იყო სახელად ნასოკი, ნასკი ფორევერ მარტო,
თან ერთო სუნის ასორტი, კოტონი იყო ზატო,
ყროლ უდიოდა იმგვარი, პატრონს რო კითხოთ რატო?
წლებია არ გამიხდია, გიპასუხებდათ ნატო.
ნასოკი როგორც გითხარით მარტოკინაა ცალად,
მეწყვილე მისი - ასოკი ბედს წაუღია ლარად,
ქუჩაში ხშირად შეხვდებით ნასკის ტრაფარეტს მარად,
ზედ აწერია წარწერა - "არ მიეკაროთ" შავად.
ეს სწორედ ის ასოკია, მამა კი მისი სახელად რექსი,
თქვენც არ მომიკვდეთ მის სახსენებლად რა საჭიროა ამხელა ლექსი,
წავალ და ისევ კედელში შევყოფ, ვაიიიი!? სადღაა ჩემი კედელი!?
ტვალეტში გავალ ერთორს ჩამოვკრავ, ხელია ახლა ჩემი კედელი.
This post has been edited by გოგრა on 30 May 2014, 10:21