დარეჯექთების შემდეგ რას აკეთებთ

ხალხო მე მჯერა ყველა ხართ ძლიერი თქვენს საქმეში მაგრამ დგება მომენტი როცა კომპანია უარს ამბობს გასაუბრების შემდეგ წერილობით,
უმეტესად ალბათ ნათესავები და მეგობრები აყავთ პოზიციებზე. თქვენ რა რეაქცია გაქვთ იმეილს პასუხობთ ყველაფერს ამხობთ თავზე უმტკიცებთ რომ ასაყვანი იყავით თუ აგრძელებთ ცხოვრებას? რადგან მაგათი უარები კიდევ უფრო გაძლიერებთ და გიმატებთ მოტივაციას. რომ გადაეყაროთ ამ ხალხს წვეულებაზე, სოციალურ ქსელებში ან სხვა ადგილებში რა რეაქცია გექნებათ?

karl__heinz

what???

რა უნდა გააკეთო არც არაფერი.

ფიქრის დონეზე დაფიქრდები - რატომ შეიძლებოდა არ აეყვანე. შეხედავ შენს თავს, გასაუბრების დეტალებს გაიხსენებ, რა ვერ თქვი კარგად, სად მოისუსტე, სად რაღაც ვერ წარმოაჩინე კარგად. საკუთარ თავს უკვირდები მოკლედ.

მაგის მერე თუ დაასკვნი რომ იდეალური იყავი და უბრალოდ ნა-ზლო არ აგიყვანეს, იფიქრებ რომ ნეპოტიზმის ამბავია ან უბრალოდ შენნაირი ტიპი არ უნდოდათ.

ჩვეულებრივი ფსიქოლოგიური ამბავია რა. მილიონი რამე წყვეტს ადამიანის აყვანა-არაყვანას. ვერასდროს გაიგებ. იმეილის მიწერა, დაკონტაქტება და კითხვა არის აბსოლუტური no no. სიმართლეს არავინ გეტყვის და არც უნდა დაიმდაბლო თავი ასე. სამსახურში აყვანის თემა არ არის ადამიანის აღზრდის და ცხოვრებაში დაკვალიანების სივრცე. არავინ დაგიჯდება და არ აგიხსნის რა და როგორ. ისედაც ძალიან არასწორი და არაეთიკური ამბავი მგონია. იქ რომ მიდიხარ, უკვე უნდა იყო ისეთი, რომ მსგავსი შეკითხვების დასმა არ გჭირდებოდეს. ან, თუ მაინცდამაინც გჭირდება მაგის გარკვევა, დაელაპარაკე მესამე პირს ვინმეს, ვისაც შეუძლია მოგისმინოს, რაღაცების იდენტიფიცირება მოახდინოს და რჩევები მოგცეს. ასე უფრო გამართული იქნება.

საკუთარ თავზე მუშაობას ალტერნატივა არ აქვს. მე გირჩევდი რომ ნებისმიერი უარი საკუთარი თავის გაუმჯობესების წინადადებად მიიღო. შანსი არ არის შენმა ტვინმა არ გითხრას სად რა არ მოეწონა, სად იგრძნო თავი რომ რაღაცებს ვერ ქაჩავდა. დაუჯექი შენ თავს და ეგ თემები გააუმჯობესე. გაიზრდები ერთიორად.

იმაზე ფიქრი კი, რატომ არ მიგიღეს, არ ღირს. ვერ გაიგებ ვერასდროს და როგორც ზემოთ დავწერე მილიონი, მათ შორის ძალიან ტრივიალური, მიზეზი შეიძლება იყოს ამის.

საერთოდაც, შრომის დაქირავება ურთიერთთანხმობითი პროცესია - შენც უნდა მოგეწონოს და იმასაც. და რომელიმეს თუ არ მოეწონა, მიზეზის მიუხედავად, არავინაა ვალდებული მეორე მხარეს აუხსნას რაღაცები. შენ რო გასაუბრების პროცესში რაღაც არ მოგეწონოს და თავად უთხრა უარი, იმათ უნდა დაგიწყონ ვაიმე როგორ გვეწყინა და ბოდიშები გიხადონ? იგივეა საპირისპირო მხარესაც.

ვაფშეტა კითხვის დასმა თუ რაში მდგომარეობს შენი სისუსტე არის იმის მანიშნებელი რომ ხარ მოტივირებული რომ გააუმჯობესო შენი სისუსტეები და მომავალში იგივე შეცდომა არ დაუშვა

შესაბამისად ამის კითხვა არ მგონი იყოს ცუდი. პირიქით. თუ გიპასუხეს ეს მეორე საკითხია.

არანაირად არ ვუტეხ სკანდალებს. უფრო კარგ ადგილას ვიწყებ მუშაობს ხოლმე და ესეც საკმარისია.

This post has been edited by NinjaRacer on 15 Oct 2019, 19:35

ბევრჯერ შევსრებივარ, კანდიდატის გვერდით ვიცდიდი, ხო და ამ კანდიდატს ახლობელი ყოლია იმ კომპანიაში და დიდი ხანი ესაუნრებოდა, მერე ამ ახლობელმა ანიშნა კადრების ხალხს ეს კანდიდატი ჩემი ახლობელი არისო და იქ რომ სტივ ჯობსი და ბილ გეიტსი ვერაფერს გახდება თუ უკვე გადაწყვეტილია კადრის აყვანა ჩერეზ ნაცნობობით.

მეოთხე კურსზე, ,,ალტაში" ვიყავი გასაუბრებაზე, კონსულტანტის პოზიციაზე,
ნახევარი საათი მელაპარკნენ, ეიჩარის ნაცვლად მეპატრონეები, ასეთი კორპორატიული კულტურა გვაქვსო,
მეპატრონეები არჩევენ კონსულტანტსაც კიო,
მიტრიალეს, მიტრიალეს,
ერთმა- აბა, ფოტოაპარატი მოგვყიდეო- კალმის ნაცვლად
ვერ მივყიდე,
არ ხარ შენ ჩვენთან დიდხანს გამჩერებელი, დროებით გჭირდება სამსახურიო მითხრეს და გაბანძებული გამომიშვეს.
არადა, მაშინ ძალიან მჭირდებოდა სამსახური და მათი 600ლარიც კარგ ხელფასად ჩანდა. ძალიან კარგადაც კი
ჰოდა, წამოვედი იმედგაცრუებული, დაღვრემილი, კონსულტანტადაც კი არ ამიყვანეს განწყობით. სახლში ჩემმა ძმამ დამიმატა, ამდენს იმისთვის სწავლობ კონსულტანტადაც რომ არ აგიყვანონო. ჰოდა, გასაუბრებებზე სიარულის ფობიაც კი ავიკიდე.

2 წელიწადში ,,ალტამ" იმ კომპანიას, სადაც ვმუშაობდი დაუკვეთა მსუყე პროექტი, რომელიც მე ჩამაბარეს, როგორც პროექტის მენჯერს. ჰლივუდური სცენარი იყო
ის შემთხვევა იყო, როცა ,,ალტას" დამფუძნებლებისთვის მადლობის წერილი უნდა მიმეწერა.

მოკლედ, ცხოვრებაში ყველაფერი ხდება. ხან ჩააფლავებ გასაუბრებას, ხან სახეზე გეწერება რომ არ გაინტერესებს ეს სამუშაო, ხან ძალიან კარგადაც გაართმევ გასაუბრებას თავს, მაგრამ შენს გარდა დირექტორის ახლობელსაც ექნება ამ პოზიციაზე პრეტენზია და ა.შ.
არ ღირს დაღონება, რევანშის შესაძლებლობა უნდა დატოვო.
ახლა, მეც გასაუბრებებზე დავდივარ, მაგრამ გულთან ახლოს აღარ მიმაქვს ,,გასაუბრების შედეგები".

რას გულთან ახლოს ) დაგიშეაროთ ჩემი იმეილი? უამრავი უპასუხო და რეჯექთის მეილებია არქივში. მაგრამ i don't give a f*&k. ამ მცდელობებში მივხვდი რომ იქაც ჩვეულებრივი ხალხი ზის და დაჟე ჩემზე ბევრად უარესები. ამიტომ საკუთარი საქმე "გავხსენი" და სულ მკიდია სხვისი კომპანიები. საკუთარ საქმეზე საინტერესო და განმავითარებელი არაფერია. სულ სხვანაირია სხვისთვის მუშაობა და სიტუაცია, როცა შენ საქმეზე მუშაობ. ახლა რომ 0დან ვიწყებდე ისევ, მინიმალური კაპიტალიც რომ მქონდეს, აუცილებლად იგივეს ვიზამდი.

თუმცა როცა დავიწყე დიდხნიანი გამოცდილება მქონდა უკვე. ასე რომ შეიძლება ყველასთვის არ იყოს კარგი გამოსავალი.