების მოლოდინს ერთვის,
მაგრამ არ იცი, არასოდეს არ იცი თურმე,
ხშირად ბჭობს კაცი და ნაკლებად იცინის ღმერთი.

შემთხვევაც ესე მე რომელიც გიამბოთ უნდა,
ერთ დილით მოხდა, საშინელ და დაწყევლილ დილით,
ზოგს ახსოვს კარგად, ზოგიც კიდევ იხსენებს ბუნდად,
მოასკდა ქალაქს ნიაღვარი, იქუხა ცაზე,
ყველაფერი კი ყველაფერი დაიწყო იმით,
რომ ათ საათზე ყველაფერი დაიწყო ასე -

ეძინათ ტყუპებს, მერე ფეხში ტკივილი იგრძნეს,
ჩაჰკიდეს ხელი ერთმანეთს და მეორე ხელში
სიფრთხილე შეკრეს, გაეღვიძათ მოშორდნენ სიზმრებს
და უცებ ერთ ტყუპს ღვარად წასკდა ზურგიდან სისხლი,
დაიფშვნა საფრთხე და მეორეს ერთგვარად შეშლილს,
გადაეფარა ის პირველი, თავისი ღვიძლი.

გაგრძელდა ბრძოლა თუმც ეს ბრძოლა არ ჰგავდა ბრძოლას,
მათ მხოლოდ იმის ჰქონდათ შანსი დაეცვათ თავი,
იფიქრეს კიდევ, კიდევ ერთი ძმის ან დის ყოლა
და როცა მაშინ როს კაცი ბჭობს და ღმერთი ტირის,
თავგანწირულად, იძულებით, საათზე თერთმეტ,
დაეცა ასე დაგეგმილად ორივე გმირი.

.............. ............ ...............

დღე იყო ცივი, ქარი ფოთლებს ხეებში ხევდა,
იყო პალატა, თეთრ ხალათით შევიდა მაცნე,
გამოაღვიძა და ტკივილით გადაღლილ დედას,
წარმატებული და მორიგი აბორტი ამცნო...
* * *
პროტესტი კულისებიდან (სარკესთან საკითხავი)

სახურავებზე ელვა აზის ბებერ ანტენებს,
დახეთქილ მინებს გაუჩრიათ პირში ფარდები,
ქართულად წვიმს და შენ სიკვდილთან ღამეს ათენებ,
მერე კი, როგორც ცუდი ფილმი, ისე მთავრდები.

რადგან იცხოვრე შენი გზით და სხვისი წესებით,
წუთი-სოფელშიც ოცი წელი ისე გივლია,
თითქოს მსოფლიო შეისრუტე, ხოლო ლექსების
მცირე რვეულში გადაწერე მთელი ბიბლია...

წვიმს უნიათოდ, ოთახში კი წვეთავს ნიათი,
წერ და თევზაობ ყოფნასა და შორის არყოფნის,
ხოლო სურვილებს იმოდენა სივრცე მიართვი,
გრჩება შეგრძნება, რომ სიკვდილი გაქვს და არ გყოფნის.

მაგრამ, სანამდის საფეთქლები სტრიქონს გაცრიან,
ალბათ აჯობებს, ტრომბონებში რომ გადმოერთო
და თუ მუსიკას ირჩევ ლექსში თექვსმეტმარცვლიანს,
ასე გამოდის, სხვის დაკრულზე ცეკვავ პოეტო,

ან მეორდები, ანდა ელვა ბებერ ანტენებს
ისევ აწვალებს. შენ მაჯებზე გაზის მიზნები,
ზიხარ ზოგადად და ღამესთან ღამეს ათენებ,
ყოველ დილით კი ერთი დღით და ლექსით იზრდები.

* * *
ჩემი ძმაკაცები და...

(არჩილ ბერიძეს, გიორგი გაბაიძეს, ლაშა-გიორგი ხოზრევანიძეს, მერაბ ჯიხაძეს, მინდია ცეცხლაძეს (ველური) გენრი დოლიძეს)

BOX და სამი, შვიდი, ცხრა, უმჯობესი MUZ-ასი,
ფურცლებს ლექსებიანებს ქარი დასტაცებია,
გვიან ღამით ბათუმში, გორგილაძის ქუჩაზე,
ბიჭები რომ მღერიან ჩემი ძმაკაცებია.

ყველა პოეტია და საქართველო ქართულად
აჩიკოსი არ იყოს ბათუმიდან თენდება
და ამ ღამით სხვისი მზე ჩვენთვის არის ნათურა,
ყოველ გამთენიისას ბოძზე რომ ითენთება.

პოეტები აფრენენ, გიჟდებიან, წვებიან
ასფალტზე და გენრისაც მონატრება სწყურია
აფხაზების, ბათუმშიც რაც თუ აფხაზებია,
უმეტესი მათ შორის ახლა მებადურია -
რადგან ის ტკივილები ზღვაში მოითევზაონ,
ბოთლშიც მცირე წერილად აცურებენ იმედებს,
ვგონებ არ გეკადრება ეს სურათი შენც ზღვაო,
ჰოდა ერთი ნაპირი კიდევ გამოიმეტე,

თორემ ვთვრებით რარიგად ამ პოეტურ ღამეში,
ბოლო-ბოლო სიფხიზლის აღარ შეგვრჩეს იოტი?
მზეს თუ ვერ შეაჩერებს ახლა ისუ-ნავესი,
როი საიქიოშიც იტრაბახებს გიოთი.

ასე იყო იმ ღამით ცას ლექსები სწყუროდა,
წვიმამ იაცაბაცა და პალმებზე ილაშქრა,
მერე ჩვენმა ძმაკაცმა დაგვირეკა ხულოდან,
"გენაცვალე" გავცვალეთ ჩვენ და გიორგი-ლაშამ.

წინ კი ეუჰ, რამდენი პოეტური წლებია,
მაგჰრად დათვრა მინდიაც, არ დაუთვრა სტრიქონი,
ხოლო ღამის ბათუმში ზეცას ვარსკვლავებიანს,
ჩვენი სიმღერებისგან ასძვრა იერიქონი.
ღრუბლის თეთრი ჩოხებიც ვარსკვლავებმა შელამბა,
მთვარე შვიდი პოეტის მეტაფორით გაერთო,
როცა ჭიქის მაგიერ გული დადო მერაბმა,
ხოლო მთელი საღამო გახდა საალავერდო.

გორგილაძის ქუჩაზე იმედები ეყარა,
ხოლო დილას წინა დღის განცდა მომეტებია,
წუხელ ვინც გიმღეროდა ჩემო კარგო ქვეყანავ,
ჩემი ძმაკაცები და შენი პოეტებია!

* * *










უმოტივო მეტივე

(ნინოს)

ხელი დაუშვი, რომ მიყვარდი ისიც დაუშვი,
იყო ტივი და უმოტივოდ იწვა მეტივე,
დროგამოშვება მოვკალით და შენ გეხამუშა -
კოცნა, კისერში ჩავარდნილი წვიმის წვეთივით.

სანაპიროზე გეგონა რომ ჩემი მეგონე,
მერე გზა და გზა გაიზარდა დროც და შეჩვევაც,
რადგან წუხელის ჩემი ყველა მზერა შეკონე,
ხოლო ამ დილით დამაყარე თავზე ეჭვებად.

ახლა ვწევართ და გვენაღვლება ზეცა ისე რა,
ზეცა რომელსაც ამინდები აღელვებია,
შორით ჩანს ხიდი ვით ჟირაფის ჭრელი კისერი,
მთები კი თითქოს დაჩოქილი აქლემებია.

შენ ხარ ტივი და მე მოტივით გიმზერ მეტივე.
* * *






დაუსრულებელი ლექსი

მთელი დედამიწა - შენი სამოსელი,
მიკვირს გეფიცები როგორ ჩაგეტია,
მხრიდან ორი ცალი გრძედი ჩამოგხსენი
და ჩემს ჰორიზონტზე ორი განედია.

ახლა როგორც წესი დავდარდიანდები,
რახან ვიბნევი და რახან გვიანია,
ვიცი არსებობენ ადამ-იანები,
მაგრამ შენი სფერო ევა-იანია.

არის შენდობაც და არის მინდობანიც,
ზოგი არ ინდობა, ზოგი ინდობა და
ყველას შეგვიძლია შევქმნათ კიდობანი,
მაგრამ ვიკრიბებით ნოეს კიდობანთან.

რადგან - ...


* * *














მინი სონეტი როინ აბუსელიძეს

ზოგი დაფნას ყიდის და
ზოგი დაფნას ყიდულობს,
შენც კამათობ სინდისთან
ლექსით გამოფიტულო.

თუმც გყავს ბევრი მხლებელი
და იშენებ ბალავარს,
მაგრამ გამკეთებელი
იმის ნაღდად არა ვარ,

არა ხარ თუ მნიშვნელიც
პოეტებმა დაიკლეს,
მეფე თუა შიშველი,
რატომ სცივათ პაიკებს?...

აქ არ ვარგა თარეში,
იქნებ სხვაგან ირბინო,
გორგილაძის მხარეში,

ჯერ ძალიან ადრეა -
როინ აბუსელიძემ
თავი დაი-გვირგვინ-ოს!...
* * *













ა თ ი - მ ც ნ ე ბ ა (ომიდან ახალდაბრუნებული ჯარისკაცის დასაწერი)



შენ ხარ უფალი ღმერთი ჩემი და არა იყვნენ,
ღმერთი უცხონი აქ ჩემდამი შენსა გარეშე,
მახსოვს უფალო ზედმიწევნით მე შენი სიყრმე,
დედამიწა რომ გეზრდებოდა მკერდის არეში
და ჩემი თავის კერპი ვქმენი დაბადებიდან
და ვემსახურე საკუთარ თავს შეძლებისდაგვარ
ზნე-ჩვეულებით, თუმც პირველი ვიყავ თემიდან
ვინც გამოვიდა და არ ვიცი ახლა ვისთან ვარ,
სად ვარ და რა გზებს, რა ამაო ბილიკებს ვვარცხნი,
ბედმა სხვაგვარი ბილიკები როგორ მაჩვენა,
ჩემი ეშმაკი ისევ ისე მხარზეა მარცხნივ
და სამწუხაროდ აღარ შემრჩა მხარი მარჯვენა,
რომ ანგელოსმა პასუხები გამცეს კითხვათა,
ჩემმა წარსულმაც უამრავი კითხვა დაბადა,
მე აღარ დამხვდა დაბრუნებულს ის ვინც მიყვარდა
და საფლავებთან მიღამდება უკვე შაბათი.
პატივი ეცი დედასა და მამასა შენსა,
ექვსჯერ მოკლულა დედაჩემი და მამაჩემი,
სულ ერთია და სისხლი მინდა წყალივით შევსვა,
ჩემი სული კი უსხეულოდ გადანარჩენი -
კაცის-კვლას ცდილობს, მკარნახობს და ვეღარ ვიოკებ
სურვილებს, ისე მეჩვენება ხანა ირიბი,
ვტირი შიგნიდან და ხრიალით ვიწყვეტ იოგებს,
როცა სიზმარი უკან ახვევს იმ თვეს ფირივით,
იმ ნოემბერში სადაც მრუშნი იპარავენ და
სადაც მპარველნი მრუშობენ და არის ქაოსი,
სადაც სუნი დგას მიწანაკლულ სასაფლაოსი,
სადაც აბელი მისით მიდის თხოვნით კაენთან,
რომ დაიღალა, რომ დამთავრდეს, რომ სწამოს ცილი,
ო ღმერთო ჩემო, ღმერთო, ღმერთო და კიდევ ღმერთო,
მე ამ ლავიწის ძვალივით რომ გამიტყდა ძილი
და საშინელი სანახავი რომ მქვია ერთობ,
როგორც შიგნიდან, გარედანაც ისეთივე და
უარაფერო ამ ბოლო ხანს ვსუნთქავ კომპასით,
თვითმკვლელობა კი ავიხირე ბოლო იმედად,
რადგან არ შემრჩა არც მტერი და აღარც მოყვასი.
წავალ, ჰო წავალ დაიხსომე, ოღონდ იმ დილით,
როცა გახმება სხვის მიწაზე ჩემი მარჯვენა,
მაგრამ იცოდე ამნაირი ჩემი სიკვდილი,
არ გამოდგება დედამიწის გადასარჩენად
და ვცხოვრობ ასე საკუთარი თავის მხილებით,
დაკეცილია ჩემი ბედი, ჟამი, წიგნი და
ათი მცნებიდან მე ათივეს ვიცავ კბილებით
და ბოლოს მაინც ათი მცნება მარღვევს შიგნიდან.
მახსოვს უფალო ზედმიწევნით მე შენი სიყრმე,
დედამიწა რომ გეზრდებოდა მკერდის არეში,
შენ ხარ უფალი ღმერთი ჩემი და არა იყვნენ,
ღმერთი უცხონი აქ ჩემდამი შენსა გარეშე....
* * *
















ლექსის



ბაბას თოხზე შემოუსვამს მირაჟი,
მზე ჩადის და დღეებს წნელში ჩაფენილს,
ნენე ჩადებს მატყლის ნაქსოვ წინდაში,
საღამო კი ბორანოს სუნს აცრის,
წარსულია ახლა სულ ყველაფერი,
ოცი სახლი არის სოფლის ტირაჟი
და ცისფერი ბალახებით ნაფერი,
შურდულივით მოვარდება საცრის -

სათხოვებლად მეზობელის გოგონა,
ლამაზი და თან რარიგად ლამაზი,
ჩემი მზერა დაიჭიროს ოღონდ და
რას არ ვიზამ პოეტივით ბიჭი,
ოცნება მაქვს შვიდიათასსამასი,
ფიჩხებს ჩუმად შევაგროვებ კოცონთან
და იმ ციცას რომელიც მე მომწონდა
წამოვიწვენ ერთი ცალი ფიჭვის -

ბებერ ხესთან საიდანაც დუნიას,
ჩაკვნეტილი დაკვნესება ესმის...
მთელ სოფელს კი დილით ლექსის სუნი აქვს,
პატარა და უძინარი ლექსის.....................
* * *





















ოთხკუთხედი წერილი



თუ პოეტი ხარ
ე.ი ღამეს ასე ენება,
წერ შიგადაშიგ -
ცის მსაჯული,
დროა - თემიდა...
და ხვდები ლექსში
სხვისი აზრის გამოყენება,
ველოსიპედზე გადაჯდომას
ნიშნავს ცხენიდან.
ანუ შენც ერთი მხედარი ხარ
შენივ ულაყის,
ლურჯა ცხენების
გადაფარო ცდილობ რეკორდი
და გრჩება მთელი საუკუნე
გადაულახი,
საკუთარ თავს რომ
ვერა და ვერ დაუმეგობრდი.
ეპოქაც მალე
ახალი წლით დაირახტება,
მითი მითადვე შემორჩება ხვდები -
საფოზე...
და მაღალ-მაღალ სართულებში
შეყრილ კახპებს კი,
დრო მალე დაბალ
ეშელონში ჩამოაბოზებს.
-
ეს რაც ვიფიქრე,
როცა მარტო დავრჩი -
იმ დილით,
მერე სახეზე შეგამჩნიე
ზეცის ბუნება
და მსურს ვისესხო ახლა შენგან -
შენი სიკვდილი,
ცხოვრებაში რომ
არასოდეს არ დაგიბრუნო.
ეს სტროფიც ისე ზოგადია
როგორც პლანეტა,
მრჩება შეგრძნება რაღაც ცივი,
რაღაც ირიბი,
ლექსი თუ გინდა -
აგერ ყრია ვედრო მანეთად,
ხოლო პოეტი შედარებით
უფრო ძვირი ღირს,
ანუ საკუთარ ამბიციას
ბედი უპოვა
ბევრმა და ღამეს
როგორც წესი ასე ენება,
მე კი მგონია რომ უბრალოდ
თიხის კუბო ვარ
და ჩემში ერთ დღეს
პოეზიას ჩაასვენებენ.
* * *












მაგრამ...




"დაღამებისას რა უნდა გათენებისა თქვი შენ"

რეზო თებიძე

მთვარე ტალღებში კოტრიალობს,
ღამეს თეთრი მოსავს ფარაჯა,
თითქოს ზეცა არის მოტიალო,
მაგრამ გამთენია არა ჩანს.

მარტი თავს იბრაზებს მომეტებით,
რიცხვის ოცი უდგას დარაჯად,
თითქოს მრავლდებიან პოეტები,
მაგრამ პოეზია არა ჩანს.

დილა. ნაწვიმარზე ცისარტყელამ,
მთიდან მთაზე გადაალაჯა,
თითქოს ღრუბელია ღვთის საყელო,
მაგრამ თვითონ ღმერთი არა ჩანს.

სიო ნიავს ისე ი-ქარ-ულებს,
ზოლზე სანაპირო გაქაჩა,
ზეცამ მოიფერთხა სიქართულე,
მაგრამ საქართველო არა ჩანს.

დროა - დედამიწის ხეივანი,
გული აჩქარებას გადარჩა,
ნეტავ ვინმე იყოს, შევიყვარებ,
მაგრამ არავინ რომ არა ჩანს?...

ფანჯრებს ამინდები ეძაბება
და მეც თითქოს ველი განაჩენს,
ბრბოსთვის ვიმედოვნებ ვეწამები,
მაგრამ გოლგოთის გზა არა ჩანს.

დღეებს იმედები მოესია,
ხანამ გაისროლა დამბაჩა,
თითქოს გამოჟონა პოეზიამ,
ახლა - პოეტები არა ჩანს…

ქუჩა. საცალფეხო არა უფრო.
ლექსმა ჩემი ბედი განსაჯა,
ნეტავ ვინმე მყავდეს სასაუბროდ,
მაგრამ კაციშვილი არა ჩანს.
* * *
საბას!.................

ჩვენ ვიბადებით ერთმანეთის გადასარჩენად,
უფალს კი ვგლოვობთ, ჩვენივ ხელით ჯვარზე მილურსმნულს,
მამ, ღმერთსაც სურდა მისი თავის - მშობლად გაჩენა
და იშვა იგი დედამიწის ძილისპირულზე...

გვყავდა ეშმაკი, იმთავითვე, მხარზე მარჯვენა
და მარცხენა მხარს დაჰყურებდა მუდამ ზემოდან,
მამ, ღმერთსაც სურდა მისი თავის - შვილად გაჩენა,
ერთ დღეს ისიც რომ მამასავით შეჰყვარებოდათ...

ხალხს კი სიცილად არ გვყოფნიდა, თუმც ამ განაჩენს
ვითავისებდით და პლანეტა იყო შილიფი,
მამ, ღმერთსაც სურდა მისი მამის - ღმერთად გაჩენა,
რადგან ვიღაცას ჰყვარებოდა ისიც შვილივით...

ვწერ და ვაგროვებ სტრიქონ-სტრიქონ დროთა ნარჩენებს,
ოთახში ბრუნავს შენი სუნთქვა როგორც ზეფირი,
მამ, ღმერთსაც სურდა მისი თავის ლექსად გაჩენა,
რადგან ვიღაცას რომ ესწავლა იგი ზეპირად...

ვერ მოვახერხეთ... არც არავის, არც მე, არც შენ არ
შევგეძლო მთელი დედამიწის ზეცით შეკონვა,
მამ, ღმერთსაც სურდა მისი თავის - ღმერთად გაჩენა,
რადგან ჩვენსავით - უფალი რომ მასში ეპოვნა...
.
ასე ვფიქრობ და... ცაჩაკეტილ აზრებს ვაჭენებ,
როცა წარსულში ვმოგზაურობ სულის ჩემოდნით,
მამ, მეც მინდოდა ჩემი თავის მშობლად გაჩენა
და შენც გინდოდა ალბათ ერთ დღეს რომ გამჩენოდი!.......
* * *
საბას!.................

ჩვენ ვიბადებით ერთმანეთის გადასარჩენად,
უფალს კი ვგლოვობთ, ჩვენივ ხელით ჯვარზე მილურსმნულს,
მამ, ღმერთსაც სურდა მისი თავის - მშობლად გაჩენა
და იშვა იგი დედამიწის ძილისპირულზე...

გვყავდა ეშმაკი, იმთავითვე, მხარზე მარჯვენა
და მარცხენა მხარს დაჰყურებდა მუდამ ზემოდან,
მამ, ღმერთსაც სურდა მისი თავის - შვილად გაჩენა,
ერთ დღეს ისიც რომ მამასავით შეჰყვარებოდათ...

ხალხს კი სიცილად არ გვყოფნიდა, თუმც ამ განაჩენს
ვითავისებდით და პლანეტა იყო შილიფი,
მამ, ღმერთსაც სურდა მისი მამის - ღმერთად გაჩენა,
რადგან ვიღაცას ჰყვარებოდა ისიც შვილივით...

ვწერ და ვაგროვებ სტრიქონ-სტრიქონ დროთა ნარჩენებს,
ოთახში ბრუნავს შენი სუნთქვა როგორც ზეფირი,
მამ, ღმერთსაც სურდა მისი თავის ლექსად გაჩენა,
რადგან ვიღაცას რომ ესწავლა იგი ზეპირად...

ვერ მოვახერხეთ... არც არავის, არც მე, არც შენ არ
შევგეძლო მთელი დედამიწის ზეცით შეკონვა,
მამ, ღმერთსაც სურდა მისი თავის - ღმერთად გაჩენა,
რადგან ჩვენსავით - უფალი რომ მასში ეპოვნა...
.
ასე ვფიქრობ და... ცაჩაკეტილ აზრებს ვაჭენებ,
როცა წარსულში ვმოგზაურობ სულის ჩემოდნით,
მამ, მეც მინდოდა ჩემი თავის მშობლად გაჩენა
და შენც გინდოდა ალბათ ერთ დღეს რომ გამჩენოდი!.......
* * *











ყველაზე ლამაზ დედას............



(ნ ი ნ ო ს)

მე შენ გიყიდე
ძალიან, ძალიან
ძალიან, ძალიან, ძალიან,
ძალიან ლამაზი ყვავილები,
პაემნის დაფასებად...
ყვავილები, რომლებიც შენს ხელში უკვე -
საერთოდ, საერთოდ, საერთოდ, საერთოდ
საერთოდ, საერთოდ,
არ ჩანდნენ ლამაზებად.

ზაფხული მაგ შენს ბაგეზე ხვნეშის
და იმნაირი გრჩება იერი,
რომ სიზმარივით გიჭირავს ხელში
ორსული ქალის სიმშვენიერე.
გსურს ყველა კარი ლექსებით ქოლო,
ხედავ ჩურჩულმაც ღამე გარინდა
და როგორც თოვლი თებერვლის ბოლოს -
ბავშვობა ადგა შენი ტანიდან.
საღამო იყო ისე შილიფი,
მემილიონედ დავტკეპნეთ შუკა,
მივდიოდით და ჩვენი შვილივით,
შიშველი მთვარე მოგვსდევდა უკან.
წუთებიც მახსოვს ძალიან მძიმე,
როცა ცალ-ცალკე შევხვდით ალიონს,
ცა აკითხებდა გაზეთებს - წვიმას
და ქროდა ქარი _ ფოსტალიონი.
ახლა კი აქ ხარ სულით და ხორცით,
მეც ფიქრში ახალ ზმანებებს ვხიზნავ
და წამებს ვითვლი, გააჩენ როცა -
ცხრა თვის მანძილზე ნატარებ სიზმარს,

შენ გიყვარს ყვავილები,
ამბობ რომ ისინი ძალიან ლამაზები არიან,
მე გეთანხმები...
ყველა შენამდე მოსასვლელ კარს კი
მართლა ლექსებით ქოლავ,
თუმც როცა შენ,
ძალიან ახლოს ხარ -
ძალიან ლამაზ ყვავილებთან და ხელში იჭერ,
მაშინ ჩემი თვალით უნდა გაჩვენა,
როგორ კარგავს შენს სილამაზესთან -
მშვენიერებას,
მთელი ფლორა.


4 აგვისტო 2010

რაც ნეტში მოიპოვება მისი ნაწერები,
ყველაფერი მაქვს თითქმის წაკითხული.

ნიჭიერი ადამიანია ჩემთვის.
წიგნი ხომ არ აქვს გამოცემული?

ვა როიზე არ ყოფილა ჯერ თემა :) ნამდვილად იმსაურებს ეს ადამიანი ...
qeti-qetusia

"აბგდ"
აბუსელიძე, ბერიძე , გაბაიძე, დოლიძე

27 მარტს, კვირას, 17:00 საათზე თბილისის სახელმწიფო სამედიცინო უნივერსიტეტის დიდ დარბაზში გაიმართება პოეზიის საღამო "დაგვემგზავრეთ პოეზიის მატარებელზე" , აგრეთვე მოხდება წიგნის "ა ბ გ დ " წარდგინება.


საღამოში მონაწილეობენ:
როინ ა ბუსელიძე
აჩი ბ ერიძე
გიორგი გ აბაიძე
გენრი დ ოლიძე

CIGAR
ეგ წიგნი ხო უკვე წარადგინეს ? :D ტუ მეორე ტომია? :D

demna_
კი წარადგინეს ბათუმში იყო მგონი შერატონში ... არ ვიცი რა მოტივით იქნება ფეისბუკზე მომივიდა მიპატიჟება

ხო შარშან იყო ეგ ამბავი ბუნდოვნად მახსოვს :D

CIGAR

აუ ეს პოეტური გაერთიანებები როგორ არ მიყვარს :(

მადლობა.

qeti-qetusia
აძინოკი ვოლკი უნდა იყო პოეზიაში
:chups:

qeti-qetusia
ეს ოთხი ადამიანი არიან მეგობრები და შესაბამისად სულ ერთად იმიტომ არიან :|

მეტყველების ნაწილები (გიძღვნით თქვენ ყველას)

კითხვა - “ვინ?” და “რა?” (სულიერი - ამ შემთხვევაში)
ვარ და ვაპირებ ჩემი ის გზა, მთელი გზა ჩემი
დავწერო, ანუ მოვყვე, ანუ თუ როგორც ხდება,
გავხსნა ყოველი კვანძი, აზრი, ზღუდე, ჯებირი
ვინაიდან და ვინაიდან რაც გამივლია,
დაყოფილია მეტყველების ნაწილებივით.

ჩემი ბავშვობა ძირითადად სასაცილოა
დღევანდელი და ხვალინდელი გადასახედით...
ბევრი დავკარგე, ზოგი მალე ზოგი გვიან და
არსებობასთან გამიჯნულნი ბოლოს კვდებიან,
ანუ რაც მქონდა და ვინც მყავდა და ვინც შემომრჩა,
ამ ლექსის გარდა, - ა რ ს ე ბ ი თ ი ს ა ხ ე ლ ე ბ ი ა.

მერე მიყვარდა პირველად და ისე ლამაზად,
რომ უფრო მეტად შემიყვარდა კითხვა “როგორი?”
და იმ ეტაპზე სიყვარულის, როცა “როგორ ხარ?”-ს
მკითხავდნენ, ცამდე მიხაროდა, მერე წერტილი
დაისვა, ხოლო ჩემი გრძნობა ზ ე დ ს ა რ თ ა ვ ს ა ხ ე ლ ს
ლაქად დააჩნდა გაწყვეტილი ეპითეტივით.

რამდენი წლის ვარ? ოცდაორის და პირიქითაც, -
ოცდაორის ვარ, ბანალური პალინდრომივით,
აქ მეგობრობის ავ-კარგზე და დაკარგვებზე და
მსგავს ამბებზე და ფაქტებზე და ყველა წვრილმანზე
მსურს ვისაუბრო... მეგობრებს რომ ვეღარ ვითვლიდი -
ახლა სად გაქრნენ, ხშირად ჩემს თავს კითხვით ვაწუხებ
და თვითონ მქვია ამ ეტაპზე, ვხვდები, - კ ი თ ხ ვ ი თ ი.

მე ვერასოდეს ვიგუებდი უმოქმედობას,
უმოძრაობას და მისთანებს, რადგან ყოველთვის
ვიყავი ჩემი საკუთარი თავის პოეტი, -
მხოლოდ ბედის და სტრიქონების მთელი ნაზავით...
ანუ ვხატავდი როგორც მსურდა, ხოლო ამჟამად,
ჩემი დღეები ირწევიან დაღლილ ზ მ ნ ა ს ა ვ ი თ.

ო, ალბათ ასე წარიმართა ცხოვრება მერე,
უჰ, რა დრო იყო, - მე რომ ეს ვთქვა, სასაცილოა,
რადგან რაც ვნახე, წავიკითხე, ვხატე და ვწერე,
მხოლოდ და მხოლოდ ოცნებებში თუ კი ეგულვით
სხვა ჩვეულებრივ მოკვდავებს და პოეტიც ალბათ
არის ხალხსა და უფალს შორის შ ო რ ი ს დ ე ბ უ ლ ი.


ჩვენ უნდა დავრჩეთ ან წიგნებში, ანდაც გრძნობებში,
მოგონებებში, ასე გვინდა, რაღა თქმა უნდა,
მოყოლისას კი, რაც ვნახეთ და რაც გავიარეთ,
კარგს ვყვებით მარტო და ამიტომ, ნაცვლად სახელის
მოხვეჭას კი არ, ცოდვებს ვიხვეჭთ მხოლოდ და მხოლოდ
და გვქვია ერთი უმნიშვნელო ნ ა ც ვ ა ლ ს ა ხ ე ლ ი.

ზ მ ნ ი ზ ე დ ა, ალბათ, არის ხიდი სხვა სამყაროსთან,
სხვა ნაწილებთან მეტყველების როგორც ასეთი,
წინდებული კი მოაჯირი არის ხიდისა,
ის მოაჯირი, ვეჭიდებით რასაც წლებია
უკვე და ირგვლივ, რაც ყველაზე მეტად გვჭირდება,
მილიონობით გზებია და კ ა ვ შ ი რ ე ბ ი ა.


მერე ჩვენ ვირჩევთ ამ გზებიდან ერთ-ერთ გზას მუდამ,
ოჯახებს ვქმნით და ისტორიებს ვამატებთ ფურცლებს,
ჩვენი გვარის და ჩვენი ქვეყნის, ჩვენი უფლის და
სანამ ეპოქა მატიანეს ისევ გაჰკივის,
გარდავიცვლებით და ზეციდან საფლავი ჩვენი,
სავარაუდოდ გამოჩნდება ნ ა წ ი ლ ა კ ი ვ ი თ.

ნინოს

ზიხარ ფანჯარასთან სახით
ლოიალურ,
გარეთ წვიმებია, შიგნით
წყვეტილები,
რაღაც სასაცილოდ ტირის
როიალი,
რაღაც სასაცილოდ წვიმს და
მეტირები.

კედლის კალენდარზე ზამთრის
ფორმატია,
თეთრი სუფლიორიც მალე
მოგვაკითხავს,
შენ კი იმით ჰგავხარ ახლა
რომანტიულს,
წვეთიც რომ არ არის შენში
რომანტიკა.

სურს რომ დედამიწა ტანზე
დაგახაზოს,
ისე სადისტია ჩემი
ამბიცია,
ოცდათვრამეტი და კიდევ
სამი ხაზი,
ანუ ავად ვარ და ანუ
ამიწია –

სიცხემ, საკუთარი თავის
ემიგრანტი,
მერქვა დეკემბერიც სისხლში
მიჟონავდა,
მაგრამ გეფიცები რაც შენ
შემიყვარდი
სიცხეს გულის მხარეს აღარ
ვიზომავ და... -

რაღაც სასაცილოდ ტირის
როიალი,
რაღაც სასაცილოდ წვიმს და
მეტირები,
ზიხარ ფანჯარასთან სახით
ლოიალურ,
გარეთ წვიმებია, შიგნით
წყვეტილები.

იცი შავ ზღვას ბათუმში აფხაზეთის სუნი აქვს...
* * *
(შენს ბაღში კალებს დაეწყოთ წოლა)

შენს ბაღში კალებს დაეწყოთ წოლა,
ჩემი კი მხოლოდ მიმოზებს იტევს,
იმოსავ ვხედავ, უფრო ამ ბოლოს,
სინდისის ძაფით მოქსოვილ სვიტერს.
შენს მთვარეს ღრუბლის მანტია მოსავს,
ჩემსას კი ღრუბლის მანტია ქენჯნის,
ფეხმძიმე ქალის იგუებ პოზას
და თვალს ადევნებ ლექსების მეჯლისს,
რომელიც ჩემი ლექსები არის,
რომელიც მხოლოდ ლექსები არის
და შენს პატარა მუცელთან ერთად,
იზრდება ჩემი მსუბუქი ჯვარი.
ამ ბოლოს ასე მიხდება წერა,
იძინებ ჩემი კუთვნილი ძილით,
გძინავს და ვიცი სიზმარშიც გჯერა,
ჩვენ ვართ ყველაზე მაგარი წყვილი -
ის ძველი ლექსიც ამ ფრაზის არსით,
შენია თუმცა შენამდე მქონდა
და ასე მინდა გაჩუქო მარსიც,
რომ გამოირჩე პოეტის ცოლთა -
შორის და კალებს კვირტების სოლო
ეწყებათ შენ კი ორ სხეულს იტევ,
იმოსავ თანაც, უფრო ამ ბოლოს,
სინდისის ძაფით მოქსოვილ სვიტერს
და არ ივიწყებ მხოლოდ და მხოლოდ,
რომ ისევ ისე გიყვარვარ კიდევ.

დედის ამინდები

(ლევან დევაძეს)

............................

ცხოვრებას ნაჭუჭს
სააღდგომო კვერცხივით აცლი,
წვიმების სეზონს
მიწურული ოქტომბრის კვეთავს
და რაც დრო გადის გულის ნაცვლად
არეში მარცხნივ -
გიფეთქავს დედა...

ცაა ისეთი თითქოს ამინდს
შენს სულს სწირავდნენ
და შემოდგომის ბოლო დღეებს
აკლდებათ სითბო,
რჩები მარტო და გრჩება განცდა
რომ სიკვდილამდე -
მოკლულხარ თითქოს...

მაგრამ იმედი იმედია!..
ის პირველ ყოვლის -
ჯვარზე გაკრული ღვთის სისხლივით
ტკივილზე წვეთავს...
და გჯერა ცამდე
რომ იანვრის პირველი თოვლი
ჩამოთოვს დედას!..