ოთარ ჭილაძე

ძალიან მიყვარს მისი ლექსები :love:
განურჩველად ყველა
რამდენიმეს დავწერ..



რაც დასახარჯი არსებობს - ვხარჯავ,
რაც სანახავი არსებობს- ვნახე.
და სანამ ქარი მისინჯავს მაჯას,
მიშვერილი მაქვს წვიმისთვის სახე.


ვერ დავარბიე ჩემში ველური,
კანდაშაშრული მზით და მარილით,
ვერ მივაჭედე სულს სახელური,
რომ გამოაღოს ყველამ კარივით.

ყველა ზეიმზე დავიგვიანე,
ყველაზე ადრე მოსულმა დღემდე.
არც მდიდარი ვარ და არც ჭკვიანი,
მაინც ვერავინ ვერ ცხოვრობს ჩემდენს.

მე ყველა სიტყვის წარმოთქმა მტანჯავს,
თვალს ყოველ დილით ტკივილით ვახელ
და სანამ ქარი მისინჯავს მაჯას,
მიშვერილი მაქვს წვიმისთვის სახე.

1968




მეფეებივით ფიქრობენ მთები...
ღამე კოცონთნ სველ ფეხებს ითბობს...
მთვარეს მისდევენ მშიერი მგლები...
მთვარემ არაგვში შეასწროთ თითქოს...

ისე მაკლიხარ, ისე მომწყურდი -
ლამის არაგვის შევსვა პეშვებით.
ერთი ხევიდან ძლივს ამოსული,
უფრო უარეს ხევში ვეშვები.


კაცი არა ჩანს , რომ რამე ვკითხო.
გარინდულ კლდეებს ვესაუბრები.
და აი, ცაში ავედი თითქოს
და ბატკნებივით დაფრთხნენ ღრუბლები.


1951.






გარეთ ისევ წვიმს და ჯერ ადრეა.
გარეთ ისევ წვიმს და სულ იწვიმებს.
მე ვგრძნობ რომ მცივა და მენატრები,
მაგრამ ვერ გხედავ, როგორც სიცივეს.

გარეთ კი წვიმით სველი აბრები
აშიშინებენ შერჩენილ სიცხეს.
მეც აღარ მინდა, რომ სხვებს დაბრალდეს
ჩემი სიჩუმე და ხმაურს ვიწყებ.

გათავდა! აღარ ჩამოგეხსნები,
არ მახსოვს, ვის რა ვუთხარი გუშინ
და ვაფათურებ სიცხიან ლექსებს
შენს თმებზე, მხრებზე, მუხლებზე ...... სულში.

ნარბენი კაცის გულივით ფეთქავს
საათიც, ქუჩაც, ფოთოლიც , წვეთიც....
შენ ხარ- აქამდე რაც უნდა მეთქვა,
შენ ხარ ოთახში ჰაერზე მეტი.
1957.

:)

არამარტო ლექსები აქვს ოთარ ჭილაძეს კარგი, ყველას გირჩევთ მისი პუბლიცისტიკის წაკითხვას:love:

ჩემი უსაყვარლესი პოეტი :)
კარგია,ეს თემა რომ გახსენით:)

გამოთხოვება

ქ. ლ.

რა მოხდა, თუკი ვეღარ შევხვდებით.
ამქვეყნად რაც კი ხდება შემთხვევით, -
მარადიული ის არის მხოლოდ
და ასეთია ყოველთვის ბოლო
ნამდვილი გრძნობის, განცდის და ვნების,
და მეც ამ დიდი კანონის ნებით
მიყვარხარ!
მაგრამ ამ სიტყვას ახლა
იაფი სცენის სურნელიც ახლავს,
რაც არ უხდება და არც სჭირდება,
ამიტომ ალბათ გამიჭირდება
მისი წარმოთქმა. მაგრამ გახსოვდეს,
მაგრამ გჯეროდეს, რომ არასოდეს
არ დაგავიწყებ ჩემს ხმას და სახელს,
შენგან მრავალი ტკივილის მნახველს.
და გზა, რომელიც გაიყო ორად
და უკვე იქცა ცოდვად და ჭორად,
იყოს დღეგრძელი, რომ შენი წილი,
თავისი ღორღით, მტვრითა და ჩრდილით,
ტანჯვის გზად იქცეს და უცხო თვალი:
ყრმის თუ მოხუცის, კაცის თუ ქალის
გხედავდეს მხოლოდ ამ გზაზე მავალს,
რადგან დღეიდან მე შენი ხმა ვარ,
რადგან მე უკვე ვიყავი ღმერთი და
მოვიგონე ეს გრძნობა ჩემთვის,
ჩემს დასაცავად და დასაღუპად.
და რისხვა, გულმა რაც დააგუბა,
რაც გულს აქამდე ძალით ეკავა,
წვრილმან გრძნობების წასალეკავად
გასასვლელს ეძებს, რომ დღეის იქით
შენს ნაკვალევზე დიოდეს იგი
და უსასრულოდ, დღისით თუ ღამით,
და თუნდაც მხოლოდ სულ ერთი წამით
იქცეს კოშმარად და მოჩვენებად,
დაგიფრთხოს ძილი და მოსვენება,
რომ ფრთებშეკვეცილ ფრინველის მსგავსად,
აღარ შეგეძლოს გაფრენა არსად.
მერე რა მოხდა, თუ უცხო თვალი,
ჩვენი უცნაურ სეირით მთვრალი,
ბაგეს გადასცემს დამცინავ ღიმილს
და იმ ღიმილის უხეში ქიმი
გაგვივლის გულში...
შენ კი გახსოვდეს,
რომ ვერ მიაგნებ ხსნას ვერასოდეს,
რომ მე ვარ ჯვარიც და ეშაფოტიც
და ჩემი სულის ყველა ნაფოტი
იმ კოცონისთვს გროვდება ახლა,
რომელზეც შენი სურვილით ახვალ.
მაგრამ იქამდე შენი სახელი,
ვით ჩემი მტრების თანამზრახველი,
ან ვით ურჩხული: ცხრა ხმით, ცხრა ხელით
დამახრჩობს, თუკი ამოძახებას
ვერ შევძლებ უცებ.
1966

აბა, შეყვარებულებო, დაიჭით!

დღესაც გრძელდება დღესაც ასეა
ქარი, სიჩუმე, და ფოთოლცვენა..
და მე ვგრძნობ როგორ მიცვლის ხასიათს
ქარი, სიჩუმე .. და ფოთოლცვენა....

მე, შეიძლება, დღეს დამეწერა
ის, რაც მაწვალებს გაჩენის დღიდან,
მაგრამ ჩემს თვალწინს მოწყდა კენწერო,
რომელსაც გუშინ ქარი ვერ ხრიდა.

და ისევ ქუჩებს ვუბრუნებს თვალებს,
თითქოს მდინარეს ვუბრუნებ თევზებს
და ვიცდი, რადაგნ ვიცი, რომ მალე
ამტკივდებიან ფიქრები შენზე.

დღესაც ასეა დღესაც ასეა
ქარი, სიჩუმე, და ფოთოლცვენა..
და მე ვგრძნობ როგორ მიცლს ხასიათს
ქარი... სიჩუმე .. და ფოთოლცვენა....

1959


ხო სულ დამავიწყდა რომ ეს ლექსი ეძღვენება გალაქტიონ ტაბიძის ხსოვნას :yes:

live_less

:yes:
მაგრამ ლექსები განსაკუთრებულად მიყვარს.. :jump:

This post has been edited by hexe on 29 Feb 2008, 22:33

,,ყოველმან ჩემმან მპოვნელმან,, ვთვლი რომ ერთერთი საუკეთესოთაგანია რაც კი წამიკითხავ.

anaana_ana
მე ეხლახან წავიკითხე და გავგიჟდი
უმაგრესია
ალექსანდრეზე ჩემი საყვარელი პერსონაჟია

:)
მახსოვს,მაგ წიგნზე მითხრეს რო ვურჩიე წაიკითხე_მეთქი რა არის რა გარყვნილებაა(ალბათ თათარის და ანას სიყვარული არ მოეწონა)აი თათარს კი ძალიან უყვარდა.გიორგი (ანას შვილი)დედის უკეთეს ორეულს ძერწავდა..ძალიან დიდი ხნის წინ წავიკითხე და თვითოეული პერსონაჟის სახელი მახსოვს .თოჯინას რა ერქვა დამავიწყდა..მოკლედ ძალიან მიყვარს..და

ანეტას ტოჯინას ასკლიპიოდოტა ერქვა:)
მეც ვთვლი რო ერთერთი გამოჩეული წიგნია რაც კი ოდესმე წამიკითხავს


:love:

მეც ძალიან მიყვარს ოთარ ჭილაძე. რომანები, პროზა, პუბლიცისტიკა... ყველაფერი ძალიან ძლიერი აქვს.
,,გზაზე ერთი კაცი მიდიოდა” ჭილაძის პირველი რომანია, საოცარია...

This post has been edited by perfectstranger on 5 Mar 2008, 11:50

მახსოვს ფარნავაზი(მგონი ესე ერქვა)როგორ უყვარდა მთელი ცხოვრება ერთ ქალს და როგორ არ მომწონდა,საცოდავის ფსიქოლოგია იყო,იმ ქალში,ყველაფერს ითმენდა და ელოდა და ბოლოს იღებდა..

დიდი ხნის წინ წავიკითხე მაგრამ ეხლაც დეტალებში მახსოვს ყველაფერი
იმდენად დდი ზეგავლენა მოახდინა ჩემზე
მართლა ძალიან კარგი წიგნია..

ჰეჰ თოჯინის სახელი კი აღარ მახსოვდა..
მაგრაამ მახსოვს ეს თოჯინა ბაბუამ იმიტომ უყიდა რომ ანეტა არ გაზრდილიყო და შესაბამისად ის არ დაბერებულიყო..

პირველი რომანი თუ იყო ნამდვილად არ ვიცოდი..
ესეც ძალიან კარგია.. :)
და საერთოდ მისი გმირები ყველა ძალიან განსხვავებული და გამორჩეულია..
ერთმანეთს არ გვანან..

perfectstranger

უკვე რამდენი გამოეხმაურა ამ ციტატას, მაგრამ მეც ვიტყვი, რომ ,,ყოველმან ჩემმან მპოვნელმან უფრო ადრე დაიწერა". თუმცა ეგ არ არის მთავარი. ორივე შესანიშნავი ნაწარმოებია. გირჩევთ ბოლო რომანი ,,გოდორი" წაიკითხოთ, ოღონდ წინასწარ დასამშვიდებლები მიიღეთ

რატომ რა არის ასეთი?
:)

hexe

სიმართლეა ჩვენზე, ქართველებზე, მწარე სიმართლე...