ბათუმში ერთი გოგო გავიცანი დაქალებთან ერთად მეც არაფხიზელი ვიყავი და ისიც, დავაჯერე ერთი ნახვით შეყვარების ჩემი თავიც და ისიც, იმისაც რომ უნდა დავნიშნულიყავით და ერთმანეთი ვიპოვეთ, საქმროსთანაც დავარეკინე ვათქმევინე რომ შორდებოდა, მერე ნომერი ზღვაში გადავაგდებინე, მერე სიყვარულით დავკავდით, მერე შხაპმა გამომაფხიზლა აზროვნება დავიწყე და კაროჩე წამოვედი და ნომერიც გადავაგდე, იასნად ნომერი ზეპირად არ ემახსოვრებოდა, მაგრამ მაგარ პანიკაში ჩავვარდი
:დ მეორე დღეს თბილისში წამოვედი კაი ხანი სახლიდან არ გმაოვდიოდი მეგონა რომ მიპოვიდა ან შეიძლებოდა სადმე შემხვედროდა...
და მეორე კიდევ ის რომ 17წლისას მეგონა ჩემი მეორენახევარი ნაპოვნი მყავდა და კატეგორიულად მინდოდა და მჭირდებოდა მასთან "ბედისდაკავშირება" მაგრამ როცა ოჯახის გასაცნობად მივედი, უბრალოდ ფორმალური პროცედურის გასავლელად, მაგრამ ისედაც ყველაფერი მოგვარებული იყო მანამდეც და ვუყურებდი მათ მშობლებს და კაროჩე თვალწინ ჩემმა მომავალმა გამიელვა და გულისრევის შეგრძნება დამეუფლა, კაროჩე მეთქი ცუდად ვართქო და წამოვედი... იმის მერე მაინც საბოლოოოდ ყველაფერი ჰუმანურად მოგვარდა...
კაროჩე იმენა გაკვეთილი მივიღე ცხოვრებისგან სერიოზული აღარსდროს აღარ ავყოლილვარ გრძნობებს :დ
ყველაზე დიდი სისულელე, რა ჩაგიდენიათ ცხოვრებაში
