ვიყავ რუსეთში

,,ვიყავ რუსეთში, ვნახე ვაკენი,
ქალნი უნიფხვნო, კაცნი მაკენი,
ვაი ჩემო საფეიქრო, ვაი ჩემო მასრა-მაქო,
მე იმ კაცის დედაც მ******ნ,
ვინც პირველად რუსი აქო ! "

– ა კ ა კ ი

––––––––––––––––––––––

ჰომოფობი ყოფილა მგოსანი




-----

დამეხსენი, ჩრდილოელო!
რა მაქვს შენთან საზიარო?
თვით ოხერო, მოუვლელო,
როგორ გინდა მომიარო?
ბუნებისგან დაჩაგრული
განა შესძლებ მეგობრობას?
მოშხამული, ცივი გული
სხვას რას გასწევს, თუ არ მტრობას.
წლიდან წლამდე უცნაურად
გეყინება ტვინი თავში!
უნდა ძალაუნებურად
ეხვეოდე დათვის ტყავში!
დამეხსენი, ჩრდილოელო!
რა მაქვს შენთან საზიარო?
ნუ, ნუ ჰფიქრობ, ჩემო მწველო,
რომ მფლობელად აღგიარო.

აკაკი

დღევანდელი საქართველო რომ ენახა ნეტაი რას იტყოდა?

This post has been edited by ბენი.Blanco on 10 Aug 2016, 23:17

რუსეთში კი არა მგონი ტელეპორტაცია განიცადა და 21-ე საუკუნის საქართველოში იყო მგოსანი!

თოვდა… და თბილისს ებურა თალხი,
დუმდა სიონი და დუმდა ხალხი.
ძილ-ღვიძლად იგო ქალაქი ჩვენი,
საშინელებას კვლავ სჭედდა გრდემლი –
ისევ გოლგოთა, სისხლი და ცრემლი!
მშობელო დედავ, ისევ გაგყიდეს,
ისევ წამების ჯვარი აგკიდეს,
არ შეგიბრალეს, კვლავ არ დაგინდეს!
თოვდა და თბილისს ებურა თალხი.
დუმდა სიონი და დუმდა ხალხი.
დაცხრა კოჯორი და ტაბახმელა,
მხოლოდღა თოვლი ცვიოდა ნელა,
ეფინებოდა გმირების გვამებს –
განგმირულ მკერდებს, დალეწილ მკლავებს,
და უძრავ იყო თებერვლის ღამე.
თოვდა… და თბილისს ებურა თალხი,
დუმდა სიონი და დუმდა ხალხი.
იმ გზით, სად წინათ ელავდნენ ხმლები,
სად სამას გმირთა დაიფშვნა ძვლები,
სად ქართლის დედის ცრემლით ნანამი,
მძიმედ დაეშვა ჩვენი ალამი,
სად გმირთა სისხლით ნაპოხიერი,
თოვლს დაეფარა კრწანისის ველი, -
წითელი დროშით, მოღერილ ყელით,
თეთრ ცხენზე მჯდომი, ნაბიჯით ნელით
შემოდიოდა სიკვდილი ცელით!
თოვდა… და თბილისს ებურა თალხი,
დუმდა სიონი და დუმდა ხალხი!

კოლაუ ნადირაძე

აკაკის ნაკლებად ცნობილი ლექსია.ცოტა დიდი,მაგრამ საინტერესო




გარს ეხვევიან ვარსკვლავნი
ცაზე ამოსულ მთვარესა! . .
შექათქათებენ ბრწყინვალეს,
სხივს რომ ფენს არემარესა! . .
გარს ევლებიან წმინდანი
დედოფალს - დედაღვთისასა! . . .
შეგალობ-შეღაღადებენ
მადლს რომ ფენს ქვეყნად ძისასა.
სამოთხის კარზედ ქალწული
დამჯდარა ოქროს სელზედა:
ბროლის თითისტრით ლალის ძაფს
ართავს და იხვევს ხელზედა. . .
კვართსა ქსოვს საქართველოსთვის,
ქვეყანა მის წილხვედრია!
და ის წყალობაც საქვეყნო
თამარის შენავედრია!
რომ გაათავებს ხელსაქნარს
გადმოფენს საქართველოსა
და ააყვავებს ფერადათ,
ვით გაზაფხული მდელოსა!
მაგრამ ეს ერთი ხანია
ბოლოს ვერ აბამს ხელსაქნარს,
რაღაცა უშლის სიწმინდეს,
უკუღმა სცარავს თითისტარს.
თავზე ადგიან დედოფალს
ნინო, ქეთევან, თამარი,
ხორცით ყვავილი ივერთა
და სულით წმინდა ლამპარი.
ატირდნენ წმინდა დედანი,
დაღონდა დედა ღვთისაცა
და შეეკითხა, განგება
ხელში უპყრია ვისაცა:
"რა მიზეზია, რომ მადლი
ვეღარ სჭრის რჩეულ ერზედა
და საქართველოს ვხედავთ დღეს
სულ სხვა გუნება-ფერზედა?"
მიბრძანდა იესო ტკბილი
და უთხრა: "ნუ სწუხ, დედაო,
დავფიქრებულვარ მრავალჯერ
მეც მაღლით მაგაზედაო!
ის აღარ არის, რაც იყო
შენი წილხვედრი ერიო!
იმას უშვრება თავის თავს,
რასაც ვერ უზამს მტერიო.
აღარც ხატი სწამს, არც ჯვარი,
არც სადმე სასწაულიო!..
და ჯოჯოხეთის სიბილწით
გადარეცხია გულიო.
გადაუგდია გულიდგან
ჩემი მოძღვრება-მცნებაო
და მეც სასჯელად დაუდევ
იობის მოთმინებაო!.."
"ნუ გულისწყრომით ამხილებ
და ნუცა რისხვით სწავლი მათ!"
ევედრებოდენ მაცხოვარს
ქართველ დედანი სულ ერთხმად.
"მათი დაცემის მიზეზი"
თვით უწყი, მხსნელო, რაც არი!
უცეცხლოთ ძალუძს ხეს სადმე
დაჰყაროს ნახშირ-ნაცარი?
ცეცხლად მოედვა ქვეყანას
ბედი, უკუღმა მბრუნავი!..
აღარ ჰყავს ძველი მოკეთე,
მფარველ-პატრონი მზრუნავი!
რაც ეკლესიას ივერთა
მისცა მსოფლიო კრებამა,
ის დღეს ახადა გარეშე
ძალამ და აოხრებამა.
აღარ ჰყავს კათალიკოზი,
მღვდელ მთავარ მეუფროსები,
მათ ნაცვლად ნაძალადევათ
დაუსვეს ეგზარხოსები.
ისინი განძრახ უკარგვენ
ხალხს რწმენა-სასოებასა
და აპირობენ სხვა სჯულის
სხვაგვარად შემოღებასა.
სცდილობენ, ენა ქართული
გარდაჰქმნან სლოვენურადა,
მაგრამ ერთთავად კი არა!
ნელ-ნელა, ეშმაკურათა.
შესცვალეს წესი მოძღვრების,
გადაქმნეს თვით საგანიცა,
უარჰყვეს ლოცვა ქართული
და მათი კურთხევანიცა.
ვერ ეღირსება ქართველი
მღვდლობას და მონოზნობასა,
გინდ აეყვანოს ზეცამდე
ის სამღვთო მადლის გზნობასა.
თუ სლოვენურად არ სწირა
და უარს არ ჰყოფს ქართულსა!
ასე ამბობენ: ქართული
არც ხორცს არგებსო, არც სულსა.
და ამ განზრახვით ააგეს
სხვადასხვა სემენარია
და მათმა მეცადინობამ
საქრისტიანო არია!..
იქ გაუგებარ სიტყვებით
უვსებენ ყურთა სმენასა
და უკრძალავენ მოწაფეთ
სამშობლო დედა-ენასა.
მათი გაზრდილი სამღვდელო
გზა და კვალარეულია,
არც შინაურად ვარგია
და აღარც გარეულია!
ხალხს მათი არა ესმის რა. . .
უბღვერს როგორც მტერს მტრულადა
და ეკლესიაც მის გამო
დამხობილია სრულადა.
სემენარიის რექტორად
დღესაც რომ გერმოგენია -
ივერთა ეკლესიისთვის
ჯოჯოხეთური გენია.
სდევნის ქართველებს, არ იშლის
თვით მათი სჯულის მტრობასა
და ამ ღვაწლისთვის მოელის
დღე-დღეზედ მღვდელმთავრობასა.
მაშინ კი უფრო თამამად
მახვილს აიღებს პილატე
და შეიქნება ქვეყნისთვის
მეორე თეოფილაკტე!.."
რომ მოისმინა იესომ,
ბრძანა: "ჰო, სულ მართალია!
მაგრამ ეგ ყველა ხომ მაინც
ხალხისვე ცოდვა-ბრალია?
თუ თათრობის დროს კი შესძლო,
დაეცვა წმინდა ტაძარი,
დღეს მწვალებლობას გულგრილად
რაღათ გაუღო მან კარი?
თუ ძველთა ჩემი გულისთვის
თავსაც კი სდებდა სამოწმოთ,
დღეს რაღათ არის უგრძნობლათ
აუღელვებლათ და უხმოთ?
ჭირის ამტანი გულგრილად
თავს რისთვის უდებს სატანას?
"ეძიებდეთ და ჰპოვებდით" -
ასე არ ვამცენ ქვეყანას?
აბა, ეძიოს იმანაც
საერთო ამბოხებითა,
თუ არ იპოვნოს, რაცა სურს
ღვთისმშობლის მეოხებითა.
მაგრამ ჯერ კიდევ იმ ხალხის
გრძნობა ეშმაკის ხელშია
და მეც იმიტომ ჩავაგდე
იობის განსაცდელშია!.."
"დიდხანს იქნება, უფალო,
მაგ განსაცდელში ქართველი?"
ეკითხებოდა მარიამ,
ქვეყნის სიკეთის მზრახველი.
"არაო, - ბრძანა იესომ,
მას იხსნის თქვენი ფარიო
და წაღმა დატრიალდება
ეგ წმინდა თითისტარიო".

არადა მართლა ესეა

აკაკი ძალიან მაგარი იყო);
//////////////////////////////////////

Umagreeees!
.
Bodishi latinuristvis, tavi ver shevikave rom ar gamovxmaurebodi isetia

მაინც რა მისცა საქართველოს რევოლუციამ,
დავკარგეთ ტაო, საინგილო, ზედ მიჰყვა სოჭი,
ხმის ამოღების უფლებაც კი არ მოუცია.
მოვუდღან პროჭი.

1985 წელი, პახმელიაზე დაწერილი ლექსი.

This post has been edited by webtura on 11 Aug 2016, 03:10

ეს თუ მართლა აკაკიმ დაწერა და რავიცი რავიცი...

სულ ვკითხულობდი,მაინტერესებდა,მაგრამ ავტორი ვერ დავადგინე.

helle,მართლა აკაკის დაწერილია?