აბორტი, პანაცეა თუ მკვლელობა?

მეოცე საუკუნის მეორე ნახევრიდან, აბორტის საკითხი თანამედროვე დასავლური საზოგადოებისთვის დებატების ერთ-ერთ წყაროდ იქცა. ჩვენთან, იმ პერიოდში, ხმამაღლა არავინ ლაპარაკობდა აბორტზე, ვინაიდან სსრკ-ში ვცხოვრობდით, სადაც როგორც ცნობილია ,,სექსი არ იყო", შესაბამისად არც აბორტის საჭიროება არსებობდა. თუმცა ისიც ცნობილია, რომ სსრკ-ში აბორტი დაკანანონებული იყო და აბორტების სტატისტიკით საქართველო მოწინავე პოზიციას იკავებდა. პირად საუბრებში, იმ დროს მცხოვრები ქალები აღნიშნავენ, რომ მათთვის აბორტი განიხილებოდა, როგორც ,,უსიამოვნო საჭიროება". სავარაუდოდ, საქართველოში აბორტისადმი დამოკიდებულება შეიცვალა 1990-იანი წლებიდან, როდესაც სსრკ-ს აწ უკვე ყოფილ მოქალაქეებში ათეიზმის ნაცვლად, რელიგიური გრძნობები გაღვივდა. რელიგია კი როგორც ცნობილია, აბორტს ცოდვად განიხილავს. ალბათ, ამიტომ თანამედროვე ქართველი ქალები, პირად საუბრებში აბორტისადმი, მათი წინამორბედებისგან, მკვეთრად ნეგატიურ პოზიციას აფიქსირებენ.
აქვე, აღსანიშნავია, რომ აბორტისადმი დამოკიდებულების მხრივ ცნობილია ორი მიმდინარეობა: Pro-Life და Pro-Choice აქტივიზმი.
Pro-Life პოზიციის გამტარებლები აბორტის აკრძალვას ითხოვენ, ვინაიდან თვლიან, რომ სიცოცხლე ჩასახვის თანავე ფასეულია და არავის აქვს მისი შეწყვეტის უფლება. ამ ფაქტს ასაბუთებენ იმით, ჩანასახს სასიცოცხლო რეფლექსები ახასიათებს ჩასახვის მომენტიდან, უკვე მეორე კვირიდან კი აქვს ტვინის იმპულსები. ჩასახვიდან მესამე კვირას კი მთლიანად მოწესრიგებულია გულსისხლძარღვთა მუშობის პროცესი. მათთვის აბორტი- მკვლელობაა.
ხოლო Pro-Choice აქტივისტები კი უპირატესობას დედის სიცოცხლესა და სურვილს ანიჭებენ და თვლიან, რომ ქალს აქვს უფლება გადაწყვიტოს უნდა თუ არა ბავშვი, გადაწყვიტოს თუ რამდენი შვილი უნდა და შესაბამისად მოიქცეს.
საქართველოს კანონმდებლობის მიხედვით კი აბორტი ნებადართულია მაშინ, როცა ორსულობის ხანგრძლივობა არ აღემატება 12 კვირას. თორმეტ კვირაზე მეტი ხანგრძლივობის ორსულობის შემთხვევაში აბორტი ნებადართულია მხოლოდ სამედიცინო და სოციალური ჩვენებების მიხედვით.
ასეთია მცირე ექსკურსი აბორტისადმი დამკვიდრებული პოზიციების მხრივ. თუმცა მე მაინტერესებს საკითხის ფილოსოფიურ ჭრილში, კერძოდ ეთიკის კონტექსტში განხილვა. რა თქმა უნდა, ამ თემის გახსნა სხვა განყოფილებაში შეიძლებოდა, შეიძლება შემეკამათოთ ფილოსოფიასთან რა კავშირი აქვს, თუმცა ვფიქრობ, მორალური დილემის მხრივ ერთ-ერთი აქტუალური საკითხია.
ამ ფორუმზეც გადავხედე მსგავს თემებს და ადამიანები ძირითადად ნეგატიურ დამოკიდებულებას აფიქსირებდნენ, ემოციურ, რელიგიურ და მენტალურ კონტექსტში ხსნიან მოვლენას. უფრო პრო-ლაიფ დამოკიდებულება ჭარბობს. თუმცა ფილოსოფიურად რომ მივუდგეთ, მიჩნდება შემდეგი კითხვები:
1- რელიგიის ან ჰუმანისტური ტრადიციის დამოკიდებულება სიცოცხლისადმი გასაგებია, მაგრამ სკეპტიკურად რომ მივუდგეთ რამდენად ღირებულია ადამიანის სიცოცხლე?
2- ხომ არ ვწირავთ აბორტის აკრძალვით, ემბრიონს უარესი ცხოვრებისთვის? ნაგვის ბუნკერში გადაყრილი ჩვილის ფოტოები მიდგება თვალწინ. უკეთესი ვარიანტი ალბათ, სახელმწიფოსთვის ჩვილის გადაცემაა, მაგრამ არც აქვს გვაქვს იმის გარანტია, რომ სახელმწიფო უკეთესად მიხედავს ბავშვს.
3- რამდენად ღირებულია სიცოცხლე იმ პირობებში, როდესაც მსოფლიოს მოსახლეობა 7მილიარდს სცდება და მეცნიერები, რესურსების სიმცირეზე იწყებენ ფიქრს? რამდენად რაციონალური საქციელი ასეთ პირობებში აბორტის აკრძალვის მოთხოვნით გამოსვლა?
საინტერესოა თქვენი პოზიციის წაკითხვა.

არც ერთი და არც მეორე რათქმაუნდა
თუ მე2-მე3 კვირაზე კეთდება ვერანაირ პრობლემას ვერ ვხედავ
აი მერე უკვე რთულია, მორალის და არა მარტო,ამბავში

მოცემულობა არის ასეთი: ვიღაც ტიპის სპერმა და ვიღაც ქალის კვერცხუჯრედი ადამიანი არ არის. 5 წლის ბავშვი ასეთუისე ადამიანი არის.

ლოგიკურად სადღაც ამ ორ მდგომარეობას შორის არის გარდატეხის მომენტი როცა ადამიანი ადამიანად იქცევა, რის შემდეგაც უნდა მოვექცეთ ისე როგორც ვექცევით ნებისმიერ სხვა საზოგადოების წევრს.

შეგვილია განვიხილოთ სად არის ეს გარდატეხის მომენტი და იქამდე რა არის დაშვებული.

ამ ფრაზის შემდეგ ყველაფერი ჩემი მოსუბიექტურო აზრია.

ჩემი აზრით გარდატეხის მომენტი არის სადღაც ჩასახვიდან დაბადებამდე.

განაყოფიერებული კვერცხუჯრედი პრინციპულად სხვა რამე არ არის ვიდრე ცალკე სპერმატოზოიდი და ცალკე კვერცხუჯრედი. ყოველდღე ალბათ ბევრი განაყოფიერებული კვერცხუჯრედი ვერ მაგრდება საშვილოსნოს კედელზე და ამის გამო ქელეხებს არ ვმართავთ.

ბავშვი დაბადებამდე ერთი საათით ადრე პრინციპულად განსხვავებული არ არის ვიდრე დაბადების შემდეგ, უბრალოდ იქამდე სხვა ადამიანის შიგნით არის და შემდეგ მის გარეთ. ამიტომ თუ ვიტყვით რომ მეცხრე თვეში აბორტი მისაღებია მაშინ ისიც უნდა დავუშვათ რომ დაბადებული ბავშვები დახოცონ მშობლებმა და ეს აზრი დიდად გულზე არ მეხატება.

თუ ვთანხმდებით იმაზე რომ სადღაც ჩასახვიდან დაბადებამდეა გარდატეხის მომენტი და ამ მომენტის "დაჭერა" თუ შეუძლებელი არაა, ყოველ შემთხვევაში რთულია, მაშინ მგონი ლოგიკურია ვცადოთ მინიმუმამდე შევამციროთ იმის შანსი რომ პრინციპში ადამიანი მოვაკვლევინოთ ვიღაცას, თუნდაც მშობელს.

ჩემი აზრით 2 თვემდე მისაღებია ასეთუისე. 3 თვე მებევრება მაგრამ ჯანდაბას. ჩასახვიდან 3 თვის შემდეგ მოვექცეთ ისევე როგორც 2 წლის ბავშვს მოვექცეოდით.

Damnoc
4 კვირაზე უკვე გულისცემაა :უსერ:

ცნობიერებამდე მხოლოდ უჯრედების გროვაა და მეტი არაფერი.

ასე რომ, აბორტის აკრძალვა სრული კრეტინობაა და მეტი არაფერი.

Heart_of_Darkness

კიდევ ერთი მტკიცებულება იმისა, რომ რელიგია დადებითადაც ზღუდავს ადამიანებს და რომ ათეისტებში უფრო მარტივად ხდება ისეთი ცუდი, მაგრამ კანონით დაუსჯადი ქმედებების ჩადენა, ვიდრე თეისტებში, ოღონდ ეს რა თქმა უნდა არ გულისხმობს, რომ რომელიმე მხარე საპირისპიროს არ აკეთებს, უბრალოდ, შედარებითობაზე მაქვს საუბარი. ისე სწორედ მსგავსი რამის ახსნას ვცდილობდი გუშინ ერთ-ერთ თემაში, სადაც ათეისტებზე ჩამეკითხე.

ვეთანხმები ამ აზრს, რადგან ჩასახვისთანავე ემბრიონი იწყებს განვითარებას, შესწბამისად., ის უკვე ცოცხალი ადამიანია, იმის მიუხედავად, ორი თვისაა თუ 9 თვის, რადგან არც 9 თვის ბავშვია გონიერი, ანუ სხვაობა თვითონ ზომაშია.

ასეთი შეკითხვა დამებადა, სანამ მაქამდე მივიდოდა საქმე, მანამდე რომ ეფიქრათ თავის არიდებაზე არა? თავიანთ უჭკუობას ბავშვი უნდა ემსხვერპლოს? სხვისთვის არვიცი როგორაა, მაგრამ ჩემთვის მორალურად გაუმართლებელია, ექიმიც რომ ვიყო ამას ნამდვილად ვერ გავაკეთებდი, სინდისი არ მომასვენებდა, რადგან მაინც ადამიანია ნაყოფი ზომის მიუხედავად და მკლელობად მიმაჩნია. სრულიად სხვაგვარადაა საქმე თუ ამის საჭიროება დადგა, მაგ: ბავშვის გაჩენით თუ დედის სიცოცხლე ან ჯანმრთელობა დგება კითხვისნიშნისქვეშ, მაშინ რა თქმა უნდა ეს გამართლებულია.
* * *

რომც არ იყოს ღირებული ადამიანის სიცოცხლე, არც იმის გარანტია რომ არ იყოს რომ სახელმწიფო უკეთესად მიხედავს ბავშვს, და არც მოსახლეობის რიცხვის ზრდის გამო არ მგონია, ადამიანის სიცოცხლეში ხელოვნურად ჩარევა ღირდეს.

This post has been edited by KhAtiaAa on 8 Nov 2018, 19:39

H-8_Oil

კი მაგრამ მაგ ფაქტს ხომ რეალურად მარტო სენტიმენტალური ღირებულება აქვს?

უბრალოდ ათასობით წლის წინიდან მოყოლებული ერთერთი მარტივი და თითქმის უტყუარი მეთოდი იყო ადამიანის სიცოცხლებრივი სტატუსის გასაზომად შესაბამისად კულტურაში მიენიჭა დიდი მნიშვნელობა.

ობიექტურ ჭრილში პრინციპულად არ განსხვავდება ნებისმიერი სხვა მეტაბოლიზმის პროცესისგან.

მკვლელობა და საერთოდ არ მესმის, რანაირად კლავენ თავიანთ შვილებს...
ვიცნობ ქალებს,რომლებსაც 8-10 აბორტი აქვთ გაკეთებული, მიზეზები განსხვავებულია და ამაზრზენი.

This post has been edited by Taisiaa on 8 Nov 2018, 21:46

Damnoc
აჰამ
ერთობ და ფრიად სენტიმენტალური ადამიანი ვარ, ვოთ ქენ აი დუ
4+ კვირაზე ვერ გავიმეტებ ნაღდად აბორტისთვის
მაგრამ

აი ეს რადიკალური მიდგომა, უარესია

H-8_Oil

ქალი უნდა იყო, რომ გაიგო რა არის შვილი,რომელიც შენს შიგნით ცხოვრობს.

და შენ
მიდიხარ
ფულს იხდი
და ნაწილებად აჭრევინებ
პატარა გული, პატარა ფეხები,ხელები...

ხელები,რომლებიც უნდა შემოგხვეოდა ,ჩაგხუტებოდა ... ქრება
და შენ
აგრძელებ ცხოვრებას
ზედმეტი ტვირთის გარეშე
ისევ ისე,როგორც მანამდე...

გამართლება არ აქვს , საერთოდ როგორ ახერხებენ იქამდე მისვლას.

Taisiaa

მეზობელი მყავდა ხნიერი ქალი იყო, დედაჩემს ეუბნებოდა 41 აბორტი მაქვსო გაკეთებული, საერთოდ არაფერს არ ვუმატებ, ზუსტად ასე თქვა :/ ჩვეულებრივი სადისტობაა

Taisiaa
რა გული ფეხები და ხელები
ერთი შედედებული სისხლის 2 მილიმეტრიანი წერტილია მესამე კვირამდე

H-8_Oil

შენ ეტყობა არ გაგიგია,რომ გვიან ვადებზეც იკეთებენ ...
და ისე, რა მნიშვნელობა აქვს ?

სიცოცხლის უფლებას ართმევ შენს შვილს.
აქ ესაა მნიშვნელოვანი და არა 3 კვირისაა ნაყოფი, თუ 2 თვის ...

Taisiaa
4+ კვირის მერე არ ვარ მომხრე მეთქი გარკვევით მიწერია

ფლიზ რა
ფილოსოფიის განყოფილებაში ვართ
და მე სულ არ მითხოვია არავისთვის გამაჩინეთ თქო
აქედან მივუდგეთ

KhAtiaAa

ძალიან დიდი ტრაგედიაა, თავად იმ ადამიანისთვის.

საინტერესოა, როგორ უდგებიან ამ თემას, რა გამართლებას უძებნიან ამ საქციელს...
ძალიან რთულია ამაზე ესაუბრო მათ და ემოციების გარეშე გამოხატო აზრი, მათთვის ტკივილის მიყენების გარეშე.