გმირობის კომპონენტი, რა არის გმირობა

https://www.facebook.com/firmament16/videos...1uQhds7I0Ssoje8

2005 თუ 2007 წელს ერთი კაცი მესამედ მოხვდა ჩემს საავადმყოფოში სუიციდის მცდელობით. თუკი ფსიხოპატები "ვენებს იჭრიან" (მკლავებს ისერავენ), ეს ყელს იჭრიდა სისტემატიურად.
გერმანელი დედის შვილი ქართველი იყო, (ჩემი ქირურგი და ის ერთმანეთს 10 წთ ფლუენთლი ელაპარაკნენ გერმანულად, როცა ეს ქირურგი გამობრდღვნილ ყელს უკერავდა), აფხაზეთის ომის მონაწილე იყო, წინა ვიზიტების შემდეგ უკვე ერთმანეთსაც ვიცნობდით და ძველი ამბებიც მოყოლილი ჰქონდა.

ბევრი მყავს მოკლულიო, ჩემი ძმის ტვინი და სისხლი სახეზე შემესახო, სიმინდებში, ჩემ მოკლულ აფხაზს რო გავუარე, რა ლამაზი ბიჭი იყო ის ოხერი, მეტირებოდა, იქნებ იმასაც ლამაზი ცოლშვილი ჰყავდაო.


სრული კოგნიტური დისონანსი, მისწრაფებათა დისოციაცია.

ახლაც მინდა მასთან ჩაჯდომა და ბოლომდე დათრობა, არადა დავკარგე. დიდი შანსია მოეკლა თავი.

გერმანიაში ნამყოფი არ იყო, ვეუბნებოდი, ერთი ვინმე მაინც მერიოს არაქართველი, ვიტყოდი ისა ვარ, ფრანგი, რუსი, პოლონელი და არა ქართველი მეთქი, რას გადააკვდი ამ ქართულ დილემებს, წადი გერმანიაში, უამრავი პროგრამები აქვთ რეაბილიტაციის მეთქი. მერე წიგნის დაწერას ვთავაზობდი, ერთად დავწეროთ მეთქი, მოგცლია, ვის ადარდებსო.


ეს ისე, შესავალად. ვერასდროს გაიხარა და იამაყა დათომ ადამიანების მოკვლით.





და ყველა ასე არ ვართ?
ომი მონაწილისათვის არის ო რ ი კომპონენტი
1. მისვლა იქ სადაც შეიძლება მოგკლან
2. მტრის მოკვლა


აფხაზეთის ომი შიგნიდან ვიცი
ჩვენ გვქონდა (და ყველა ომში მერეც ასე განმეორდა) პირველი კომპონენტი და არ გვქონდა მეორე.




ქართველები ზ ე დ მ ე ტ ა დ განვითარებულები ვართ ჩვენი რეგიონისთვის. გარშემო ველურები გვაკრავს
აფხაზები - ველურები
რუსები - სკვითები
ოსები - ველურები (გულდენშტადს დავესესხები)
დიდო ღლიღვი დაღესტნელი ჩეჩEნი - ველურობის მსოფლიო მწვერვალები
აზერბაიჯანელები - ნუ, მათი იარაღი მშვიდობიანი ექსპანსიაა, მაგრამ თუკი სროლაზე მიდგა საქმე ალაჰი დაეხმარებაათ რომ არ იჭოჭმანონ
სომხები - მომენტი რო მოუტრიალდათ აფხაზეთში მათაც წარიწყმიდეს ნამუსი
თურქები და ირანელები, არაბები ნუ, ისტორიის წიგნიც საკმარისია რო ეჭვი არ შეგეპაროს, მოკლავენ იმდენს, რამდენიც შერჩებათ (მადლობა საერთაშორისო საზოგადოებრიობას, ამერიკას, გაეროს რო ველურები მიორელაქსირებულები ჰყავთ ჩვენს სასარგებლოდ).



მერე


ახალ ომს ბრაზი და ხრმალის შერჭობა დატრიალება გამოწელვა აღარ ჭირდება. ვმუშაობო, მომისმენია არტილერისტისგან, რომელიც გრადის ჭურვებს აგზავნიდა კელასურიდან სოხუმის გადაღმა ეშერა-ახალ ათონში.





მაგრამ


სახმელეთო ოპოერაციას გმირი სჭირდება. შენ უნდა ჩათვალო, რომ ამ ხუთი წუთის შემდეგ თუ მოკვდი, მაგრამ იმათი 5 მოკალი, ღიმილის უფლება გაქვს სიკვდილის წინ.





აი აქ გვენძრევა. და რატომ გვენძრევა? ხმელი წიფელი? შვლის ნუკრის ნაამბობი? ნატვრის ხე? ჯარისკაცის მამა?



სპანიელი იხვზე უნდა წაიყვანო
დრადჰაარი დათვზე
ტაქსა მელიაზე
აი ქართველი კი, არ ვარგა ომში, მოკლავს? სამი დღე იტირებს.


აქედან დასკვნა.
ჩვენი გამარჯვებისთვის სხვა ინსტრუმენტები უნდა მოვნახოთ:
დემოკრატია, მაღალტექნოლოგიური შეიარაღება, მიზიდულობის ცენტრად ქცევა.
პ.ს. ქართული ლეგიონი ხო არ გაგვეკეთებინა? აფრიკა და შორეული აზია საბადოა, კლავენ კბილების ჩიჩქვნის შეუწყვეტლად.



პ.პ.ს. ვინ ხარ, ოხერი, გულზე ხელებს რო იბრახუნებ, ხავი და ყელზე ძარღვებს იბერავ, მოხარშულს გიცნობ, კუანა ხარ, სხვის ზურგს უკან ამოფარებული კუანა.

ვააახ...

არადა მართალია ეს კაცი

მტერი უნდა გძულდეს. ჩვენკიდე 24 საათი იმას ვუჩიჩინებთ ჩვენ თავს რომ აფხაზები ოსები და რუსები ჩვენი ძმები არიან. ესენი არ გვძულს. ისტორიულად გვძულან თურქები არაბები და სხვანი , ამათთან რო ომი მოგვიწიოს ტიტველი ხელებით გამოვწლავთ იმიტორო ესენი არ გვიყვარან და ადამიანებად არ ვთვლით. ასე უნდა გვძულდეს ყველა მტერი

განვითარება განუვითარებლობაში არ არის აქ საქმე საქმე


მახსოვს 2008 ში 15-16 წლის ვიქნებოდი, მაშინ ისეთი ჯავრი მქონდა რუსების სუ ნაკუწ ნაკუწ დავგლეჯდი ყველას. არადა ამ ომამდე რუსებს გარკვეული რომანტიზმით აღვიქვამდი. ძალიან ძალიან დიდად მეეჭვება ზოგადად ესე ცალსახად იყოს ყველაფერი როგორც თემის ავტორი გადმოსცემს

ზეზვა

მეც მაგონდება ბევრი რამ,
ერთი კი უფრო ცხადადა:
ერთხელის, საბუის ბოლოს,
ლეკებ რო ვაცხვეთ ქადადა.
თუ გახსონს, ერთს ლეკს ხმლითა ვეც,
ჭიმად მოვწყვიტე თავია!

ლუხუმი

შენის ფრანგულის ნაჭრევი
ისევ ისეთი მწვავია?

ზეზვა

თავი გაგორდა მიწაზე,
ტუჩებმ დაუწყო კაპუნი,
იტყოდი, სარეკელასა
წისქვილზე გააქვ რაკუნი.
შენ შაგებრალა ურჯულო,
მოგიწყლიანდა თვალები;
უთუოდ, საით ენახვე,
მოგაფურთხებდენ ქალები.
მე არ მებრალვის, ლუხუმო,
მოუნათლავი აროდის,
მაგათ სიწუნტის ნაღველი
ყელში დუღილით ამოდის.
ვისაც ჩვენ არ ვებრალებით,
ჩვენ შავიბრალოთ რისადა?
სიკვდილი თვითონ უფალსა
გაუჩენია მტრისადა!

This post has been edited by წყკია on 16 Aug 2017, 20:17

გერმანელების წაგებული ომების შემდეგ სულაც არა გასაკვირი მათ საზოგადოებაში ესეთი პათოსი.
ქართველებზე ესეთი შეხედეულებების კოპირება კი უადგილოა.

პირველად მომეწონა ამ კაცის დაწერილი.
axalirevolucia
შენ რომ დაწერო წიგნი მაგ კაცზე და მაგისთანებზე, არ გინდა?
სერიოზულად გეკითხები. შემძრა მაგ ისტორიამ.

This post has been edited by Lemshveniera on 16 Aug 2017, 20:15

robin
გერმანელობა არაფერ შუაშია, ქართველობაა შუაში. გაიხედგამოიხედე, ნაომარი ხალხი ათჯერ უფრო ღრმა პრობლემებში არიან, ვიდრე ნაომარი ხალხი ამერიკაში.
უმეტესობა ცხოვრების კალაპოტიდან ამოვარდა. არაა მკვლელობა ჩვენი საქმე.

აი ამის საწინააღმდეგოა ეს თემა
კლიშე ამბობს - მტერი უნდა გძულდეს, უნდა იყო მზად მოკლა ის, ასე გაიმარჯვებ.


მე კი ამას ვამბობ

ჩვენი სიძულვილი ვ ე რ გახდება საკმარისი ორივე კომპონენტისთვის ( მიხვიდე ფრონტზე და მოკლა მტერი).
სიძულვილი ჩიხია, მეორე მხრიდან უნდა დავუაროთ

კი არ უნდა მოვკლათ ( მაინც არ/ვერ მოვკლავთ), არამედ მოვიზიდოთ


მ ო ვ ი ზ ი დ ო თ !


სანამ ეს ცვედანი სიძულვილი გვაქვს, მეორე (და ეფექტური) გზა დაკეტილია.
თურმე დაკოდილი ხარებიც ებღოტებიან ძროხებს, გლეხს ვკითხე, ეგენი ხო დაკოდილები არიან, არღას აჯდებიან მეთქი და გლეხმა- კი არიან დაკოდილები, მაგრამ არ იციანო.


ხოდა გამოვერკვეთ, ნუ ვებღოტებით ყველას და ყველაფერს.


დასპაკოინდით და იფიქრეთ თავიდან.

axalirevolucia

სპანიელი მყავს სახლში,ზესაოცრება ძაღლია,სამსახურში რომ ვარ ვიხსენებ ხოლმე მის საოცრად ჭკვიან თვალებს და როგორ დახტის ხოლმე სიხარულისგან როცა სახლში ვბრუნდები..
რაც შეეხება თემას,ერთხელ სუფრასთან ჩემი უბნელი დათვრა,ნუ საერთოდ მალე ეკიდებოდა ხოლმე სასმელი,რადგან ნაომარია,ხოდა ერთი ისტორია გაიხსენა,ზაჩისტკაზე რომ მივდიოდითო ტრუპს გვერდიდან იარაღის ტარს ამოვარტყავდი და კბილებს ვაყრევინებდიო,თუ ოქროს კბილი ამოყვებოდა ვიტოვებდიო,ომიდან რომ დავბრუნდი დიდი ფული ვიშოვეო,თითქმის ყოველ ღამე მესიზმრებიან ის ტრუპებიო,აღარ შემიძლიაო,ეს რომ მოყვა ისეთი ზიზღი ვიგრძენი რომ კინაღამ მაგიდაზე ვარწყიე,იმის მერე ეგ ტიპი აღარც მინახავს,ჩემთვის მოკვდა იმ სუფრაზე.

This post has been edited by არმეძებო on 16 Aug 2017, 20:24

როგორ მოვხვდე შენს საავადმყოფოში?
ნუ მორიგე რომ იქნები მაშინ
ნუ ახლა ინფარქტი და ინსულტი არ მინდა
რამე ხელი რომ გავიჭრა ან რამე
ორი დღით მაინც

axalirevolucia
kargi postia da es kide chemi azrit zusti da gaazrebuli pasuxi
წყკია

afxazebs da osebs rusebivit advilad ver gavimeteb albat, ufro mecodebian vidre mezizgebian... mizezi scori tqva tanaforumelma, magram roca bevri afxazi tavs qartvels ucodebs (mag. qecbaia) ver vityvi rom qartvelebi ar arian afxazebitqo...

axalirevolucia

არ მჯერა მე ამ ცვედანი სიძულვილის. როგორ შეიძლება ადამიანი შენს ქვეყანას შეურაცხყოფდეს და გეცოდებოდეს. გამცირებდეს გკლავდეს და არ გძულდეს.

პატარა ბავში ვიყავი და ისეთი გორგალი მედგა კისერში რო ვერანაირ სიბრალულს ვერ ვგრძნობდი მათ მიმართ

პრობლემა სხვა რამეშია

მორადიორობა ომის დანაშაულია და ისჯება.
ეხა ყველა ნაომარს მაგ "ისტორიას" ნუ მოარგებ. აქაც (თბილისში) იყვნენ მაგ ომის გამო სულწაწყმენდილი თბილისელები, გოგოები ლაპარაკობდნენ ტროლეიბუსში ( 1992) გიამ გაგრიდან ეს ჩულქები ჩამომიტანა, 20 დენიანიაო, მეორეს შურდა, ხოდა იმათზე ნაკლები სვავები ეგ გოგოები არ არიან ვინც მარადიორობდა.


dega
ვინაიდან 70+ არ ხარ, მაშინ ნარკო პერედოზი მოგიწევს. დანას ნუ გამოისობ, ჭრილობებს შევეშვი.

სპანიელი მყავს სახლში,ზესაოცრება ძაღლია,სამსახურში რომ ვარ ვიხსენებ ხოლმე მის საოცრად ჭკვიან თვალებს და როგორ დახტის ხოლმე სიხარულისგან როცა სახლში ვბრუნდები..
რაც შეეხება თემას,ერთხელ სუფრასთან ჩემი უბნელი დათვრა,ნუ საერთოდ მალე ეკიდებოდა ხოლმე სასმელი,რადგან ნაომარია,ხოდა ერთი ისტორია გაიხსენა,ზაჩისტკაზე რომ მივდიოდითო ტრუპს გვერდიდან იარაღის ტარს ამოვარტყავდი და კბილებს ვაყრევინებდიო,თუ ოქროს კბილი ამოყვებოდა ვიტოვებდიო,ომიდან რომ დავბრუნდი დიდი ფული ვიშოვეო,თითქმის ყოველ ღამე მესიზმრებიან ის ტრუპებიო,აღარ შემიძლიაო,ეს რომ მოყვა ისეთი ზიზღი ვიგრძენი რომ კინაღამ მაგიდაზე ვარწყიე,იმის მერე ეგ ტიპი აღარც მინახავს,ჩემთვის მოკვდა იმ სუფრაზე.

მაგ დროს ვინ რა იზამდა არავინ იცის, აქედან განსჯა ადვილია, მაგ კაცს იმის სიმამაცე მაინც ჰყოფნიდა ბევრისგან განსხავებით, რომ სამშობლოს იარაღით იცავდა

დუნანტი იყო გვარად ესეთი ადამიანი რომელმაც დაარსა წითელი ჯვარი. ეს ადამიანი შემთხვევით შეესწრო ნაპოლეონის და ავსტრიის მეფის ბრძლოას სოლფერინოს ველზე და დაწერილი აქ წიგნი მოგონებები სოლფერინოს ბრძოლის შესახებ . ამ წიგნში ყველაზე მეტად გამაკვირმა იმან რამდენად მამაცად და დაუნდობლად იბრძვიან ფრანგები და ამავდროულად რამდენად დიდსულოვნები არიან ტყვეთა მიმართ. ანუ განვითარებულობა არ არის ჩემი აზრით მტრისადმი სიძულვილის გამზავებელი ფაქტორი

სამი არა 17

ისე მოკლავს და ისე მოინელებს, როგორც ჯარში ასწავლიან.

შენ პაციენტი გასაგებია; ძაან რთულია ერთ დღეს ღრუსებს/აფხაზებს/ოსებს ძმები ეძახო და მეორე დღეს თოფი მიუშვირო.

axalirevolucia
სხვა სათაური მომწერე