შენს ნიკზე სულ ეს ლექსი მახსენდება ხოლმე
Edgar Allan Poe - Annabel Lee
It was many and many a year ago,
In a kingdom by the sea,
That a maiden there lived whom you may know
By the name of Annabel Lee;
And this maiden she lived with no other thought
Than to love and be loved by me.
I was a child and she was a child,
In this kingdom by the sea:
But we loved with a love that was more than love -
I and my Annabel Lee;
With a love that the winged seraphs of heaven
Coveted her and me.
And this was the reason that, long ago,
In this kingdom by the sea,
A wind blew out of a cloud, chilling
My beautiful Annabel Lee;
So that her highborn kinsman came
And bore her away from me,
To shut her up in a sepulchre
In this kingdom by the sea.
The angels, not half so happy in heaven,
Went envying her and me -
Yes! - that was the reason (as all men know,
In this kingdom by the sea)
That the wind came out of the cloud by night,
Chilling and killing my Annabel Lee.
But our love it was stronger by far than the love
Of those who were older than we -
Of many far wiser than we -
And neither the angels in heaven above,
Nor the demons down under the sea,
Can ever dissever my soul from the soul
Of the beautiful Annabel Lee:
For the moon never beams, without bringing me dreams
Of the beautiful Annabel Lee;
And the stars never rise, but I feel the bright eyes
Of the beautiful Annabel Lee;
And so, all the night-tide, I lie down by the side
Of my darling - my darling - my life and my bride,
In her sepulchre there by the sea,
In her tomb by the sounding sea.
ეს მოხდა ზღვის პირას, ერთ დიდ სამეფოში,
დიდი ხნის, დიდი ხნის წინ,
იქ ერთი ქალწული ცხოვრობდა, რომელსაც
ეძახდნენ ანაბელ ლის;
მას ისე ვუყვარდი, არას დაეძებდა,
ოღონდ მყვარებოდა ის.
ყმაწვილი იყო და ყმაწვილი ვიყავი
ზღვის პირას დიდი ხნის წინ,
მაგრამ სიყვარულში სიყვარულს ვჯობნიდით
ჩვენ - მე და ანაბელ ლი;
და ამ სიყვარულის ერთხელაც შეშურდათ
ფრთიან სერაფიმებს ცის.
ეს იყო მიზეზი იმისი, რაც მოხდა
ზღვის პირას დიდი ხნის წინ,
ქარმა დაიქროლა ღამით და მოჰგვარა
ჟრჟოლა ჩემს ანაბელ ლის;
წამიც, და ამაყი ხალხი მისი გვარის
გაჩნდა და წამგვარეს მყის,
წამგვარეს, ჩაკეტეს შავბნელ აკლდამაში
დიდი ხნის, დიდი ხნის წინ.
ჩვენი აღმაფრენის რადგან ნახევარიც
არ ეგრძნოთ ანგელოზთ ცის,
ამიტომ მოხდა (ეს სუყველამ უწყოდა
ზღვის პირას დიდი ხნის წინ),
რომ ქარმა დაქროლა ცივი ღრუბლიდან და
მომიკლა ანაბელ ლი.
მაგრამ ნებისმიერ ბრძენკაცზე ძლიერად
ვგრძნობდით სიყვარულის ხიბლს -
და არც ლაჟვარდებში მცხოვრებ ანგელოზებს,
და არც ბოროტ სულებს წყლის,
არ ჰქონდათ უნარი, განეყოთ სულები
ჩემი და ანაბელ ლის: -
მას მერე სხივები მთვარის მახსენებენ
ყოველთვის ანაბელ ლის;
ვარსკვლავთა შუქი კი ფართო თვალებია
მშვენიერ ანაბელ ლის;
და ასე, ღამეში, ჩემს ძვირფას საცოლეს,
სიცოცხლეს, სიყვარულს ცივს,
ვუწევარ გვერდით მის შავბნელ აკლდამაში -
ეს მოხდა დიდი ხნის წინ.
იმ დღეს მ******ნ დამდგენელი აქ რო დავრეგისტრირდი და კიდე ზემოდან ბეზდელნიკობას ამ ყ**ს დოღში მეც რომ ვპოსტავ © metro123
· 
~Annabelle Haunting~
