წმ. იოანე ოქროპირი

კატეგორიულად არ ვეთანხმები წმ. იოანე ოქროპირს შემდეგში:

"როდესაც მოვა კეთილდღეობა, ვმადლობდეთ უფალს და იგი ხანგრძლივი იქნება. მოვიდა უბედურება, ვმადლობდეთ უფალს და იგი დასრულდება.“

გამოდის რომ თუ მადლობა არ ვუთხარით, ისე არ დასრულდება უბედურება? ასე ემოთ ზის ღმერთი და ჯინაზე არ ასრულებს უბედურებას სანამ მადლობას არ ვეტყვით ხო?

ძაან კაი თემაა , წმ. იოანე ოქროპირს ტყუილად არ ქვია ოქროპირი , მისი ნაშრომები თითქმის სახარებისავითაა
Scot

მემგონი სინამდვილეში წერია მალე დასრულდება, ანუ მადლობით და თავმდაბლობით რომ მიიღებ უბედურებას დაგიფასდება და დროზე დასრულდებაო

This post has been edited by namo on 5 Oct 2009, 23:24

namo

ამ შემთხვევაში კი ბატონო ვეთანხმები.

Scot

http://www.ispovednik.ru/zlatoust/index.htm

12ტიოდ ტომი მისი ნაშრომებისა.

namo
ეხლავე დავიწყებ კითხვას

რა კაი სათაური ქონდა თემას . მოდით საერთოდ ვისაუბროთ ოქროფირზე .!!

ნებისმიერ ლიტერატურულ ჟანრს, მათ შორის ეპისტოლარულსა და ჰომილიურს აქვს საკუთარი ენა, წარმოდგენა და შინაარსი.... ჩვენ უნდა გავიგოთ რას ამბობს იოანე ოქროპირი... აქ საუბარია მადლიერებაზე, როგორც დასტურზე, რომ არ გახდი მოვლენის მსხვერპლი, არ გახდი ბანალურობის ამყოლი, არ განიცადე მისი დამანგრეველი ზემოქმედება, რომ მიიღე სამყაროს შემოთავაზება როგორიც არ უნდა ყოფილიყო ის, გახსოვს ღმერთი და განაგრძობ მისკენ სვლას... კსტაწი, ეს კაცი მართლაც სახარებასავითაა, პეტრეს პრიმატის ყველაზე დიდი გამზიარებელი და "პაპისტი" რომელიც ბერძნულმა სინოდმა წიხლით გააძევა საპატრიარქო კათედრიდან... ახლაც იგივეს უზავდნენ, იმიტომ რომ "პაპისტი" იყო

ცოტა მაქვს რაღAცეები წაკითხული განმარტებები ..... აი ხო არის თითქოს უბრალო მისალმება რომელიმე ეპისტოლეში .... ამის განმარტება არის კაი ერთი გვერდი , ისეთი რაღაცეებია შიგნით შენით რო ვერც მიხვდები თურმე რაში ყოფილა საქმე.

მნათეუსი

მოგახსენებთ ჩემს აზრს. გამოდის, რომ ეგ ბანალური შემთხვევა, ანუ უბედურება, ასევე მისი დამანგრეველი ძალა (რომელსაც ჩვენ უნდა გავუძლოთ), ღმერთის მოვლენილი არ ყოფილა, თავისით მოხდა, ხოლო ჩვენ არ დავეცით და გავუძელით. ნიშნავს თუ არა ეს, რომ როგორც უბედურება არ ყოფილა ღმერთის მოვლენილი, ასევე მისი დასრულებაც არ მომხდარა ღმერთის მიერ, არამედ თავისით დასრულდა, ისევე როგორც თავისით მოხდა?

გამოდის, ღმერთი სადღაც თავისთვისაა, არაფერში არ ერევა და ყველაფერს ჩვენით ვაკეთებთ
უბრალოდ "მართალნი გაბრწყინდებიან"... ესაა მთელი აზრი

This post has been edited by Scot on 6 Oct 2009, 00:21

რუსულად თუ კითხულობ აი ამით დაიწყე:

\
О первенстве святого славного и всехвального апостола Петра

Как понимал его Святый Отец и Учитель Церкви Иоанн Златоуст?


http://onechurch.narod.ru/txt/ier_chr.htm

მნათეუსი

აპიარებ კათოლიკებს ?

ვერ გავიგე რა პონტია ცოტა მოგვეხმაროს რა ნიუჟელი მიმატოვა ტო

ჩვენი ცხოვრება რამდენიმე მოვლენისგან შედგება: უპირველესად ის ღვთის ნებაა, რომელმაც ააწყო ყოველი ატომი, ბიძგი და პოტენცია მისცა მატერიას, რომელმაც შექმნა ადამიანი საკუთარი ნებით... ადამიანმა კი ამ ნების ნატურალიზებით შექმნა საკუთარი არჩევანი, ჩვენ ამ მოვლენებში ვცხოვრობთ, ყოველდღიურობაში შემოდის როგორც სრულყოფილი, ასევე არასრულყოფილი არსების ნება.. რომელსაც ღმერთი პატივს სცემს... მაგრამ სად, როგორ, რა ფორმებითა და რისთვის ერევა ღმერთი ჩვენ არ ვიცით, ჩვენ მხოლოდ ის შეგვიძლია ვიცოდეთ რომ ყოველივე მის ნებას ექვემდებარება, გარდა ადამიანის არჩევანისა, რომ მას შეუძლია ჩვენი ნების ნატურალიზება შეაჩეროს, მაგრამ არა ჩვენ... აი აქ იწყება უცნაურობა - რამდენადაც ის ხედავს მთელს სურათს, ჩვენ კი ამ სურათზე ერთი დაღვენთილი საღებავი ვართ და ვერ გაგვიგია რატომ ხდება ასე.... ნებისმიერ შემთხვევაში, ჩვენი გამუდმებული ურთიერთობა მასთან თავად გააცხადებს ზოგიერთი მოვლენის არსს, მაგრამ არა ბოლომდე

ღმერთი ერევა ჩვენ ცხოვრებაში, მაგრამ ამ ჩარევას საკუთარი ნებითვე აქვს წესები:

1. ის არ არღვევს ადამიანის თავისუფალ ნებას
2. ის არ არის მიკერძოებული
3. ის აღარ ახორციელებს ხელოვნურ ჩარევებს სამყაროში (ნოესთან აღთქმის შემდეგ)
4. ის არის იქ სადაც სურს, გარდა იმ ადგილებისა, სადაც ის არ სურთ და ასეთი მხოლოდ ადამიანის გული შეიძლება იყოს


* * *

კი

ამ კაცს დიდ "ორთოდოქსად" რომ აპიარებენ ხოლმე, იმის საპირისპირო პროცესია...
* * *
თემა კათოლიკე წმინდანზეა, გინდათ თუ არა ეს თქვენ

ნებისმიერ ლიტერატურულ ჟანრს, მათ შორის ეპისტოლარულსა და ჰომილიურს აქვს საკუთარი ენა, წარმოდგენა და შინაარსი.... ჩვენ უნდა გავიგოთ რას ამბობს იოანე ოქროპირი... აქ საუბარია მადლიერებაზე, როგორც დასტურზე, რომ არ გახდი მოვლენის მსხვერპლი, არ გახდი ბანალურობის ამყოლი, არ განიცადე მისი დამანგრეველი ზემოქმედება, რომ მიიღე სამყაროს შემოთავაზება როგორიც არ უნდა ყოფილიყო ის, გახსოვს ღმერთი და განაგრძობ მისკენ სვლას... კსტაწი, ეს კაცი მართლაც სახარებასავითაა, პეტრეს პრიმატის ყველაზე დიდი გამზიარებელი და "პაპისტი" რომელიც ბერძნულმა სინოდმა წიხლით გააძევა საპატრიარქო კათედრიდან... ახლაც იგივეს უზავდნენ, იმიტომ რომ "პაპისტი" იყო

მეექვსე საუკუნის მიწურულს, რომეების («ბიზანტიის») იმპერატორ მავრიკის ზეობის დროს, ამ უკანასკნელის თხოვნით, კონსტანტინეპოლის არქიეპისკოპოსმა წმ. იოანე მმარხველმა, მიიღო «ეკუმენური პატრიარქის» ტიტული. სიტყვა «ეკუმენური» კონსტანტინეპოლში გამოიყენებოდა როგორც სიტყვა «საიმპერატოროს» სინონიმი, და შესაბამისად, ის ძალზედ ხშირად იხმარებოდა სამეფო ქალაქთან დაკავშირებულ სხვდასხვა წოდებებში. მაგალითად, ქალაქის მთავარი ბიბლიოთეკარის წოდება იყო «ეკუმენური ბიბლიოთეკარი». აქედან გამომდინარე, ტიტული «ეკუმენური პატრიარქი», უბრალოდ მიანიშნებდა, რომ მისი მატარებელი იყო საიმპერატორო ქალაქის მწყემსი.

სამწუხაროდ (თუ საბედნიეროდ!), დასავლეთში, წოდება «ეკუმენური პატრიარქი» გადათარგმნილ იქნა როგორც «მსოფლიო პატრიარქი», და შესაბამისად შეიქმნა მცდარი შთაბეჭდილება, რომ კონსტანტინეპოლის არქიეპისკოპოსის (თუნდაც თეორიულად) იურისდიქცია ვრცელდებოდა მთელს მსიფლიოზე, რომ ის თავის თავს სხვა პატრიარქებზე მაღლა აყენებდა და რომ ის პრეტენზიას აცხადებდა მსოფლიო ეპისკოპოსობაზე. ამ პრეტენზიების წინააღმდეგ გაილაშქრა, რომის პაპმა გრიგორი დიდმა. წლების განვმალობაში, ის არ იშურებდა დროსა და ძალღონეს, რათა დაერწმუნებინა როგორც კონსტანტინეპოლის, ასავე ალექსანდრიისა და ანტიოქიის პატრიარქები, და ასევე თავად იმპერტორი, რომ ეს წოდება( «მსოფლიო პატრიარქი»), რაც არ უნდა საპატიო ყოფილიყო ის, სრულიად მიუღებელი არის ნებისმიერი პატრიარქისთვის, და მათ შორის, თავად რომის პაპისთვის.

წმინდა გრიგორი დიდმა ეკლესიას დაუტოვა თავისი წერილები, სადაც ის მოშურნეობით ამხელს ზუსტად იმ მცდარ ეკლესიოლოგიას, რომლებიც რამდენიმე საუკუნის შემდეგ, მისმა უღირსმა მემკვიდრეებმა დააკანონეს და რომელიც დღეს, რომის კათოლიკურ ეკლესიას დოგმატური სწავლების რანგში აქვს აყვანილი. ქვემოთ მოყვანილი ციტატებიდან ნათლად ჩანს, რომ წმ. გრიგორისთვის სრულიად უცხოა და მიუღებელი ეკლესიაზე ერთი ეპისკოპოსის დიქტატი და ბატონობა:


წმ. იოანე მარხველის მიმართ
წიგნი 5, წერილი 28
(NPNF Ed.)

“დაფიქრდი, გთხოვ, რომ ამ ქედმაღლობით, მთელი ეკლესიის მშვიდობა დაირღვა, და რომ ეს (საქციელი) ეწინააღმდეგება იმ მადლს, რომელიც ყველას ერთად მოგვეცა...

ასე, რომ, უძვირფასესო ძმაო, მთელი გულით შეიყვარე სიმდაბლე, რათა მის მეშვეობით, ძმათა შორის ერთსულოვნება და წმინდა კათოლიკე ეკლესიის ერთობა შენარჩუნდეს. როდესაც მოციქულმა პავლემ გაიგო, რომ ზოგიერთნი (კორინთოში) ამბობდნენ “მე პავლესი ვარ, ხოლო მე - აპოლოჲსი, ხოლო მე - კეფაჲსი, ხოლო მე - ქრისტესი”, უერთდებოდნენ რა ამგვარად სხვა თავებს, საშინლად შეძრწუნდა და თქვა “გან-მე-ყოფილ არსა ქრისტე? ანუ პავლე ჯუარს-ეცუაა თქუენთჳს? ანუ სახელისა მიმართ პავლესისა ნათელ-იღეთა? (1 კორ. 1:12-13). თუ კი ის (პავლე) გაურბოდა ქრისტეს სხეულის, სხვა თავებისადმი დამორჩილებას, თუნდაც რომ ეს თავები თვით მოციქულები ყოფილიყვნენ, შენ რა პასუხიღა უნდა გასცე ქრისტეს საბოლოო სამსჯავროზე, რომელიც ცდილობ ამ მსოფლიო (პატრიარქის) წოდებით, მისი სხეულის ყველა წევრი შენს თავს დაუმორჩილო?...რამათუ ვინ არიან ეპისკოპოსები, შენი ძმები, თუ არა ვარსკვლავნი ცისანი, ვისი ცხოვრება და და ქადაგება ერთად ბრწყინავს კაცთა ცოდვებსა და ცდომილებებში, ვითარცა ღამის წყვდიადში? როდესაც გსურს, რომ ამ წოდებით, შენი თავი მათზე მაღლა დააყენო და მათი სახელი, შენთან შედარებით, ფექხქვეშ გათელო, სხვას რას ამბობ, თუ არა ამას: “ავმაღლდე ზეცად, აღვამაღლო საყდარი ვარსკვლავთა ზედა ცათასა”? განა ყველა ეპისკოპოსი, ერთად, ღრუბელნი არ არიან, რომლებიც აწვიმავენ ქადაგების სიტყვებს და ბრწყინავენ კეთილი საქმეების ნათელით? და როდესაც შენ, ჩემო ძმაო, გსურს შენს ქვეშ მოაქციო ისინი, სხვას რას ამბობ თუ არა იგივეს, რაც თქვა ძველმა წინააღმდგომმა: “ავმაღლდე სიმაღლესა ზედა ღრუბელთასა”?

პეტრე, პირველი მოციქულთა შორის, რომელიც თავად იყო წევრი წმინდა კათოლიკე ეკლესიისა, პავლე, ანდრია, იოანე - ვინ იყვნენ ისინი თუ არა თავნი ცალკეული საკრებულოებისა? და ყველანი იყვნენ წევრები ერთი თავის (ქრისტეს) ქვეშ. და მოკლედ რომ ვთქვათ: წმინდანები სჯულამდე, სჯულის ქვეშ, წმინდანები მადლის მოცემის შემდეგ, ყველანი შეადგენენ რა უფლის სხეულს, ეკლესიის წევრები არიან. და არც ერთ მათგანს არ უსურვია რომ წოდებულიყო “მსოფლიო”.


იმპერატორ მავრიკის მიმართ
ტომი V, წერილი 20
(Benedictine Ed.)

“თუ კი ერთი ვინმე მიითვისებს ეკლესიაში წოდებას, რომელიც ყველა მორწმუნეს მოიცავს, (თუ ის დაეცა) მაშინ მსოფლიო ეკლესია - ჰოჲ მკრეხელობა - დაეცემა მასთან ერთად, რამეთუ ის თავს მსოფლიო ეპისკოპოსად აცხადებს. დაე ყველა ქრისტიანმა უარყოს ეს მკრეხელური წოდება, რომელიც ყველა მღვდელმთავარს ართმევს სამღვდელო პატივს, იმ წუთიუდანვე როდესაც მხოლოდ ერთი ისაკუთრებს მას.”

იმპერატორ მავრიკის მიმართ
ტომი VII, წერილი 88
(Benedictine Ed.)

“ვამბობ ყოველგვარი ორჭოფობის გარეშე, რომ ის ვინც თავს მსოფლიო ეპისკოპოსს უწოდებს, ან სურს ეს წოდება, თავისი სიამაყით არის ანტიქრისტეს წინამორბედი. რამეთუ ამგვარად, ის ცდილობს საკუთარი თავი სხვებზე მაღლა დააყენოს.”


ალექსანდრიის პატრიარქ ევლოგისა და
ანტიოქიის პატრიარქ ანასტასისადმი
წიგნი 5, წერილი 43
(NPNF Ed.)

“თუკი ერთი პატრიარქი თავს მსოფლიო ეპისკოპოსად აცხადებს, მაშინ ის ყველა სხვა პატრიარქს ართმევს პატრიარქის წოდებას. შორს იყოს, შორს, ყველა ქრისტიანისაგან სურვილი მიითვისოს ნებისმიერი რამ, რაც დაამცირებს, თუნდაც ცოტაოდენ, მისი ძმების ღირსებას.”

“რამეთუ თუ დავუშვით, რომ ეს წოდება (ეკუმენური პატრიარქი) ხმარებაში დამკვიდრდა, მაშინ ამით ყველა პატრიაქრის პატივს უარვყოფთ. და თუ აღმოჩნდა, რომ ის ერთი წარწყმდა თავის ცთომილებაში, მაშინ გამოდის რომ ერთი ეპისკოპოსი კი არ დარჩება ჭეშმარიტებაზე მდგომი.”

მნათეუსი

კიმარა ამ გაურკვევლობაში ჩვენ რო ვიტანჯებით?

ცხონებისთვის ძაან მურტალი გზა ხოარაგვაქ გასავლელი? ძაან მკაცრია ეს მატერიალური სამყარო, ადვილად შეიძლება სუსტი ადამიანი გაბოროტდეს და შესაბამისად ვეღარ ცხონდეს.

This post has been edited by Scot on 6 Oct 2009, 00:39