თბილისის მერები 1920 წლამდე

ქალაქ თბილისის მერების სია (მე–12 საუკუნის შუა წლებიდან - 1920 წლამდე)
ქალაქ თბილისის მერი მმართველობის წლები:
1 ამირა (შააპ) ვასაკ არცრუნი (XII საუკუნის შუა წლები)
2 ამირა (შააპ) კურდ არცრუნი (XII საუკუნის მეორე ნახევარი)
3 შადინ (ბადინ) (XIII საუკუნის მეორე ნახევარი)
4 მელიქ ენალი (XVII საუკუნე) დაახლოებით 1646-1673
5 მელიქ ბაიანდური (XVII საუკუნე) 1650 წლიდან
6 მელიქ ხოჯა–ბეიბუდი (XVII საუკუნე) 1662 წლამდე
7 მელიქ აშხარბეკი (XVII საუკუნე) 1662 წლიდან
8 მელიქ ავთანდილი (XVII საუკუნე) დაახლოებით 1678-1698
9 მელიქ ამირ ბეიბუდიანცი (XVII საუკუნე)
10 მელიქ ასლამაზ ამირიან ბეიბუდიანცი (XVII-XVIII საუკუნეები)
11 მელიქ გიორგ ასლამაზიან ბეიბუდიანცი (XVIII საუკუნე) 1699-1711
12 მელიქ ზურაბ გიორგიან ბეიბუდიანცი (XVIII საუკუნე) 1712-1742
13 მელიქ აშხარბეკ II. ბეიბუდიანცი (XVIII საუკუნე) 1734 წლამდე
14 მელიქ აღა აშხარბეკიან ბეიბუდიანცი (XVIII საუკუნე) 1734-1768
15 მელიქ ანტონი (XVIII საუკუნე) 1746-1751
16 მელიქ სააკ შერგილიანცი (XVIII საუკუნე) 1751-1760
17 მელიქ ავეტიკ აღაიან ბეიბუდიანცი (XVIII საუკუნე) 1768-1795
18 მელიქ დარჩი ავეტიკიან ბეიბუდიანცი (1764-1832) 1795-1801
19 ჰოვანეს (ივან) იზმირიანცი 1840–1843
20 სტეფან გაბრიელიან ხატისიანცი 1844–1845
21 მოვსეს ტერ-გრიგორიანცი 1845–1846
22 ოვანეს სიმონიან შადინიანცი 1847–1848
23 ტოვმა დავთიან ფრიდონიანცი 1848–1849
24 ზაქარია სტეფანიან ამირაღიანცი 1850–1851
25 ოვსეპ აფანასიან მირიმანიანცი 1851–1852
26 ავეტიკ ასტვაცატრიან (ბოგდანოვიჩ) სვეჩნიკოვი 1853–1856
27 სოღომონ დავთიან სარაჯევი 1856–1857
28 ანდრეი დავთიან მანანოვი 1857–1858
29 ვარდან ასტვაცატრიან არშაკუნი 1858–1860
30 სოღომონ ზაქარიან აბისოღომიანცი 1860–1861
1865–1866
31 სოღომონ მირიმანიან მირიმანიანცი 1861–1862
32 გევორქ (ეგორ) გრიგორიან ფრიდონიანცი 1862–1864
33 გალუსტ არუთინიან შერმაზან-ვარდანიანცი 1864–1865
34 ერემია გევორქიან არცრუნი 1866–1868
35 ნიკოღაიოს ოვანისიან ალადატიანცი 1868–1869
36 დმიტრი თუმანიანცი 1869–1870
37 იაზონ დმიტრიან თუმანიანცი 1870–1874
38 დიმიტრი ყიფიანი 1875–1879
39 ანტონ სოღომონიან ყორღანიანცი 1879
40 ალექსანდრ სტეფანიან მატინიანცი 1879–1891
41 ნიკოღაიოს არღუტიან-დოლგორუკიი 1891–1893
1895–1896
1903–1904
42 პოღოს ალექსანდრიან იზმაილიანცი 1893–1895
43 გევორქ გრიგორიან ევანგულიანცი 1897–1901
44 ალექსანდრ მიქაელიან არღუტიან-დოლგორუკიი 1902
45 ქროსტოფორ ავაკუმიან ვერმიშიანცი 1904–1905
46 ვასილ ჩერქეზიშვილი 1907–1909
47 ალექსანდრე ოვანისიან–ხატისიანცი 1910–1917
48 ბენიამინ ჩხიკვიშვილი 1919–1920


თქვენ კიდე ნარმანიას ლანძღავთ?))))))))

This post has been edited by suma11 on 18 Mar 2017, 13:27

ქართველები უმცირესობაში იყვნენ თბილისში მაგ პერიოდებში.
მეოცე საუკუნის დასაწყისიდან მომრავლდნენ ჩამოსულები და დღეს უმრავლესობაში არიან ))
ისე რა მცირე ვადებით მოუწიათ მუშაობა.


This post has been edited by ბუღალტერი on 18 Mar 2017, 13:28

და რისი თქმა გინდათ ამით.

ხო იყო ბევრი სომეხი თბილისში.


მერები იყვნენ სომხები და რა.

რა განერვიულებთ?



ახლა რომ კოკელი ხიხოა მასთი ჩამოტრეული ბოგანო არამგონიარ რომელიმე ყოფილიყო

This post has been edited by pekineli on 18 Mar 2017, 13:35

იყო კი.
მერე მათმა დიდმა ნაწილმა გვარი გადაიკეთეს და დღეს ქართველები არიან

კოკელი ხიხო უნიკალური მოვლენაა.

ეს ალბათ დმიტრ ყიფიანცი იყო და შეეშალათ

suma11

ეგ ბეიბუდიანცი ვინაა? დინასტია ჰქონდა?
ათჯერ იყვნენ მერად
საწყალი დიმიტრი ყიფიანი, ამდენ სომხობას როგორ გაუძლო

და რა საინტერესოა...... მხოლოდ დიმიტრი ყიფიანი?
ქართველები რა შვებოდნენ? ეს იმის ბრალია რომ ჩემი მეგრელები არ იყვნენ ჯერ ჩამოსულები თბილისშI მ თორემ სულ ია-თი და ავა-თი დამთავრებული გვარები იქნებოდამანდ

This post has been edited by suma11 on 18 Mar 2017, 13:44

xnieri

pekineli

კი, თბილისში ბევრი სომეხი ცხოვრობდა,მაგრამ ეს ალბათ,მიზანმიმართულად ხდებოდა,რომ
ქართველს არ ნიშნავდნენ მერად.როგორ, მე-19ს თბილისში მაინც არ ცხოვრობდა ქართველი დიდგვაროვანი,
ღირსეული პიროვნება,რომელსაც შეეძლო ქალაქს გაძღოლოდა?!
ასე რომ,ეგ სია არაფერს ნიშნავს.

ვასაკ არწრუნი

ქართველთა მეფის _ დემეტრეს (1125-1156) და მისი მომდევნოს _ დავითის (1156) დროს თბილისის ქალაქის თავი (ამირა, შააპი) იყო თავადი ვასაკი, ძე ვაგრამისა მახკანაბერდიელ არწრუნების თავადთა გვარიდან. ვასაკ არწრუნისადმი კეთილგანწყობილი იყო დავითი. ეს გარემოება ქართველი თავადების შურის საგანი იყო, მათ მოწამლეს ქართველთა მეფე: «ხოლო, როცა მოკვდა ქართველთა მეფე დემეტრე, მის ნაცვლად მმართველობდა მისი ვაჟი დავითი, კეთილად განწყობილი, განსაკუთრებით იმ სომეხი თავადების მიმართ, რომლებიც მისი ხელქვეითები იყვნენ და დიდად სცემდა პატივს ტიფლისის შააპს ვასაკს, თავად ვაგრამის ძეს და მის ძმას, სახელად კურდს, და სარქისს, და ისეთ გულითად დამოკიდებულებას ამჟღავნებდა, რომ თავისთან იხმო მეფე დავით ბაგრატუნის ძე _ მეფე კიურიკე და დაპირდა, რომ დაუბრუნებდა მემკვიდრეობას, რომელიც მას წინაპრებმა წაართვეს, გაუგზავნა მას საჩუქრები და შეხვედრის დღე დაუთქვა. მას სურდა მოეწვია კრება, ეზიარებინა ჭეშმარიტებისთვის და ასე განედიდებინა მართლმადიდებლობა. როცა ქართველმა თავადებმა ეს შეიტყვეს, აღივსნენ შურით, განსაკუთრებით, ორბელიანის გვარისანი, და შეასვეს საწამლავი და მოკლეს მეფე დავითი, და გამოაცხადეს ხანგრძლივი გლოვა საქართველოში და სომხეთშიც და მის ნაცვლად გაამეფეს მისი ძმა გიორგი» (აიაპატუმი: სომხეთის ისტორიკოსები და ისტორია, მამა გევონდ ალიშანის მიერ შეთხზული და შეკრებილი, ვენეცია, 1901, გვ. 389).

სამწუხაროდ, მეფე გიორგი (1156-1184), რომელმაც დავითი შეცვალა, აჰყვა ჭორებს და კიდევ უფრო გაამწვავა უნდობლობის გარემო, რაც ვასაკის ტიფლისიდან წასვლის მიზეზი გახდა: «როცა გიორგი გამეფდა, მოინდომა თავად ვასაკის დაჭერა, რადგან მასზე გაბრაზებული იყო, რადგან ვასაკი, ქალაქის თავად ყოფნისას ისე არ ასხამდა მას ხოტბას, როგორც მის ძმა დავითს, და არ იყო ზრდილობიანი, ძრახავდა სხვა ქართველ თავადებს, და ამ მიზეზის გამო ვასაკი იძულებული იყო, გაქცეულიყო თავის ძმებთან ერთად, და წავიდა ტიოდუპოლისში, რომელიც ამჟამად ქალაქ კარინად იწოდება. და ამირამ, სახელად სალტუხმა სიხარულით და პატივისცემით მიიღო ისინი, რადგან, როცა სალტუხი ტყვედ ჩავარდა ქალაქ ანის ალყის დროს და იგი ტიფლისში, მეფე დემეტრესთან ჩაიყვანეს, მას ვასაკი ბევრ რამეში დაეხმარა. აი, რატომ დაასაჩუქრა ისინი უხვი საჩუქრებით და უბოძა მას მრავალი სოფელი. ვასაკმა იქ რამდენიმე წელიწადი იცხოვრა, გარდაიცვალა და დამარხეს ქალაქის წმ. ღვთისმშობლის ეკლესიაში» (იქვე, გვ. 389-390).

არასდროს არ გვევასებოდნენ, მაშინაც კი

ბუღალტერი

ირონიის გარეშე დაახლოებით 7 ოჯახი მაინც ვიცი (მთაწმინდელები) ვინც ისე გაქართველდა (პრინციპში გვარები ქონდათ სომხური, ქართულ სკოლებში სწავლობდნენ) რომ დღეს იმენნაა ჩისტაკორვნი ქართველები არიან სისხლითაც და სულითაც
და ეს კარგია, რომ ნახო შანსი არაა იფიქრო რომ მათ სომეხი წინაპარი ყავდათ

აი ეს მაინტერესებს, როგორ შეიძლება ტიპს დედა ან მამა ჰყავდეს სომეხი და სიფათი სუფთა ქართული და მენტალიტეტიც, არადა რამდენიც გინდა იმდენია ასეთი,
შესაძლოა არიან სომხები რომლებიც ჩვენთან ახლოს დგანან ტოლი ხაები ტოლი არმენები,
სომხურ ტელეშიც მინახავს ქართველი გოგოების მსგავსი სომხუშკები-ვერ გაარჩევ,
სპეციფიკური სომხური იერის გარეშე

This post has been edited by Xoshgeldi on 18 Mar 2017, 13:58

ხანდახან ვფიქრობ ნარმანია კაი ტიპია...


პ.ს ფორუმელის სიტყვებია

Qartvelebi soplebsi cxovrobdnen,mashin kalakebsi ziritadad xelosnebi da vachrebi cxovrobdnen, kartvelebi ki naklebad ikvnen mag sferoshi

This post has been edited by essen on 18 Mar 2017, 14:50

არ არის გასაკვირი
ქართველები კაპიტალიზმის განვითარებამდე, პრაქტიკულად ქალაქებში არ ცხოვრობდნენ
სადაც ძირითადად ვაჭრები და ხელოსნები სახლობდნენ, ანუ სომხები, ებრაელები, ბერძნები, სპარსელები და სხვა
ამიტომ მერიც ადგილობრივი ჰყავდათ, აბა სოფლიდან ხომ არ ჩამოიყვანდნენ ნარმანია-ივანიშვილის მაგვარებს

This post has been edited by Dickens on 18 Mar 2017, 15:09

ადრე ტვ ში რაღაც გადაცემა იყო. ნუ ქუჩას აჩვენებდნენ. გოგოები მოდიოდნენ. თბილისი მეგონა და ერევანი აღმოჩდა

ვიძახოთ ეხლა-სია არაფერს ნიშნავს, სპეციფიური სომხური იერო და მსგავსი სისულელეები.
ამიერკავკასია კი არა, თურქეთშიც რო არ იცოდე რომ თურქია, ბევრს ვერ გაარჩევდი ქართველისგან და ვინ ვის დაემსგავსა კიდე, ღმერთმა უწყის.
ცოტა მეტუ ჭკუის დაყოლება არ გვაწყენდა ქართველებს.

პ.ს. ძალიან მაგარი გოგოები დადიან ერევანში

და რა გიკვირთ სომხეთი საქართველოს იმპერიის პროვინცია იყო (ხუმრობის გარეშე) ათასი წელი
ათასი წელი იქ ქართველი მეომარი, აზნაური, თავადი მიდიოდა მოდიოდა და იმას შვებოდა კიდევ