დიდი დღე გველის, 2015 წლის 9 მაისს

მირზა გელოვანის ნეშტს საქართველოში გადმოასვენებენ
საქართველოში პოეტ მირზა გელოვანის ნეშტს ჩამოასვენებენ. გადმოსვენების ინიციატორი საქართველოს სახელმწიფოა. დარჩენილია იურიდიული პროცედურები.
ლიტერატურათმცოდნემ, თამაზ ტყემალაძემ განახადა რომ, ამ მხრივ ნაბიჯები სახელმწიფო-დიპლომატიურ დონეზეა გადადგმული .
თამაზ ტყემალაძის ცნობით, ჯერ გადაწყვეტილი არ არის, თუმცა სურვილია, რომ მირზა გელოვანის ცხედარი ბელორუსიდან საქართველოში 9 მაისს ჩამოასვენონ. ჯერ უცნობია, სად დაკრძალავენ ნეშტს, თუმცა, ტყემალაძის ინფორმაციით, თიანეთელები მირზა გელოვანს თიანეთში დაკრძალავენ.
მირზა გელოვანი 1917 წლის 2 მარტს, სოფელ ნაქალაქარში დაიბადა. მისი ლექსები 1935 წლიდან იბეჭდებოდა “ჩვენს თაობაში” და სხვა ჟურნალ-გაზეთებში. 1939 წელს წითელ არმიაში გაიწვიეს. აღიარება მოუტანეს ლექსებმა: “თუშის ქალი წყაროზე”, “ცხრაკარა”, “შავლეგო”, “მელოდე”, “მთაწმინდიდან სმოლენსკამდე”, “იჯექი წყნარად”, “მთვარე”, “შემოღამება საბადურზე”, “მახსოვს”, “ხრეშად დაცვივდა სიტყვები”; ასევე აღსანიშნავია ბალადა “აონი”, პოემა “შავნაბადა” და სხვა.
მირზა გელოვანი დაიღუპა 1944 წლის ივლისში. დაკრძალულია ბელარუსში, ვიტებსკის ოლქის ბერენკოვიჩის რაიონის სოფელ სანიკის საძმო სასაფლაოზე თამაზ ტყემალაძემ პოეტის საფლავს 1979 წელს ბელარუსში, ვიტებსკის ოლქის ბერენკოვიჩის რაიონის სოფელ სანიკიში მიაგნო.
http://primetimenews.ge/news/მირზ

მეგონა "ძენ პაბედი" დამხვდებოდა

This post has been edited by Lаki on 3 Mar 2015, 21:11

ნამდვილად...

უკვე დიდი ხანია დრო იყო, ჩამოესვენებინათ მირზა საქართველოში და შესაფერისი პატივით დაეკრძალათ...კიდევ კარგი, მოება თავი.

საოცარია, რატომ არ გადმოასვენეს მაშინვე, როცა იპოვეს საფლავი. არა მგონია, ოფიციოზს შეეშალა ხელი, ალბათ ისევ ჩვენი მხარის თავმოუბმელობის გამო...

ეგ სახელი ნაცებისთვის და ნაცების ბუჩქების თაობისთვის ჩარეცხილებთან ასცოცირდება, თანაც ღღრრუუუსეთუმებთან. ეგ ხო წითელი ოფიცერი იყო.
აი კიდევ ერტი საბუთი არანაცების რუსეთუმეობისა

მირზა გელოვანი - მელოდე

მე დაბრუნებით ტკივილებს წავშლი,
ოღონდ მოსვლამდის, ოღონდ ბოლომდის,
როგორც გაზაფხულს ელიან მთაში,-
შენი ლამაზი გული მელოდეს.
შევყრი მეგობრებს, მაღალ მაყრიონს,
ორღობეებში გასროლას დოლის,
ზეცის ჩამოხსნას, მთების შერყევას
ჯილდოდ მოვუტან ბრწყინვალე ლოდინს.
და შენს ეზოში დაუკრავს ზურნა,
დაბალი ხმებით ზუზუნი დოლის,
აგიცხადდება სიზმარი შორი,
გაგახსენდება დობილთა ზრუნვა.
გეტყვიან... ოი, კარგავ ბავშვობას,
ოი, დობილებს გვტოვებ ბავშვებად,...
მშვიდობა ყრმობას და თამაშობას,
მშვიდობის შუქი ნურც მოგეშვება
... და ქორწილს ზეცის სუფრაზე გავშლი,
ოღონდ მოსვლამდის, ოღონდ ბოლომდის
როგორც გაზაფხულს ელიან მთაში,-
შენი ლამაზი თრთოლლვა მელოდეს.

This post has been edited by Mako Subladze on 3 Mar 2015, 21:41

აბა უცებ: დასერჩვის გარეშე მირზა გელოვანის ერთ ლექსს ან ერთ ფრაზას მაინც, ვინ იტყვის?

Lаki

ეგეც იქნება კაცო
Solveig

მგონი უკეთესია იქ იყოს
ქვეყანა სადაც დიდების მემორიალს აფეთქებენ არ არის ღირსი მირზას საფლავის

დავით გურამოლიშვილიც გადმოსასვენებელია უკრაინიდან...



გადმოსასვენებრლი კიეევ ბევრია

ბეჟანბეჟანი

რა მნიშვნელობა აქვს. რომ დავძებნო, 2 სხვადასხვა ფორუმზე ვიპოვი ჩემგან აკრეფილ მირზას ლექსებს აქ და კიდევ სხვაგან

dega

იქ მირზა ჩვეულებრივი დაღუპული წითელარმიელია. კაი ჰო, კაპიტანი და თავის დროზე ღირსად ჩათვალეს, მის საფლავზე ხის ვარსკვლავი დაედგათ (სანამ ცალკე გადაასვენებდნენ ყველა დაღუპულს).

ჩვენთვის კი პოეტია, რომლის ლექსები ბევრს ზეპირად დაგვიმახსოვრებია და გვიმღერია.

მირზას პოეზია ბევრს უყვარს ჩვენში.

ეს სცენა მახსენდება შენნაირ ტიპებზე

This post has been edited by Warner-B on 3 Mar 2015, 21:46

ჰოდა, აი, "გამაწესეს", ანუ ნომერი დამაკრეს და წამართვეს საკუთარი გვარი და სახელი, რომ თუ ვინიცობაა... ნომრით გამომიცნონ. მე იგი სიკვდილის ანგელოზივით მძულს. რადგან სიკვდილის მერე კი არა, სიცოცხლეშიც არავინ მიცნობდა მე. რამდენჯერ მოვხვდი ქალაქის სამხრეთ სადგურში, რომელიც მუდამ სავსეა ქართველებით. მოდიან მზით დამწვარი ბიჭები და როცა ეშელონი ჩამოდგება, გუგუნებენ გაყინული ვაგონები: "ვაიმე ჩემო, ვაიმე ჩემო ვენახო"... მე, ერთი უბრალო ჯარისკაცი, არ ვფიქრობ ჩემზე. მე მათზე ვფიქრობ, მჭადით დაზრდილ შავტუხა ბიჭებზე და მენანება მათი უვაჟკაცოდ დატოვებული ოჯახები და მინდა მთელი ძალით ვიყვირო, რომ დაუბრუნონ ისინი საქართველოს მიწას, დაუბრუნონ ისინი და დაე, პირველმა ტყვიამ მიმსხვერპლოს მე. მოკლე ხანში შემასწავლეს საომარი ხელოვნება, თუ როგორ უფრო ადვილად შეიძლება მოკვლა მტრის. აღმოჩნდა, რომ ეს ბევრად უფრო ადვილია, ვიდრე ფიქრი სინტაქსზე. საინტერესოა, იბრძოლო იქ, სადაც შენს მამა-პაპას არ უბრძოლია არასოდეს. მე აღარ ვიცი - რა იქნა მირზა გელოვანი, რომელსაც ჰქონდა უდიდესი ოცნება და რწმენა გამარჯვების."

http://www.pencenter.ge/index.php%3Foption...i%26Itemid%3D17




Ladiesman

სამწუხაროდ, დავითის ნამდვილი საფლავი არ არსებობს .
რაც არის, ის სიმბოლური საფლავია და მემორიალური მუზეუმიც არის იქვე, ქართველი და უკრაინელი მწერლებისა და მხატვარ-მოქანდაკეების მეგობრობის დასტურად ...

This post has been edited by Solveig on 3 Mar 2015, 21:43

მირზა
დავითი
,
დეფი ხომ არ აპირებს თუ იცით უკრაინაში წასვლას??
,,,,,,
Solveig

ეს 91 წელს მერე ჩაამატეს თუ მართლა ეგრე დაწერა?


This post has been edited by dega on 3 Mar 2015, 21:55

ძმათა საფლავთან

ჩვენ შორის გაწყდა გზები თუ აზრი
და, როგორც სუნთქვა, თრთოლვით გათავდა,
და ყინვა, ფინურ დანაზე ბასრი,
ლენინგრადისკენ გზას გვიკეტავდა.
როდესაც რკინა ტყვიამ დაძენძა,
როცა ასწიეს ფრთები ანძებმა,
საძმო საფლავში იწექ ნაძვებთან,
არ ესწრებოდი ჩვენს გამარჯვებას.
ათგან ნახმლევი და ნატყვიარი
სწორებთან დუმდი - გიძმეს სწორებმა,
და მე მესმოდა ქარის შრიალი,
როგორც შენი ხმის განმეორება.

.....................................