შეკითხვა მორწმუნეებს

დათიკო

ვიფიქრე რომ ამ თემაში შეიძლებოდა გაგრძელება შესაბამისი განწყობა რომ გვექნება

დისკუსია ეხებოდა საკითს თუ როგორ უნდა მიხვდეს ადამიანი რომ სხვა ადამიანი ან თუნდაც თვითონ არის მორწმუნე, რომელია ქცევა, რომელიც არ არის ბიოლოგიურად ჩადებული ადამიანში და მხოლოდ ღმერთის რწმენის შედეგია.

ჩემის აზრით რადგანაც ერთადერთი ინდიკატორი რწმენისა არის ქცევა (როგორც სხვა ნებისმიერი მდგომარეობისა - ტკივილი, სიამოვნება და ა.შ.) რადგანაც ადამიანი ამბობს რომ მას სწამს კონკრეტული რელიგიის, გამოდის რომ ის აღიარებს იმ ქცევის იმ ფორმებს, რომელსაც კონკრეტული რელიგიური მიმდინარეობა სთავაზობს. თუმცა ადამიანის ქცევა განპირობებულია იმ ბიოლოგიური მოთხოვნილებების დასაკმაყოფილებლად რომელიც ადამიანში ჩადებულია დაბადებიდანვე. შესაბამისად ადამიანი ყოველგვარი რელიგიის არსებობის გარეშეც ახორციელებს იმ ქცევას რომელიც მან უნდა განახორციელოს ამ ინსტინქტებიდან გამომდინარე.
არის აგრეთვე კულტურის მიერ თავსმოხვეული, ასე ვთქვათ გაწვრთნილი ქცევები, რომელთაც არავითარი სასიცოცხლო მნიშვნელობის დანიშნულება არ გააჩნიათ, მაგ: სუფრაზე მოქცევის წესები, ჩაცმის სტილი, კონკრეტულ ენაზე საუბარი, სხვადასხვა რელიგიური თუ არა რელიგიური რიტუალი და ა.შ.

შესაბამისად რომელი ქცევა არის რწმენის შედეგად განხორციელებული და როგორ უნდა მივხვდეთ რომ ის რწმენის შედეგია. მაგ: ადამიანი სხვა ადამიანს იმიტომ კი არ კლავს რომ წიგნში წერია არა კაცჰკლა, არამედ იმიტომ რომ 1. არანაირი საჭიროება არ გააჩნია მისი მოკვლისა 2. არის საფრთხე რომ თუ სხვას მოკლავს მას ემუქრება სასჯელი (ციხე, ვენდეტა, წამება და ა.შ), ან გიყვარდეს მშობელი -ეს ბუნებრივია რომ მშობელი ადამიანისთვის არის ის ვინც ირველი 15-20 წელი უზრუნველყოფს ინდივიდის ძირითადი ინსტინქტის თვითგადარჩენის და იერარქიული ინსტინქტის დაკმაყოფილებას და ეს ჩადებულია თავიდანვე და არავითარი მოწოდება ამას არ სჭირდება, თუმცა ვიღაცას მაინც არ უყვარს არც შვილი და ვიღაცას არც მშობელი და ამას შეგონება არ შველის და ა.შ. უსასრულოდ შეგვიძლია მაგალითების მოყვანა.

ჰოდა სწორედ ამიტომაც ვკითხულობ როგორ უნდა მივხვდეთ რომ ადამიანს სწამს თუ ნებისმიერ ქცევას, რომლისგანაც მოუწოდებს რელიგია აქვს ბიოლოგიური ბაზისი. მინდა ვნახო ის განსხვავებული ქცევა, რომელიც ადასტურებს მის რელიგიურ, ე.წ. რწმენაზე დაფუძნებულ წარმომავლობას. ერთადერთი რაც ჩანს ქცევებში, რომელსაც რწმენის შედეგით შეიძლება იყოს განპირობებული ეს არის რიტუალები, თუმცა ამ რიტუალებში ყოველგვარი რწმენის გარეშე შეუძლია მიიღოს მონაწილეობა ადამიანმა, რადგანაც ადამიანს მისი ბიოლოგიური მოწყობიდან გამომდინარე აქვს ამის ფიზიკური შესაძლებლობა - ადამიანს შეუძლია ბურთის თამაში, ქვის სროლა, ცეკვა, სიმღერა, პიანინოზე დაკვრა და ა.შ. შედეგად რიტუალებში მონაწილეობა თუ ითვლება (პირჯვრის გადაწერა, ხელზე მთხვევა, წელში მოხრა, ჭამა, კითხვა და ა.შ) რწმენად ეს სხვა საკითხია და ამიტომაც ვკითხულობ ეს არის თუ არა თქო რწმენა, და თუ დიახ მაშინ რა მნიშვნელობა აქვს იეღოველების მიერ ჩატარებულ რიტუალებს და მართლმადიდებლურ, კათოლიკეების, პროტესტანტების მიერ ჩატარებულ რიტუალებს შორის განსხვავებას, ეს ხომ უბრალოდ გემოვნების საკითხია.

Heracles12
კარგია, რომ ამ თემაში გადმოიტანე. ნამდვილად შეესაბამება.

რაც შეეხება მოქცევას, რომელიც გამოარჩევს მორწმუნეს ურწმუნოსგან.
პირადად ჩემთვის, ქცევა არანაირად არ გამოარჩევს მორწმუნეს ურწმუნოსგან. ათეისტი ბევრად უფრო სათნო და მოსიყვარულე შეიძლება იყოს ვიდრე მორწმუნე.
არც გარეგნული მაჩვენებელია ამის დასტური. მაგალითისთვის ანდაზა: ნურასოდეს განსჯი წიგნს მისი ყდიდან გამომდინარე. რომც ეცვას რელიგიური სამოსი, არც ესაა იმის 100% იანი მტკიცებულება, რომ ის ნამდვილად მორწმუნეა.
ერთადერთი, რაც ჩემში იწყვევს იმის გრძნობას, რომ ესა თუ ის ადამიანი არის მორწმუნე არის მისი გამოხედვა. ტყუილად კი არ არის ნათქვამი თვალები სულის სარკეაო?!
შესაძლოა ბევრმა თქვას, რომ განმასხვავებელი ნიშანი უანგარო სიყვარული და თავგანწირვაა. თუმცა, ეს ათეისტსაც შეიძლება ჰქონდეს.

დათიკო

გამოდის რომ თუ რწმენა როგორც თვისება ვერანაირად ვერ ვლინდება ქცევაში, მაშინ როგორ შეიძლება ადამიანი მიხვდეს რომ მორწმუნეა (ან სხვა არის მორწმუნე). თუ არაფერში არ ვლინდება მაშინ საერთოდ არსებობს რწმენა?

რომელი გამოხედვა არის შენთვის მაჩვენებელი ადამიანის რწმენისა და სხვებმა როგორ ისწავლონ მიხვედრა გამოხედვის მიხედვით სხვისი მორწმუნეობისა? ან საკუთარი მორწმუნეობის მისახვედრად სარკეში უნდა ჩაიხედოს ხშირად ადამიანმა რომ მიხვდეს რომ მორწმუნეა? და რამდენი პროცენტი შეიძლება იყოს ცდომილებისა?

This post has been edited by Heracles12 on 19 May 2021, 13:55

Heracles12

რწმენა ეს ადამიანის ინდივიდუალური საქმეა. სხვამ რატომ უნდა იცოდეს საერთოდ ვის როგორ სწამს? ადამიანს თავად სჭირდება ეს თავისი თავისთვის. სხვისი რწმენა რატომ უნდა აინტერესებდეს?! ან რატომ უნდა ვლინდებოდეს ის? ქრისტემ გარკვევით თქვა, რომ სხვის დასანახად არ ილოცოთ თავი არ გამოაჩინოთ როგორც დიდმა მორწმუნეებმაო. თვალთმაქცობა და ფარისევლობაა ეგ. ამიტომ ვის სწამს და ვის არა, ეს მისი პირადი საქმეა და სულაც არ არის საჭირო ვინმემ დაინახოს.

თუმცა, არის მომენტი, როცა ადამიანი საკუთარი საქციელით, პირადი მაგალითით აჩვენებს ხალხს სათნოებას და სიკეთეს, რაც შესაძლოა გადამდები აღმოჩნდეს და დადებითად იმოქმედოს საზოგადოებაზე. როგორც ეს მაგალითად აბო თბილელმა გააკეთა. საკუთარი რწმენით და თავგანწირვით სხვებზე მოახდინა გავლენა და მაგალIთი უჩვენა რწმენაში დასუსტებულ საზოგადოებას.

დათიკო

აქ საუბარი იმაზე კი არ არის ეს ინდივიდუალური საქმე არის თუ არა, კითხვა არის როგორ მივხვდეთ ვართ თუ არა მორწმუნე, და როგორ მივხვდეთ სხვა არის თუ არა მორწმუნე. ზემოთ აღნიშნე რომ მცირედ მორწუნეც შეიძლება იყოს ადამიანი, და თუ შესაძლებელი არ არის მივხვდეთ რომ ადამიანი არ არის ან არის მორწმუნე, მაშინ როგორ უნდა დადგინდეს სხვისი ან საკუთარი მცირედ მორწმუნეობა, ანუ რწმენის დანაკლისი.
* * *

როგორც ზემოთ აღნიშნე, თავგანწირვა და უანგარო სიყვარული, სათნოებასთან ერთად ათეისტმაც შეიძლება გამოავლინოსო და ეს არ არისო მხოლოდ რელიგიის, ანუ რწმენის მაჩვენებელიო.
* * *
ამ კითხვებზე პასუხები მაინტერესებს და ამიტომაც აქეთ გადმოვიტანე. იქნება ვინმემ დააფიქსიროს თავისი პასუხი: ცოდნა ან ვარაუდი


1. ისე ეს სიწმინდე რა ფენომენია, იცის კი მართლმადიდებელმა საზოგადოებამ რას ნიშნავს? რა განსხვავებაა ჩვეულებრივ ადამიანს და წმინდა ადამიანს შორის, რა თავისებურებები გააჩნია მას იმგვარი რომ მას წმინდად აქცევს.

ისე თუ დავაკვირდებით წმინდანად აღიარება უფრო წმინდანებისაგან უნდა მოდიოდეს რადგანაც მათ უფრო იციან რა არის სიწმინდე. მაგ: როგორც გამიგია კანონიერი ქურდის სტატუსს კანონიერი ქურდები ქურდები აძლევენ სტატუსს და არა მომპარავები, ექიმის წოდებას ექიმები იძლევიან და არა ექთნები, ლეიტენანტობას გენერლები და არა სერჟანტები და ა.შ. არაწმინდა ადამიანებისგან აღიარებული წმინდანის სტატუსი რამდენად ობიექტურად შეიძლება ჩაითვალოს
* * *
2. ისე ვინც სულის საკითხებში თავს გარკვეულად მიიჩნევს მინდა ვკითხო - სულს სქესი აქვს?

მამაკაცის სული და ქალის სული ერთმანეთისაგან განსხვავდება თუ არ აქვს მნიშვნელობა?

This post has been edited by Heracles12 on 20 May 2021, 11:47

Heracles12
არასწორად სვამთ საკითხებს.

მოდით, ჯერ გავარკვიოთ რას ნიშნავს რწმენა. რწმენა არის დაჯერება იმის, რაც არ გიხილავს, ხომ? შესაბამისად ასე მშრალად ამის კითხვა თუ, როგორ უნდა შეატყოს სხვამ, რომ მე მორწმუნე ვარ, უკვე არასწორია.
რწმენას ჭირდება ღვაწლი, მარხვა, ლოცვა, წმინდა ზიარების ხშირი მიღება, აღსარება და ა.შ. რომ ადამიანში დაიმკვიდროს სული წმინდის მადლმა. აი სული წმინდის ნაყოფებზე პავლე მოციქული საუბრობს, რომ " სული წმინდის ნაყოფებია სიმშვიდე, სიხარული, სიყვარული, თავმდაბლობა" და .ა.შ.
ოღონდ, ღვაწლი უნდა იყოს სწორი. მაგალითად, ექიმთან შეიძლება მივიდეს ავადმყოფი, მაგრამ არ გაითვალისწინოს ექიმის რჩევები. მე ბევრი მინახავს, ღვიძლი ან გული რო აწუხებთ, მივლენ ექიმთან და წამლებსაც იყიდიან ხოლმე, მაგრამ რეკომენდაციებს არ ითვალისწინებენ. ასევეა სულის მკურნალობაც, როცა ადამიანს წამს რო ღმერთი არსებობს, მაგრამ არ ითვალისწინებს სახარების სწავლებას, მოციქულების სწავლებას, წმინდა მამებს და ა.შ.
ერთ მაგალითს გეტყვით უცებ, არა განკითხვისთვის, არამედ იმის დასანახად, რომ ეკლესიაში მისვლა და მუხლის ჩოქებზე სიარული არ არის გარანტია სული წმინდის მიღების. პავლე მოციქული ამბობს, რომ მკვდრებს რო აღადგენდე და სასწაულებს ჩადიოდე, სიყვარული თუ არ გაქვს, არაფერს ფასი არა აქვსო. მაგალითად, ადამიანი რო ზიარების ან აღსარების რიგში დგას და იცლის საჩხუბრად, ან ეკლესიაში რო პატარა ბავშვი წამოიტირებს და მის მშობელს მივარდებიან გასაბრდღვნელად, ეს ნიშანია არასწორი სულიერი ცხოვრების.
მახსოვს, ერთხელ ახალგაზრდობაში შეყვარებული მყავდა და ეკლესიაში შევედით ხელიხელჩაკიდებული, ეკლესიის ეზოში, უფრო სწორად. ერთი ქალი მომვარდა ბრაზით, "გაუშვი ახლავე ხელიო" (( იმ ქალს რო სწორი ღვაწლი ქონოდა უნდა მოსულიყო და ეთქვა, უფრო მაგრად მოკიდე შვილო ხელი, გაბედნიეროთ უფალმაო.
ამიტომაა თქვენს მიერ არასწორად დაყენებული საკითხი, რომ იმათ ყველას სწამთ, მაგრამ ღვაწლი აქვთ არასწორი...

Μοναχός

როგორ შეიძლება საკითხების (როგორც თქვენ ამბობთ) ან კითხვების სწორად ან არასწორად დასმა, არის კითხვა, და კითხვა იმისთვის ისმევა რომ პასუხი გაეცეს და არა იმისთვის რომ სწორი ან არასწორი დავუძახოთ.

რწმენა არის დაჯერება იმისა რაც არ გინახავს ზოგადად თუ ეს შეეხება მხოლოდ ღმერთის არსებობის დაჯერებას? დაჯერება იმისა რომ ღმერთი არსებობს და არის წიგნი სადაც წერია რომ ღმერთი არსებობს? და როგორ უნდა დავიჯერო ეს? უნდა თქვა მჯერა და ეგ არის?

არასწორად არის ჩემი შეკითხვა ინტერპრიტირებული - მე ვიკითხე როგორ შეიძლება მივხვდეთ რომ გვწამს ან როგორ მივხვდეთ რომ სხვას სწამს?

ანუ თუ მე დავიწყებ მარხვას, ლოცვას, ზიარებას, აღსარებას მაშინ ჩემში დაიმკვიდრებს სული წმინდის მადლი და როგორ მივხვდე რომ სული წმინდის მადლმა დაიმკვიდრა ჩემში და მე ვარ მორწმუნე? რაში გამოვლინდება ჩემი მორწმუნეობა, რა შეიცვლება ჩემში? უფრო კეთილი გავხდები, უფრო ჯანმრთელი, უფრო გონიერი, უფრო ღონიერი, უფრო მორჩილი თუ რა?

პავლე მოციქულის მიხედვით გამოდის რომ სიყვარული მოდის რელიგიიდან გამომდინარე და რელიგიის გარეშე ან კონკრეტულად ქრისტიანობის გარეშე სიყვარული შეუძლებელია?

Heracles12

ძალიან მარტივად ......როდესაც ცხოვრობ ისე როგორც ღმერთი ამბობს, უკვე მორწმუნე ხარ.....როდესაც თითოეულ შენს საქმეს ათანხმებ ქრისტესთან (ღმერთან) უკვე მორწმუნე ხარ, როდესაც შენი ყოველი გადადგმული ნაბიჯზე კითხვას სვამს თუ რას იზამდა ქრისტე ჩემს მაგივრად -უკვე მორწმუნე ხარ და რაც ზემოთ დაგიწერეს, ახსარება, ზიარება, ლოცვა, მარხვა, და ა.შ

ხოლო რაც შეეხება თუ როგორ უნდა მივხვდეთ სხვა მორწმუნეა თუ არა, ძნელია ამაზე პასუხის გაცემა ....რადგან არ ვიცით მის გულში და სულში რა ხდება ...ამისთვის არის ღვთის სამართალი რომელიც თითოეულის გულის აზრებს ხედავს

ასევე წმინდანად აღიარება არ ხდება სიცოცხლეშივე .....ანუ წმინდანს ვერ დავუძახებთ ვერავის სანამ არ დატოვებს ამ წუთისოფელს

lasha kakauridze

შენი კომენტარიდან გამოდის რომ ქცევაში ვლინდება შენი მორწმუნეობა, ყოველ შემთხვევაში მე ასე ვგებულობ კომენტარის ამ ნაწილით. აღსარება, ზიარება, ლოცვა მარხვა გასაგებია ჩემთვის თუმცა გაუგებარია "ცხოვრობ ისე როგორც ღმერთი ამბობს"-ში რას მოიაზრებ, რას გულისხმობ? სახარებაში და ახალი აღთქმაში მოცემულ გარკვეულ წესებს გულისხმობ? და კონკრეტულად რომელს.

"როდესაც თითოეულ შენს საქმეს ათანხმებ ქრისტესთან"-ში რას მოიაზრებ? როგორ უნდა შეუთანხმო ქრისტეს, რომელიც 20000 წლის წინ ცხოვრობდა შენი საქმე? რა პროცედურაა ეს და როგორ უნდა გააკეთო? როგორც გაგიგე, მორწმუნე რომ ხარ ამას იმით უნდა მიხვდე რომ შენი საქმეების ქრისტესთან შეთანხმებას რომ დაიწყებ, თუმცა ეს როგორ უნდა გააკეთო გაუგებარი რჩება.


"რას იზამდა ქრისტე"-ში ეს ყველაზე რთული მომენტია, საიდან იცი რას იზამდა ქრისტე კონკრეტულ სიტუაციაში, კონკრეტული ნაბიჯის გადადგმას დროს? ყოველ წამს ფიქრი თუ რას იზამდა ქრისტე იმ სიტუაციაში რომ აღმოჩენილიყო, რომელშიც ადამიანი აღმოჩნდება ხოლმე შეუძლებელია, ე.ი. ღმერთის ადგილას უნდა დაიყენო თავი და სამყაროს ასე შეხედო, ღმერთი გახდე წუთით, და თუმცა ეს როგორ შეიძლება, როგორ შეიძლება მიხვდე რომ ღმერთი მოიქცეოდა ისე როგორც შენ გადაწყვიტე? ამის გადამოწმება ხომ შეუძლებელია და შესაბამისად ვერასდროს ვერ მიხვდები ასე იზამდა ის თუ არა.

თუ ადამიანს შეუძლია იცხოვროს ისე როგორც შენ ამბობ: "როგორც ღმერთი ამბობს, უკვე მორწმუნე ხარ.....როდესაც თითოეულ შენს საქმეს ათანხმებ ქრისტესთან (ღმერთან) უკვე მორწმუნე ხარ, როდესაც შენი ყოველი გადადგმული ნაბიჯზე კითხვას სვამს თუ რას იზამდა ქრისტე ჩემს მაგივრად" (რა თქმა უნდა თუ ეს შესაძლებელია" მაშინ ეს ქცევაში უნდა შეგეტყოს და სხვაც თუ ამგვარად ცხოვრობს ეს მასაც ქცევაში უნდა შეეტყოს. თუ ქრისტესავით იცხოვრა ინდივიდმა ეს აუცილებლად შეეტყობა მოქმედებაში, ქრისტეს ხომ ეტყობოდა რომ ის ქრისტე იყო, და ადამიანსაც უნდა შეეტყოს რომ ის ქრისტესავით ცხოვრობს, თუ მისი მიბაძვით ცხოვრობს. ამას შენი კომენტარის მიხედვით ვასკვნი.

კი ბატონო გარდაცვალების შემდეგ, თუმცა არაწმინდა ადამიანების მიერ მიღებული გადაწყვეტილება ადამიანის წმინდანობაზე რამდენად ობიექტური შეიძლება იყოს? მათ რა იციან სიწმინდე რა არის? რადგანაც რომ იცოდნენ თვითონაც წმინდანის სიცოცხლით იცხოვრებდნენ, და თუ არ იციან როგორ უნდა იცხოვრონ წმინდა ცხოვრებით, მაშინ როგორ მიხვდებიან სხვის წმინდად ნაცხოვრებს?

დაახლოებით იგივეა როგორც რწმენის შემთხვევაში, თუ იცი როგორი უნდა იყოს მორწმუნე მაშინ გეცოდინება შენ ხარ თუ არა მორწმუნე და აგრეთვე გეცოდინება სხვა არის თუ არა მორწმუნე.

This post has been edited by Heracles12 on 21 May 2021, 09:25

Heracles12

დაახლოებით ასე: როდესაც ვინმე გიყვართ, როგორ ხვდებით, რომ ის ნამდვილად გიყვართ? თუ ამ გრძნობაში არის ეჭვი, ესე იგი დარწმუნებული არ ხართ და, შესაბამისად არც გიყვართ. ასეა რწმენაშიც, თუკი გწამთ, ესე იგი გწამთ.

მაგას ვერ მიხვდები.
ნუ შესაძლოა იგრძნო, მაგრამ ეს დანამდვილებით არ იქნება მაინც ცნობილი.

სიწმინდე არ არის მხოლოდ ღვთის მცნებების ზედმიწევნით შესრულება. თაგვანწირვაა საჭირო. სხვაგვარად ფუჭია ყველა მცდელობა.

წმინდანად შერაცხვას თავისი წესი გააჩნია. ის ეკლესიის კრების პრეროგატივაა.
ეს არის პროფესორ ედიშერ ჭელიძის განმარტება მისი ერთ-ერთი ნაშრომიდან, სადაც იაკობ გოგებაშვილის კანონიზაციაზე აქვს საუბარი
"მართლმადიდებელ ეკლესიაში კანონიზებული წმინდანი, უპირველესად და უმთავრესად, ნიმუში უნდა იყოს (და ყველა შემთხვევაში ასეა) ჭეშმარიტი სარწმუნოებრივი უზაკველობისა, მოღვაწეობითი თვითმარტვილობისა, დოგმატური უცთომელობისა, საკვირველთმოქმედებითი ღვთივმიმადლებულობისა და მართლმადიდებლური აღმსარებლობისადმი სრული თავდადებისა."
ასევე ამ სტატიაში, სადაც აკაკი წერეთლის კანონიზაციაზეა საუბარი, იგივე ედიშერ ჭელიძე კარგად ხსნის რა კრიტერიუმებია საჭირო წმინდანად შერაცხვისთვის.
http://www.orthodoxtheology.ge/%e1%83%90%e...83%90%e1%83%93/

დათიკო

სწორედ ამაშია საქმე რომ ის რასაც სიყვარულს ვეძახით (გააჩნია ვინ რას გულისხმობს) არის ბიოლოგიური მოთხოვნილება და აგებული არის ერთ-ერთი უმთავრესი მიზნის, გამრავლების მისაღწევად, გენების შემდეგ თაობაში გადასაცემად, თუმცა კულტურის მიერ ყველა თაობაში სხვადასხვა ქცევებით თავისებურად გალამაზებულად ინტერპრიტირებული და თავს მოხვეული. რაც შეეხება მშობლების სიყვარულს, ეს არ არის ცალკე გრძნობა, რადგანაც ადამიანი მშობლის სიყვარულს ვერ გრძნობს რადგანაც იგივენაირად შეუძლია შეიყვაროს არაბიოლოგიური მშობელი, ანუ გამზრდელი, თუ არ იცის რომ ის მისი ღვიძლი მშობელი არ არის. ის მისთვის აღიქმება როგორც მფარველი, მზრუნველი, რომელიც უზრუნველყოფს მის არსებობას, შია - აჭმევს, სწყურია - წყალს ასმევს, ცივა - ათბობს, ეშინია - ამშვიდებს, საფრთხე ემუქრება - იცავს და ა.შ.
როგორც უწოდებენ მატერიალიზმზე არის ე.წ. სიყვარული დაფუძნებული თუმცა რწმენის შემთხვევაში შეუძლებელია რაიმე ისეთის მოფიქრება რომელიც ადამიანს შეიძლება ცხოვრებისეულ პრაქტიკაში სჭირდებოდეს.

ეს შენი ნაწერი ეწინააღმდეგება შენს მიერ მოყვანილ შემდეგ ფრაზას

თუ შეუძლებელია მიხვედრა სხვისი მორწმუნეობისა, მაშინ საერთოდ როგორ უნდა შეაფასო სხვისი: ჭეშმარიტი სარწმუნოებრივი უზაკველობა, მოღვაწეობითი თვითმარტვილობა, დოგმატური უცდომელობა, საკვირველთმოქმედებითი ღვთივმიმადლებულობა და მართლმადიდებლური აღმსარებლობისადმი სრული თავდადება? ოქსიმორონი გამოდის.
თუ წმინდანობასთან შედარებით მარტივი, სხვისთვის რწმენის შემჩნევა შეუძლებელია და დანამდვილებით მაინც არ იქნება ცნობილი, მაშინ წმინდანობის შემჩნევა საერთოდ როგორ უნდა შესძლო ნახო.

თავგანწირვა? ანუ მოკვდომა რისთვის? როგორ შეიძლება მიხვდე რომ სწორად კვდები?

Heracles12

ჭეშმარიტების შეცნობა ან ცხონება რატომ არ არის მოთხოვნილება, რომლის გარეშეც ადამიანი ვერ იქნება ბედნიერი?

ვერ გავიგე შენ რა გაინტერესებს როგორ იცნო მორწმუნე თუ როგორ ხვდება ეკლესია ღირსია თუ არა ესა თუ ის ადამიანი წმინდანად შერაცხვის ღირსი?
ეკლესიისთვის საერთოდ არ დგას საკითხი რამდენად სწამს ადამიანს როცა მის წმინდანად შერაცხვაზე მიდის საუბარი.
წაიკითხე ის სტატიარაც დაგილინკე.

This post has been edited by დათიკო on 21 May 2021, 12:22

დათიკო

სწორად ამას ვკითხულობ მეც, როგორ ვლინდებათქო, როგორ მივხვდეთთქო ამას, რაში და როგორ შეიგრძნობათქო. რა ქცევაში გამოიხატებათქო?

მე არ ვამბობ რომ ის იქნება ან არ იქნება ბედნიერი, შენ როდესაც ახსენე სიყვარული მე ვთქვი რომ ეს არის ბიოლოგიური მოთხოვნილება რომელიც კულტურის მიერ არის კოსმეტიკურად გალამაზებული. სიყვარულად გამოხატული ქცევები ჩემთვის ცნობილია, მას ვგრძნობ, მაქვს ლტოლვა, ფიზიკურად შევიგრძნობ რადგანაც სქესობრივი ორგანო გამაჩნია და ა.შ.

პირველი ის თუ როგორ მივხვდეთ რომ რწმენაში ვართ და აგრეთვე სხვისი რწმენაში ყოფნა როგორ გავიგოთ.

წმინდანებს რაც შეეხება, თუ შეუძლებელია სხვისი რწმენაში ყოფნის მიხვედრა (როგორც შენ ამბობ) მაშინ საერთოდ როგორ უნდა მიხვდე სხვის წმინდანებას, ეს ხომ რწმენაზე უნდა გადიოდეს. ანუ ჯერ მორწმუნე უნდა იყოს ადამიანი და შემდეგ ძალიან მაგარ რწმენაში უნდა იყოს რომ წმინდანად შეირაცხოს და ეს ორი ერთმანეთს გამორიცხავს შენი ნათქვამით.

ანუ მნიშვნელობა არ აქვს წმინდანი მორწმუნე იქნება თუ არა?
* * *
აგრეთვე მაინტერესებს სულს სქესი აქვს თუ არა

Heracles12
მოდი მაშინ თავიდან დავიწყოთ: რა არის ღვთის რწმენა. რწმუნება იმაში, რომ არსებობს რაღაც ტრანსცენდენტული, ზემატერიალური, სულიერი სამყარო, რომელიც არის თავად ღმერთი (რადგან ის ყველგანმყოფია და ყოვლისმომცველი) და ჩვენი ქვეცნობიერი თუ ცნობიერი ბუნება ესწრაფვის მასთან მიახლოებას, შერწყმას თუ მის მფარველობას. ქვეცნობიერს იმიტომ ვამბობ, რომ ადამიანს, რომელსაც საერთოდაც არ სჭირდება ღმერთი მატერიალური არსებობისთვის, გააჩნია სინდისი. გაჰიკვირდება და სწორედ ეს სინდისია ის პირველადი ნიშანი რწმენისა, რომელიც ადამიანში ავტომატურად არის ჩადებული. რწმენა ნიშნავს უხილავად დაჯერებას. ანუ არა გჯერავს, არამედ გწამს. გწამს იმის, რაც არ გინახავს. ამას არ სჭირდება არანაირი ბიოლოგია, მოთხოვნილება, გარე ფაქტორების ზემოქმედება და ა.შ. ის უბრალოდ ჩნდება ადამიანში. რატომ, საიდან, როგორ და ა.შ. ამ კითხვებზე პასუხები მე არ მაქვს და მეეჭვება ვინმეს საერთოდ ჰქონდეს.

დათიკო

ანუ რწმუნება არის იგივეა რაც დაჯერება, იმისა რომ არსებობს ეს ყველაფერი რაც შენ ჩამოთვალე.

გამოდის რომ მორწმუნე ადამიანი არის ის ვისაც ამ ყველაფრის სჯერა. მცირედ მორწმუნე გამოდის რომ სჯერა გარკვეული ნაწილი ამ ყველაფრისა თუმცა არა ყველაფერი.

ეს არის სწორედ ჩემი კითხვა, ეს რაში ვლინდება? როგორ შეიგრძნობა ეს? როგორ მივხვდეთ რომ ჩვენი ორი ბუნება ესწრაფვის მასთან მიახლოებას და როგორ შეიძლება დაინახო ეს სხვაში. თუ სხვაში დაუნახავია და საკუთარ თავში შეუგრძნიბადი მაშინ როგორ მივხვდეთ რომ რწმენაში ვართ?

ახლა გვჭირდება უკვე სიტყვა სინდისის განმარტება, რადგანაც თუ რწმენა სინდისში ვლინდება, რა არის სინდისი და რა ქცევაში ვლინდება ის? როგორ უნდა შეიგრძნოს ადამიანმა რომ სინდისით სავსეა და როგორ რომ მას მცირე სინდისი აქვს. გამოდის რომ, ის ვინც არ აღიარებს ღმერთის არსებობას, ანუ იწოდება ურწმუნოდ, ათეისტად არის უსინდისო.

"გრძნობა, რომლითაც ადამიანი საკუთარ ქმედებას აფასებს და აკონტროლებს."
https://www.ganmarteba.ge/word/%E1%83%A1%E1...%83%A1%E1%83%98
ეს არის განმარტება სინდისისა ამ საიტზე.

"Со́весть — психический (когнитивный) процесс, вызывающий эмоции и рациональные ассоциации, основанные на моральной философии или системе ценностей личности."

ეს არის განმარტება რუსულ ვიკიპედიაზე.

"სინდისი არის გონებრივი (შემეცნებითი) პროცესი, რომელიც იწვევს ემოციებს და რაციონალურ ასოციაციებს, რომლებიც დაფუძნებულია მორალურ ფილოსოფიაზე ან ადამიანის ღირებულების სისტემაზე"

სხვა განმარტება რუსულად
"Чувство нравственной ответственности за своё поведение перед окружающими людьми, обществом."

მორალური პასუხისმგებლობის გრძნობა საკუთარ საქციელზე გარშემო მყოფი ადამიანების წინაშე, საზოგადოების წინაშე

ე.წ. სინდისი ყველა ადამიანში ვლინდება და არა მარტო ადამიანებში, არამედ სხვა სოციალურ ცხოველებშიც, რადგანაც სოციალურ ურთიერთობებში ძალიან დიდი მნიშვნელობა ენიჭება გარშემო მყოფი, ანუ საზოგადოების ინტერესების გათვალისწინებას საკუთარ ქცევაში, რადგანაც ეს პირდაპირ არის დაკავშირებული პირად უსაფრთხოებასთან, და მოგვწონს თუ არ მოგვწონს დაკავშირებული არის ადამიანის ბიოლოგიურ მოთხოვნილებასთან იყოს ცოცხალი, ანუ იარსებოს როგორც ინდივიდმა, რადგანაც მას მარტო ცხოვრების შემთხვევაში გადარჩენის შანსი არ აქვს.