სიყვარული

რა მოვლენასთან გავქვს საქმე?

მნათეუსი

ქიმიასთან და ჰორმონების რეაქციაში შესვლასთან.

SnowFlakes

პროცესი აღვწეროთ...
რამდენად შესაძლებელია ნაერთის დაშლა?

მნათეუსი

არც ღირს ალბათ ასე დაწვრილმანება. ეგ იგივეა,ძალიან გემრიელ საჭმელს რომ ჭამდე და ინგრედიენტები რომ წინ დაილაგო ცალ-ცალკე.
რატომ ჩაკირკიტებ? : ))

ნუ,პრინციპში მეცნიერულ დონეზე სიყვარულს ღრმად არ ჩავწვდომილვარ,ჯერ არ გამჩენია მაგის სურვილი.

მაგრამ,მჯერა,რომ ყველაფერი ტვინზე გადის. (რათქმა უნდა)

SnowFlakes

დაწყნარდი, არ მჯერა რომ ადამიანი მხოლოდ ქიმიური პროცესია და არც ილუზიებს ვიქმნი, მე უბრალოდ მაინტერესებს როგორ ფუნქციონირებს ჩემი სულის თვითშემეცნება მატერიაში

ზედმეტად საინტერესო კითხვა დამისვი, რამდენადაც ჩემი ინტერესები სამხრეთით გაფართოვდა (რელიგიის განყოფილებაში ვცხოვრობ) მეც აღვირი ავხსენი ჩემს შინაგან სურვილებს და ის თემა გაჯახეთ რაც ჩემთვის ყველაზე მნიშნველოვანია.... (წინადადებაში რამდენჯერმე ვიხმარე კუთვნილებითი ნაცვალსახელი, ეგოიზმის ნიშნებიაო ამობობენ, კი არადა, ვამბობ ხოლმე..)

მოკლედ, კინაღამ ისევ რელიგიაში წავედი და განყოფილების სახელი უცნაურად შემომეფეთა... მაშ ქალბატონებო და ბატონებო, ფსიქეს ავან-ჩავანს ვკითხულობთო არა? საინტერესოა როგორი დამოკიდებულება გაგაჩნიათ ადამიანებთან... პირადად ჩემთვის ნებისმიერი სუბიექტი ძალიან საინტერესოა, უფრო სწორედ რაღაც მომენტში მისი უინტერესობა მიბიძგებს დავინტერესდე ცხოვრების უარყოფითი მხარით

17 წლის სტიქაროსანი გახლავართ, ჩემი ცხოვრება ესთეტიკის სიყვარულს დაუკავშირდა და თან ადამიანურმა ურთიერთობებმაც დამაინტერესა, არსებობენ ახლობელნი, შორეულნი, დისტანციურნი და სხვანი ჩემს ცხოვრებაში, ჩემი ძიება კი არა იმდენად მრავალფეროვნების ტიპური კვლევაა, რამდენადაც მათ შორის ლოგიკური კავშირის ძიება... ამ კვალმა სიყვარულთან, სიყვარულმა კი იქ მიმიყვანა სადაც მას ყველაზე უკეთ იცნობენ (როგორც მივხვდი ამ მხრივ აქ სამოთხე ნამდვილად ვერ არის)

პრობლემა ადამიანური ინდივიდის გაუთავებელ ყიალშია... რეალურად ეკლესიასტეს ამაო შინაარსზე ბრუნავს ჩვენი ყოველდღიური ცხოვრება და თავსაც გვარიანად ვიბოლებთ სასათბურე პირობების შესაქმნელად... აი მე ვფიქრობ, რომ ეს ილუზიები მკაცრ რეალობას კი არ ალამაზებენ, ხელს გვიშლიან ტკივილის მეშვეობით მივიდეთ იმ ნამდვილ რეალობასთან, რომელიც მშვენიერია... ეს მშვენიერება სამყაროს უნივერსუმია, მისი აბსოლუტური სახე... რა იყო და... (ოხ ეს რელიგია!) ფსიქოლოგიის ყველაზე უფრო ღრმა და ნათელი სახე, სადაც შეგიძლია საკუთარი თავისგან გამოძერწო ისეთი სიყვარული, რომელიც ამ ქვეყნად განწყობის ფონს გარდაქმნის სილამაზედ... დიახ, შარავანდედზე გესაუბრებით, არაპირდაპირი გაგებით

ბევრი ვიბოდიალე ხომ? პირდაპირ ვიტყვი - მჯერა რომ ეგო მოქმედებათა მთავარი მაწარმოებელია, ამრიგად:

როგორ ფიქრობთ, ადამიანმა საკუთარი იდეალი სად უნდა იპოვოს საკუთარ სურვილებში?

მნათეუსი

სიყვარულს გულისხმობ, ხომ? რა დამთხვევაა

ბრავო : ) მართალია..
სწორადაა გამოთქმული : )

ამ სიტყვებმა ხომ ფურორი მოახდინა
* * *

ძლიერი ტკივილების ატანით უფრო და უფრო უახლოვდები ჭეშმარიტ რეალობას,
რომელიც არც თუ ისე მშვენიერია.. კარგია, როცა ასე ხედვა შეგიძლია,
მაგრამ მონდომებაა საჭირო, რომელიც ყოველთვის "არ გაქვს"..

გამრავლების ინსტინქტის ზარზეიმულ ანდა ფეერიულ ემოციებით გაფორმების ვარიაციები?
ამაზეა საუბარი

მნათე, აქედან ვერაფერი გავიგე,მხოლოდ ის გავიგე რომ 17 წლის ხარ

თავის დაბოლება ეს ჩვეულებრივი თავდაცვის ინსტიქტია მკაცრი რეალობისგან... და რაღაც დონეზე ნერვებსაც გვინარჩუნებს... თუმცა საკუთარი გამოცდილებიდან გეთანხმები რომ ჯობია "ტკივილის მეშვეობით მივიდეთ იმ ნამდვილ რეალობასთან, რომელიც მშვენიერია..."




რაც შეეხება სიყვარულს აზრზე არ ვარ.... შეიძლება მიყვარს და ვერ ვხვდები.. ალბათ იმიტომ რომ ცალმხრივ სიყვარულს არ ვაღიარებ და ვთვლი რომ სხვა ადამიანმა უნდა გამოიწვიოს ეს გრძნობა ჩემში თავისი არსებობით რევცი

This post has been edited by three-wishes on 23 Sep 2008, 21:14

სურვილების ამაოების გაცნობიერებაში. სურვილები ვერტიკალურ მდგომარეობაში თუ არ გაუშვი, არ შეგისრულდება ან შეგისრულდება მაშინ, როცა მათ შესრულებას აზრი არ აქვს....მე, მაგალითად, ზედმეტი ძალის დატანება არ მიყვარს.....ნიშნებს ვაქცევ ხოლმე ყურადღებას......რაღაც რომ მინდა, ძალიან დიდხანს ვფიქრობ, იქნებ ისეთი რამ მაქვს, რაც ამ სურვილზე უფრო ღირებულია, მე კი არ ვაფასებ, რადგან მაქვს და ამ სურვილის შესრულებაზე დახარჯული დროისა და ენერგიის გამო არ დავკარგო.... პრიორიტეტების განაწილების საქმეა, მაგრამ იმაზე ჩაციკვლაც არ შეიძლება, რაც ყველაზე ძვირფასია შენთვის. მოკლედ, ღმერთს უნდა მიენდო, თუ უფალმა არ დაგიფარა, საკუთარი ლოგიკით ვერაფერს გახდები.....ერთი რაღაც ვისწავლე კიდევ: როცა რაღაც ინტერესთა კონფლიქტია, სჯობს შენ დათმო, ვის რა ეკუ\ტვნის, თავისთავად დაალაგებს ღმერთი, თუ შენ არ გერგო, ესე იგი, არ გეკუთვნოდა.....

ოქსიტოცინი მეგობრებო ოქსიტოცინი

three-wishes

მე ვფიქრობ, რომ ჩვენ ცალმხრივი სიყვარულით ვცხოვრობთ საკუთარ თავთან და ამას კარგა ხანია შევეჩვიეთ, სამწუხაროდ... ბევრს გონია რომ სახარებისეული ციტატა: "გიყვარდეს მოყვასი შენი ვითარცა თავი შენი" მხოლოდ სხვათა სიყვარულზე გვესაუბრება... არამც და არამც, ის სწორედ შემეცნების მოწოდებაა, ეგოიზმი რომ სწორუპოვარ სიყვარულად გადააქციოს და საკუთარ თავში შეიყვაროს ყველა და ყველაფერი - ეს ფსიქოლოგიის სფერო არ არის, მაგრამ რახან სურვილი გამოთქვით

პრინციპში ერთნი ამბობენ. ორი ალტერნატივაა, ან ვულგარული იქნები ან მარტოსულიო

patriciia

კვლავაც; ან სურვილები იბატონებენ შენზე, ან იქნები მათი კანონმდებელი... ახლა საჭიროა, გავიგოთ როგორ ავმაღლდეთ ადამიანურ შემეცნებაზე, როგორ გავხადოთ ჩვენი არჩევანი გარემოსა და გენური სტრუქტურის ურთიერთობაზე მაღალი, როგორ გავხდეთ თავისუფლები... ნეოსაპიენსნო....

მე ძალიან ცოტა ადამიანი მიყვარს, ეს აღიარება კი მეხმარება საკუთარი თავი ვაიძულო შეიყვაროს ყველა ვინც არ მიყვარს... რადგან მხოლოდ და მხოლოდ ამ გზით შევძლებ ცხოვრება შევიმსუბუქო და მერე იმ ერთადერთსა და სრულყოფილს ჩავეხუტო, ხშირად რომ მიმზერის ჩემი საქმეების კუთხეებიდან....

რა ამაზრზენია როცა საკუთარი სურვილები გიპყრობენ, გბოჭავენ, გამათრახებენ და გაუძლურებენ... ეს ყველაფერი კი შენი ნებართვით ხორციელდება.... კარცერს მიღმა ხომ მთელი სამყაროა ღმერთმაი, გაკვირვებითა და ემოციებით სავსე...

ხანდახან მგონია რომ მე სალვადორ დალი ვარ, ჩემი სული კი ის ტილოა რომელზეც სურიალისტურ ნახატებს ვხატავ... შემდეგ ვაცოცხლებ და ასე ვშექმოქმედებ ჩემი ზეციური პირველსახის მსგავსად, რომელსაც სურს ტილოზე საკუთარი თავი ცენტრში იხილოს

აჰააა : )

მაშინ მაქედან დავიწყოთ რამდენად შეგვიძლია გვიყვარდეს საკუთარი თავი და შინაგანი სამყარო... და მერე რამდენად შეგვიძლია ეს სიყვარული გავუზიაროთ სხვას : )

three-wishes

ალბათ იმდენად გვიყვარს, რამდენადაც აღიარება შეგვიძლია