რატომ ვიყურებით ცაში?

ცხადია ასტრონომებზე არ მაქვს საუბარი

მორწმუნე ცაში იყურება ხოლმე, ხელებს ცისკენ აღაპყრობს......საიდან მოდის ეს ჩვეულება? დღეს არცერთი მორწმუნე რაც არ უნდა ფანატიკოსი იყოს არ დაიწყებს იმის მტკიცება რომ ღმერთი სადღაც ცაშია (ბევრს ეგონა ასე ადრე) რადგან დღეს საკმაოდ კარგადაა განვითარებული ავიაცია და კოსმონავტიკა თანაც თუ არ ვცდები არცერთი რელიგიური დოგმა არ მიუთითებს რომ ღმერთი მაინცდამაინც „სადმე არის“.......ჰოდა რატომ ვიყურებით ხოლმე ცაში?

პალეოასტრონავტიკის მიმდევრებს ამის ძალიან თავისებური ახსნა აქვთ რაც ალბათ ბევრს გსმენიათ: ესე იგი ძველ დროში როდესაც ადამიანი ქვის/სპილენძის/ბრინჯაოს ხანაში ცხოვრობდა დედამიწას სტუმრობდნენ სხვა პლანეტებიდან მოსული არსებები და იმ დროის ადამიანებს ისინი ღმერთებად მიაჩნდათ და მათ თაყვანს სცემდნენ როგორც ზეციდან (სხვა ვარიანტი აქ არცაა, ნუ პრინციპში შეიძლება დავუშვათ რომ მათი კოსმოსური ხომალდები ცოტა დახრილი ტრაექტორიით ჯდებოდნენ დედამიწის ზედაპირზე) მოსულებს და ეს ჩვეულება დღევანდლამდე შემოგვრჩა, მოგეხსენებათ ჩვეულება რჯულზე უმტკიცესიაო. მაგრამ თუ ეს თეორია მცდარია მაშინ ღმერთის ცაში ძიების ჩვეულება საიდან მოდის და რა ფესვები აქვს მას? რატომ ეგულებოდა ადამიანს ღმერთი/ღმერთები ცაში?

არწივი9
მივბაძოთ ჩვენ დიად წინაპრებს.
მაგალითად ბატონი შოთა რუსთაველი ამგვარად ლოცულობდა,სწორედ ისე შენ,რომ აღწერე:

მუსლიმები ლოცვის (ნამაზის) დროს ცაში არ იყურებიან, ყოველ შემთხვევაში, შიიტები.
თუმცა, დუას (ლოცვა-თხოვნა) დროს ხელების ცისკენ აპყრობა სწორია, რადგან ცა არის დუასთვის ყიბლა.

მარტო ამის გამო არამგონია ცაში ახედვის მიზეზი ახსნა.
ძირითადი საშინელი სტიქიები ხომ ელვა-ჭექას, გრიგალს, თავსხმა წვიმას და წყალდიდობებს (ისევ წვიმაა მიზეზი), გვალვა (თაკარა მზე). და ასე შემდეგ.
ანუ ეს სყველაფერი უმეტესობა საშინელებები "ცაში" ხდებოდა.
ამას გარდა, ღამით ცა გაცილებით იდუმალი და მისტიურია ვიდრე მიწა. ამოუცნობია, უცანური მანათობელი წერტილებია, ხან მეოეორი გაიქროლებდა და ცხენიანი ეტლი ეგონათ. ერთი სიტყვით მიზეზი უამრავი იყო ეფიქრათ რომ ღმერთი იქ სადღაც იდუმალ ცაშია.
იქ სადაც ადამიანი ვერასოდეს მიწვდება ვერანაირი მანქანით.
მიწა ასე თუ ისე აქვეა, ბოლობოლო ეხები და ცოტა ვერაა კარგი ადგილი (ხელმიუწვდომელი) ღმერთითვის.

ნუ ამას თუ გინდა დაიმატე უცხოპლანეტელები, მაგრამ ეგ ცალკე თემაა.

არწივი9

ბიბლიიდან. "ცა" სიმბოლურ ენაზე ეწოდება "მიუწვდომელ, სხვა სამყაროს". ყოფიერების იმ სფეროს, სადაც არის ღმერთი.

"მამა", "ძე", "ცხებული", "წმინდა სული", "ანგელოზი", "ცა" და ა.შ. ყველა ეს ტერმინი პირობითი და სიმბოლურია. ისინი მეტნაკლებად აღწერენ სულიერ რეალობას. მატერიის ენით შეუძლებელია სრულად გადმოსცე სულიერი. დაახლლოებით შესაძლებელია და ამას "სიმბოლოთა ენა" ეწოდება.

თანამედროვე ენაზე ცა გამოითქმის როგორც "სფერო", "პარალელური სამყარო" და ა.შ.

რატო ვუყურებთ ხოლმე წყალს ან ცეცხლს?

Hammerfest

სიმბოლური ენის განმარტებითი ლექსიკონი სადაა?
არწივი9
ქათამმა წყალი დალია და ცას შეხედაო - ქართული ხალხური ანდაზა

This post has been edited by Taba on 26 Apr 2012, 14:51

თუ ღამეა ვარსკვლავებს ვუყურებ ხოლმე და მთვარეს
და დღე როცაა არ ვიყურები ხოლმე ცაში, მზე მანათებს და არ მომწონს

არწივი9
ეგ იმიტომ რომ ბევრ რელიგიას ღმერთი ცაში ან ზოგადად სიმაღლეზე (მთებზე) მყოფი ეგონა. ღმერთი ეგონათ მეხი, ვულკანი, ჭექა-ქუხილი და ა.შ. ქრისტიანების ღმერთი კი მთაზე ცხოვრობდა (ვულკანი ეგონა მოსეს ღმერთი და იქ ავიდა სალაპარაკოდ) ხოლო კიდევ უფრო ადრე ეგვიპტელებს მზე ეგონათ ღმერთი. რომაელებს და ბერძნებს ძირითადად მთებზე ყავდათ ასევე შესახლებული.

ფსიქოლოგიური მომენტიცაა მიუწვდომელი და შენზე ძლიერი ზემოდან გიყურებს.

ეს სიმბოლიზმი ქრისტიანობაში დიდ ხანს შენარჩუნდა და ღმერთები ცაში მიდიან ხოლმე, ქრისტე მაგალითად ამაღლდა, იქამდე წინასწარმეტყველი წაიყვანეს ცეცხლოვანი ეტლით და რათქმაუნდა:

Internet_Contraband

ერთ მშვენიერ დღე ძლიერ ქარს დაუბერია, გაციებულა, ორმხრივი პლევრიტი აუკიდნია და სულ ხველებ-ხველებით ჩამოსულა მწვერვალიდან ... ჩამჯდარა ნოეს ნავში და გაუცურავს სამხრეთით, ახალი მთის მოსაძებნად, სადაც თბილი ქარები ქრიან ...

"იუდაიზმის ღმერთი, განსხვავებით იმ კულტურის ყველა სხვა ხალხებისაგან განღვრილი იყო უშუალოდ დედამიწისეულ არსში და ამ არსს წარმოადგენდა, მაშინ როცა, ყველა დანარჩენი ხალხები ღვთაებრივ წარმმართველობით სიბრძნეს ღებულობდნენ იმისაგან, რაც მოედინებოდა დედამიწისგარე შრეებიდან- ვარსკვლავიერი კოსმოსიდან (მითრა,ეგვიპტური მისტერიები), მეტეოროლოგიური სივრციდან (ელჭექი-ზევსი, ბერძნული მისტერიები) და ა.შ. იუდაიზმი ამგვარ სიბრძნეს მიიჩნევდა დედამიწიერი არსებისათვის(ადამიანისთვის) არამართებულად, რადგან ის, რაც მოედინებოდა არადედამიწური განვითარების მქონე არსიდან, აღიქმებოდა როგორც იმ არსების სიბრძნე, რომელმაც ადამიანი გამოაძევა სულიერ-ღვთაებრივი სამყაროს წიაღიდან, მოკლედ, გველის სიბრძნედ აღიქმებოდა ეს ყველაფერი."
წინა გვერდის თემიდან.
ისე, კოსმოსში ზევით-ქვევით ძალიან შედარებითი ცნებაა

luka123

საერთოდ თუ არსებობს ეგეთი მცნებაც

აბა მიწას ხომ არ დავხედავთ ან პირისპირ ჰორიზონტს ხომ არ მივმართავთ.

მამაო ჩვენო, რომელი ხარ ცათა შინა, წმიდა იყავ სახელი შენი, მოვედინ სუფევა შენი, იყავნ ნება შენი, ვითარცა ცათა შინა, ეგრეცა ქვეყანასა ზედა, .....

ქრისტემ მიუთითა თანაც.

არწივი9

ეს საინტერესოა და არის მასში რაღაც.
წაკითხული მაქვს სადღაც სტატიაში, ვიღაც წერდა რო თითქოს ეკლესიების ფორმა ფრინავ თეფშს გავსო და ეს იმიტომ არის ასე რომ ადრე ჩამოსულან და ადამიანებმა ღმერთად მიიღესო, მერე დაიწყეს მსგავსი ფორმის შენობების აშენება და 'ღვთის სახლი' უწოდესო, ესეც არაა აზრს მოკლებული იდეა

პ.ს. ისე ხო გახსოვთ ის ამბავი, ინდიელებს თურმე ადრეც ენახათ ევროპელები, იქამდე ვიდრე კორტესი ჩავიდოდა და როცა წასულან ეს ევროპელები, მითად დარჩა ხალხში რომ ისინი ღმერთები იყვნენო და მას შემდეგ დიდი ხანი ელოდებოდნენ ღმერთის დაბრუნებას. ესე გადადიოდა ეს თქმა თაობიდან თაობებში და ერთხელაც ასე გამოეცხადა კორტესი ინდიელებს, ისინიც როგორც ღმერთს ისე დახვდნენ და აჭამა კიდეც ესპანელმა და ამით დაიბყრო.

This post has been edited by Hushta on 28 Apr 2012, 19:43

Hushta

რომელია ასეთი ეკლესია?