წაგების სიმწარე

წაგების შემდეგ სიმწარეს რომ გრძნობ და რომ გადაგივლის მერე როცა გადაგივლის და რომ დამშვიდდები და დაივიწყებ (დაიკიდებ) მაგაზე მაგარი კაიფი არ არსებობს.

მოგებას დიდი არაფერი სიამოვნება არ მოაქვს ესაა თამაშში მთავარი წაგებულის ფსიქოლოგია, ამის გამო ვერ ანებებს ხალხი თამაშს თავს.

This post has been edited by დოჩანა on 29 Jun 2020, 16:28

ყოველ წელს ვაგებ გრინკარტას და არანაირი კაიფი არ მოაქვს

This post has been edited by PANTALONE on 29 Jun 2020, 16:30

PANTALONE
გრინკარტა არ ვიცი და აბა ფულზე ითამაშე და დააკვირდი.

დოჩანა
ფული რო მქონდეს ისედაც მოვიპოვებ ენდორფინებს

PANTALONE
ხო მარა ეს თემა ენდორფინებზე არაა.

დოჩანა
შენ კაიფობ სტრესის ჰორმონებით და იმიტომ

This post has been edited by PANTALONE on 29 Jun 2020, 16:38

:lol: :lol: :lol: :lol: :lol: დოჩან შენ მეისპი

გიგერა:
(IMG:https://img.forum.ge/JyipwivPiJWwD.jpg)
:lol:

შროდინგერისფისო
სულ სხვა რაღაცას მიჩურჩულებს ეგ სისაწაკლე.

PANTALONE

როგორ უნდა გადაეჩვიო მაგას , თუ ეგრეა ?

დოჩანა
არ ვიცი დოჩმენ/

ჩაყლეებული ვარ თვითონ

დოფამინური შიმშილი დააიუთუბე აბა და ცადე

PANTALONE
ეგ აზრზე არ ვარ რა არის
მე თვითონ დოფამინს ჭარბად გამოვიმუსავებ მგონი ტვინში.

და მაგის დასარეგულირებლად ვსვამ წამლებს.

განა რამე საგანგაშო მდგომარეობა აღარ მაქვს უბრალოდ , მაინც ვწვალობ.

This post has been edited by დოჩანა on 30 Jun 2020, 00:20

:lol:


დოჩანა

ადრეც ვნახე შენი პოსტი ჯანმრთლობასთან დაკავშირებით.იქ არ ჩავერიე და აქ გეტყვი: ჯერ ერთი რო შენი "დიაგნოზისთვის" შეუსაბამოდ კარგად აცნობიერებ ყველა იმ პრობლემას, რაც გაწუხებს და მერე_შენი პრობლემა გულახდილობაში უფრო მგონია, ვიდრე რაიმე ტიპის ფსიქიურ აშლილობაში,ან დამოკიდებულებაში... იმას ვგულისხმობ,რომ მე,ან ამ პოსტის წამკითხავთა 90 % რომ მივიდეს ექიმთან და
იყოს ისეთი გულახდილი,როგორიც შენ ხარ_იგივე დიაგნოზი და რეცეპტი გარანტირებულია... აქედან კი მხოლოდ ის გამოდის, რომ შენ უბრალოდ გულახდილი ხარ და არ თვალთმაქცობ და ჩვენ _პირიქით,მეტი არაფერი :boli:

This post has been edited by შროდინგერისფისო on 30 Jun 2020, 09:26

საერათოდ აღარ მაქვს თამაშის მოთხოვნილება, ორი მიზეზია:
დავიღალე და 10 ლარიდან ათასიც რომ მოვიგო წავაგებ უდიდეს ნაწილს, აქ კი აზრს ვერ ვხედავ.

ადრე მსიამოვნებდა მაინც, ახლა სიამოვნებასაც ვერ ვიღებ.

ბევრჯერ მინატრია წამეგო იმდენად მღლიდა, ხან ისე ხდებოდა რომ ფიზიკურად ვერ ვაგებდი და ერთ წრეზე ვტრიალებდი
, ბოლოს კი სიმშვიდე, წაგების სიმშვიდე იქით გახედვაც რომ აღარ გინდა.


მოგებასაც მოაქვს დიდი სიამივნება, ყველაზე დატვირთულ ციფრს რომ ჩაგიგდებს რულეტკაში, მაგრამ ბოლომდე ვერ გაკმაყოფილებს მოგება.
* * *
წაგებას მეორე სიმწარეც მოაქვს უფრო დიდი , როცა არაადეკვატური ხარ...
მაგ დროს სუიციდური განწყობაც იმატებს, თითქოს ყველაფერი დასრულდა, თანხას არ აქვს მნიშვნელობა, შეიძლება 5 ლარი წააგო და ეგრე იყო.


მაგარ ილუზიაზე გვაყენებენ ხოლმე , თურმე რა ახლოს ვიყავით მოგებასთან , სულ ცოტა დაგვაკლდა...
მერე ზრდი ფსონს და არც არაფერი :)
ამათი ხრიკები დიდი ხანია გაშიფრულია, მაგრამ ხალხ ისევ აგრძელებს ფულის დატოვებას და ზოგი სიცოცხლისაც.

შროდინგერისფისო
შროდინგერისფისო

საინტერესო აზრია. ანუ გულახდილობა პრობლემაა?
ექიმთან საერთოდ არ ვლაპარკობდი მგონი. პირველად რომ მიმიყვანეს, ჩემები ხომ არ წავიდნენ და დამტოვეს მეთქი კარებისკენ ვიხედებოდი.

გულახდილი ვარ კი, დამოკიდებულებები იმდენად არ მაწუხებს, ფსიქიკური აშლილობაც ადრე უფრო მქონდა, ახლა არა.

ეს ზედმეტი გულახდილობა მართლა პრობლემაა, საუბრისას უბრალოდ ხმამაღლა ვფიქრობ.