ვავა ჩქიმ ცოდვა, ვავა!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
მზემ მთის კალთაზე გადმოფინა სხივის არშია.
დილა გათენდა, თვალებს იფშვნეტს თბილისქალაქი.
არვის არ სცივა, არავინ სწუხს, არვის არ შია...
პოლიციელი, მეეზოვე, მუშა, დალაქი.
ბუღალტერი თუ მოსამართლე იღვიძებს ყველა,
ბედნიერია ერიც, ბერიც, ხარობს ყოველი,
ბედნიერებით სავსე არის ქალაქი ძველი
და ყოველ დილის გათენებას ლაღად მოელის.
მზე ამოვიდა, მზეზე ადრე იღვიძებს იგი,
რადგან ფიქრებით მუდამ ერის ვარამზე ჭმუნავს.
მის კალთას კრძალვით ეფერება მთხოვნელთა რიგი,
რომ მან გულუხვად უწილადოს ღვთიური ზრუნვა.
სოლოლაკიდან გადმოჰყურებს ბრძენი თვალებით.
გულში კი იტევს ყველას დარდს და ყველას კაეშანს,
ერი აქამდე მოყვანილი ტანჯვით, წვალებით,
ბედნიერებას აზიარა ომის გარეშე.
მისი გული ხომ დიდი არის, როგორც დავითის,
როგორც თამარის, ბაგრატის და ვით სხვა მეფეთა,
ჩვენ კი შევყურებთ ხელგაწვდილი, დახრილი თავით.
თუკი ოდესმე ბნელ ხვეულში შემოგეფეთა
მწირი ბერივით, გაიფიქრებ, „ის აქ რას შვრება?“
ნუ გაოცდები, დადის ასე ხალხის საშველად,
მშიერს პურს მისცემს, მწყურვალს სასმელს
დამაშვრალს - შვებას
და გაეცლება ჩუმად, სიტყვის ამოუთქმელად.
.მტერიც ბევრი ჰყავს, ემუქრება ბევრი გაროზგვით,
„ეს ვინ ყოფილა, ეს საწყალი,“ - ბევრმა იცინა
მაგრამ უფლის და ეკლესიის მადლით და ლოცვით
კვლავ გაიმარჯვებს
კვლავ იხარებს
მეფე ბიძინა.