ფსიქოლოგიური და ფიზიკური მარტოობა

რა სხვაობაა ფსიქოლოგიურ და ფიზიკურ მარტოობას შორის?
ფიზიკური მარტოობა არის სოციალური ჩაკეტილობა, როცა არ გაქვს აქტიური კავშირი გარემოსთან.
ფსიქოლოგიურად შეიძლება მარტო იყო და სოციალური ტიპი იყო, ან პირიქით - სოციალური ტიპი არ იყო, მარტოობა გიყვარდეს და ფსიქოლოგიურად ძალიან გიჭირდეს მარტოობა. ფსიქოლოგიურად გიჭირდეს ნიშნავს, რომ როგორც კი ვინმე მიგატოვებს, ან შენზე განაწყენდება, გულთან ახლოს მიგაქვს და ერთ დღეს თუ წარმოიდგენ, რომ ყველამ მიგატოვა - სასოწარკვეთილი თავს მოიკლავ.
არადა თითქოს სულ მარტო ცხოვრობდი, არა? - სინამდვილეში ასე არ ყოფილა. აღმოაჩენ, რომ თურმე სხვებით ცხოვრობდი და არა საკუთარი თავით და შენ, შენს არაფიზიკურ - ინტელექტუალურ სამყაროში გყავდა მეგობრები წარმოდგენილი, რომლებსაც უბრალოდ უშვებდი, რომ ისინი მეგობრები იყვნენ და ეს ილუზია საკმარისი იყო შენთვის და მისი დამსხვრევით, შენც ინგრევი შინაგანად.
ამ დროს სოციალურმა ტიპმა, როგორი გასაკვირიც არ უნდა იყოს, შეიძლება უფრო იოლად გადაიტანოს ფსიქოლოგიური მარტოობა იმიტომ, რომ მას ფსიქოლოგიურად მხოლოდ საკუთარი თავის იმედი ქონდეს და სხვა არავისი.

ეს რაც დავწერე ჩემი ნააზრევია და გადახედვას ექვემდებარება. რამდენჯერმე განვიცადე ეს, იმ დროს როცა ფიზიკურ მარტოობას თან მოყვა ფსიქოლოგიური მარტოობა. მეგონა რო მარტო ყოფნა შემეძლო ყველას გარეშე და როდესაც ის მომენტი დადგა, როცა ფიზიკურ მარტოობასთან ერთად ვიღაცამ მაგრძნობინა ფსიქოლოგიური მარტოობა - სიცივე, მაშინვე სრულად დამეხატა ჩემი თავი სრულიად მარტო და ვიგრძენი რა უსუსური ვიყავი. ყველაფრის შემეშინდა და რაღაც ისეთმა ძალამ გაიღვიძა ჩემში, ნიცშეს მხეცს რომ შეეფერებოდა, ან კიდევ კონსტანტინეს ვეფხვს* - ასკეტიზმი - საკუთარი თავის კონტროლი, გრძნობების გარეშე - აზროვნებითი მოქმედებები და არანაირი შებრალება საკუთარი თავის. მაშინ მივხვდი, რომ მხოლოდ ფსიქოლოგიურად მარტო მყოფ კაცს შეუძლია იყოს ძლიერი! - სხვა დანარჩენი: ძალაუფლება, ფიზიკური სიძლიერე, ავტორიტეტი და სოციალური აღიარება - ილუზიებია! თავშესაქცევია ჩვენი შინაგანი ინდივიდუალური სისუსტისგან.
ინდივიდის სიძლიერისთვის არა აქვს მნიშვნელობა სოციალიზაციას, მთავარია გულწრფელად და ნამდვილად! გჯეროდეს მხოლოდ საკუთარი თავის! და არავისი სხვისი!
როგორც კი ფსიქოლოგიურად უშვებ, რომ ვიღაცის იმედი შეიძლება გქონდეს - იმედი კი სუსტთა სავანეა - სწორედ მაშინ გიკვდება საკუთარი თავის რწმენაც!
როდესაც ვიგრძენი საკუთარი თავის ძალა და კმაყოფილება, რომელიც უკვე წარსულის ნაწილი იყო, მეჩვენებოდა რომ ძლიერი ვიყავი. თუმცა სწორედ იმ მომენტში როცა თვითკმაყოფილებას განვიცდიდი მივხვდი, რომ ისევ ის სუსტად ქცეული ადამიანი გავხდი, რომელსაც გონება ისევ ილუზიებით - კმაყოფილებით ქონდა დაბინდული და ისევ დასუსტებულიყო.


* - კონსტანტინე გამსახურდია:
"ძლიერს უფრო მეტად უჭირს ამ ქვეყნად! ამიტომაც მუდამ დაღრენილნი დადიან ლომები, ვეფხვები და ავაზები, ხოლო თრითინები, თაგვები და ციყვები მუდამ მხიარულად დაცუნცულებენ."

This post has been edited by Hushta on 2 Feb 2013, 03:39

კაი პოსტია

ადამიანის სიყვარული ადამიანისადმი, ეს ყველაზე ძნელი ამოცანაა, რაც კი
ჩვენთვის დაუწესებია განგებას: სიყვარული განსაცდელი და გამოცდაა, უდიდესი
საქმე, რისთვისაც ყველა სხვა საქმიანობით მხოლოდ ვემზადებით: ამიტომაც,
ახალგაზრდებს, ყველაფერში ახალბედანი და დამწყებნი რომ არიან, ჯერ არ ძალუძთ
სიყვარული; მათ ჯერ უნდა ისწავლონ იგი, ისწავლონ მთელი არსებით. მთელი
ძალისხმევით, საკუთარ ეულ, შიშნეულ გულისძგერას მიყურადებულებმა. სწავლის
ჟამი ძალზე გრძელია და ფარული; ამიტომ სიყვარული დიდი ხნის და მთელი
სიცოცხლის მანძილზე არის მარტოობა: უღრმესი, უმძაფრესი მარტოობა იმ
ადამიანისა, რომელსაც უყვარს. სიყვარული აზრს დაკარგავდა, მარტოოდენ
თავდავიწყებას, მეორე ადამიანთან შერწყმას და შეერთებას რომ გულისხმობდეს.
სიყვარული ამაღლებული მიზეზია ერთეულთათვის, რათა მომწიფდნენ,
დასრულდნენ და სამყაროდ იქცნენ. სიყვარულის განხორციელების ნება მხოლოდ
მაშინ უნდა ჰქონდეთ ახალგაზრდებს, თუკი აცნობიერებენ მას როგორც დავალებას,
რომელიც საკუთარ თავზე მუშაობისაკენ («ნიადაგ ყურისგდებისა და ქმნისაკენ“),
ძალთა მოკრებისაკენ უბიძგებს. ეს არის საბოლოო მიზანი, შესაძლოა საბოლოო
მისიაც, რომლის აღსრულებასაც ადამიანთა სიცოცხლე ჯერჯერობით არ ჰყოფნის.
რაინერ მარია რილკე






This post has been edited by GAIUS IULIUS CAESAR AUGUSTUS on 2 Feb 2013, 03:59

ხო,მართალია.

მაგრამ ამ ყველაფრის შესრულება რავიცი, როგორ უნდა შევძლო ვერ შევძლებ მე,

რავი მე პირადად მკიდია ასეAთი ყოფითი თემები. თუ გინდა სარდაფში გამომკეტე ან ბოჩკაში ჩამაგდე მარტოდ მაინც არასდროს არ შევიცვლები, არ შეიცვლება ჩემი კონცეფციები, მსოფლმხედველობა, გრძნობები. ყველაფერი ძალიან კარგად მაქვს არგუმენტირებული-წმინდა ლოგიკურ დონეზე. არც ღირს ამაზე საუბარი.

არც ღმერთის ხო ?

Hushta

ყველაზე მეტად ვერ ვიგებ ფრაზებს რომ აკოპირებენ და 100% ით სწორი რომ გონიათ...

Hushta

არ ჯობდა ამ საკითხის გარკვევა აქ?
ფსიქოლოგია

სისუსტის და სიძლიერის ილუზიები ღუპავს ადამიანს სწორედ! კომპლექსები აბა რისგანაა თქვენი აზრით? არ უნდა იფიქროს ადამიანმა უი ძლიერი ვარ, ან სუსტი ვარ... თვითშეფასება ამპარტავნებიდან მოდის, გვინდა არ გვინდა, ამ ძალას სურს სულ "კაი როჟა" ვიყოთ... აი ეგ ძალა რომ დადუმდება ნეტარება მაშინაა...

tenochtetlan

იყო დრო მაგ ფრაზის არც მე მესმოდა და არ ვეთანხმებოდი.
ამას რომ ვწერდი სწორედ მაშინ გამახსენდა და მივხვდი თურმე რასაც გულისხმობდა. რაც მე დავწერე ახალი არაა, ნიცშეს ფილოსოფიაა და ალბათ კიდევ უფრო ძველი - ბერძნული ფესვებიც აქვს.
კონსტანტინეც ნიცშეანელი იყო და მაგ მოკლე ფრაზაშია ჩატეული ყველაფერი ის რაც საკუთარ თავზე გამოვცადე.

ილუზიაა ადამიანებთან ურთიერთობით განცდილი "სიძლიერე" - თვითკმაყოფილება. სიძლიერეც ისეთივე განუსაზღვრელია როგორც თავისუფლება - არ შეიძლება თქვა თავისუფალი ვარო - ამას როცა ამბობ ე.ი. უკვე განცდილი გაქვს ის მდგომარეობა სადაც მეტად თავისუფალი იყავი და უკვე აღარ ხარ.

გვსიამოვნებს მეგობრებთან ერთად ყოფნა, იმიტომ რომ მათთან ურთიერთობით ილუზიებს ვიქმნით რომ მარტო არ ვართ - არადა მარტონი ვართ, რეალობა მწარეა! და ამის განცდა დიდ შიშს გვგვრის, იმიტომ რომ სუსტები ვართ არა მხოლოდ ფიზიოლოგიურად - ფსიქოლოგიურადაც!
ინდივიდის ფსიქოლოგიური სიძლიერე არის საკუთარი თავის რწმენა. ინდივიდის სიძლიერე უკუპროპორციულია კოლექტიურ სიძლიერესთან - რაც მეტია ჯოგის რწმენა, მით უფრო სუსტია ინდივიდი და პირიქით - რაც უფრო ძლიერია ინდივიდი, მით უფრო ნაკლებადაა დამოკიდებული ჯოგზე.


* * *


(1:47-დან 3:54-მდე უყურეთ).
* * *
დათიკო
ვფიქრობ მაინც უფრო ფილოსოფიას ეხება
უფრო ამ კუთხით გავხსენი თემა და არა საკუთარ თავზე სასაუბროდ

მარტო კაცი ჭამაშიაც ბრალიაო თუ როგორაა

არ ვარგა მარტოობა არა

ვითომ მარტოობის გამო რო ვიღაცაზე მაგარი ტიპი გახდი - ეს ფიქრები მარტო საკუთარი მარტოობის კომპენსაციის მცდელობაა, მაგრამ მარტო მცდელობა, ვერ მოახდენს ეგ მაგის კომპენსაციას

maromar

ჩემ თავზე სასაუბროდ არ გამიხსნია ეს თემა
არ იცი მარტო ვარ თუ არა და არც ის იცი, რისი კომპენსაციის მცდელობაა ჩემი ფიქრები.
კაი ამას დავანებოთ თავი, მე სადღაც ვარ.
სხვაზე რას იტყვი - სად იყვნენ ექსცენტრისტი ფილოსოფოსები, თავიანთ მარტოობას "აკომპენსირებდნენ"?
საკუთარი თავის, საკუთარი სისუსტის დანახვა, ექსცენტრის გარეშე როგორ წარმოგიდგენია?
+
1 პირადი კითხვა მაქვს: რამდენ ხანს ყოფილხარ ყველაზე დიდხანს მარტო და რა იგრძენი?

ეს შენ ვიღაცამ გითხრა და იმეორებ.
გააჩნია რისთვის არ ვარგა. და გააჩნია მარტოობას (დეტალები ზევით დავწერე უკვე).
ასევე, მარტო ყოფნასა და იზოლაციას შორის განსხვავებაა.

This post has been edited by Hushta on 4 Feb 2013, 21:57

Hushta

++

კიდევ ერთი ზედაპირული დამთვალიერებელი ფისუნიების და თაგუნიების
სია ივსება
1. იუსერი ტაბა
2. მწერალი კონსტანტინე გასახურდია

Hushta

შენზე რამე ვთქვი?

ხოო აკომპენსირებდნენ - ნუ მცდელობა ჰქონდათ, რა იყო, რა არი გასაკვირი..
საკუთარი სისუსტის დანახვას მარტოობა არ სჭირდება - უბრალოდ სუსტად ვგრძნობთ თავს, როცა მარტო ვართ, ამიტომ ვხედავთ მაშინ ამ სისუსტეს - ანუ მართლა სუსტები ვართ.

როგორ გითხრა, 8 წელია მარტო ვცხოვრობ, ასე რომ ვიცი რასაც ნიშნავს.

არ მითხრა არავინ, მე თვითონ ვიცი, გამოცდილი მაქვს.

ხოო იზოლაცია უფრო ცუდია.

საერთოდ, სიტყვები ადამიანის საზომია რომელსაც იყენებს ბუნების გასაზომად, აღსაწერად (იგივე ვთქვათ ალბათობა, რაც ბუნებამ საერთოდ არ იცის რას ნიშნავს). სხვათაშორის ამ ფორუმელია ერთი, სუსტი რომ დაუძახო არ ვიცი რა მოუვა ალბათ კრუნჩხვებში ჩავარდება და დაიბოღმება მე ვფიქრობ, რომ ყვლაფერს ობიექტურად და მიუკერძოებლად უნდა მივუდგეთ. საკუთარ თავზე ფიქრით ადამიანი დროს ხარჯავს, ასე მგონია.
რაც შეეხება მარტოობას, მეც მგონია, რომ ადამიანი სულ მარტოა და ირგვლივ ვინც არ უნდა იყოს იმასთან ილუზიაში ვვარდებით თითქოს ვინმესთან ერთად ვართ, მაგრამ ფილოსოფიურად რომ მივუდგეთ ადვილად მივხვდებით, რომ ასე არაა. მაგრამ რა მერე? დავარქვათ ამას გნებავთ მარტოობა და რაც გინდათ... ფილოსოფია სიტვების თამაშის დონეზე არ უნდა დავიყვანოთ, არამედ ჭეშმარიტება უნდა დავინახოთ მისით, დავაკვირდეთ საგნებს და ასე შემდეგ.
Hushta
მარკუს ავრელიუსის "ფიქრები" წაკითხული გაქ? თუ არა გირჩევ მაგ წიგნს, მგონია, რომ შენ მოგეწონება.