ჩემ შვილს რომ თვალში მოხვდეს, სახე დაეწვას ან ზოგადად რამე დაემართოს
ხო უნდა კატასავით მივგუდო ვინც ხელში მომხვდება?!
ჩემები სადაც დადიან რამდენჯერმე ვკითხე მასწავლებელს
სახანძრო ან მიწისძრის განგაშის ტრენინგს თუ ატარებთ მეთქი და პასუხი იყო დირექტორმა უნდა დაგვავალოს ჩვენი ნებით ხო არ გავაცდენინებთ ბავშვებს გაკვეთილსო?!
არც უსაფრთხოებაზე პასუხისმგებელი თანამშრომელი
არც ევაკუაციის გეგმა
არც ტრენინგი თუ რგორ უნდა იმოქმედონ ბავშვებმა
და ერთ დღეს რო მართლა მოხდება სადმე უბედურება,
მერე დაიწყებენ სამინისტროები ყროყინს.
ლეოგრანდი არის ამის მაგალითი და კიდევ ის ბავშვები ხის სასტუმროში რომ ჩაიწვნენ ბათუმში.
ჩვენ - ზრდასრული ადამიანები, კიდევ რაღაცას მოვახერხებთ - ზოგი გადახტება, ზოგი ჩამოცოცდება, ზოგი ჩამოეკიდება...
მაგრამ, ამ უმწეო და უსუსურმა ბავშვებამ რა უნდა ქნან?
ტირილის მეტი რა შეუძლიათ?!
ასეთ დროს ყველაზე დაუცველი ბავშვია!
და ყოველ დღე ჩვენს შვილებს ვტოვებთ დაუცველ მდგომარეობაში.
წესით #2 ამოცანა უნდა იყოს სკოლაში უსაფრთხოება (ხარისხიანი სწავლების შემდეგ).
ყველას ჰკიდია: მშობელს, მასწავლებელს, დირექტორს, სამინისტროს!
რაც საზოგადოება ვართ, ის გვყავს სამინისტროც!
ასეთი სასიცოცხლო მნიშვნელობის საკითხია და 2 გვერდს არ აცდება ეს თემა.
იმის ნაცვლად რომ ხარისხიანი განათლების, უსაფრთხოების, ეკოლოგიის შესახებ გან(ვ)იხაილავდეთ საკითხებს და მათი გადაჭრის გზებს,
ფურუმის იუზერთა დიდი ნაწილი, ბელადთა (ზოგი -ცოცხალს და ზოგიც - მკვდარს) ტრაკის ლოკვაში ეჯიბრება ერთმანეთს!
ხელში პარტიული დროშები უჭირავთ და არ იციან მერე იმ ტარს, რითაც დროშა უჭირავთ ერთ ადგილას რომ გაუკეთებენ!
მერე იყვირეთ მიშა და ბიძინი!
დდშც