აფსუს,
ლეონიძე მიუწვევიათ ერთხელ სკოლაში, "ნინოწმინდის ღამე" უნდა წაეკითხა.
გადახედა, სულ ბავშვებია, მოერიდა და შეცვალა იქვე:
"მე მივტირი ღამეს ზამბახებიანს,
და სიყვარულს ათაბაგის ქალისას;
მისი მკერდნი ოქროს კალმახებია" -ო
წამომხტარა მთელი დარბაზი ძუძუები, ძუძუების ყვრილით, არიქა შეეშალაო.

ეს კიდე რა დღეშია, შაირობს.