ადამიანის გონებრივი შესაძლებლობები

გამარჯობათ, მეცნიერება და განათლებაში დავწერე მაგრამ იქ არავინ მეხუმაურება ამიტომ გადავწყვიტე აქაც განვავარცო ეს თემა:


ცნობილია რომ, ადამიანები ჩვენი გონებრივი შესაძლებლობების რაღაც შეზღუდულ პროცენტს ვიყენებთ (თუ სწორად მახსოვს 6%).
ისიც ცნობილია რომ, იბადებიან ადამიანები რომლებსაც თანდაყოლილად უფრო მეტადნ გავითარებული გონება აქვთ.

თუმცა ფაქტია (მე ჯერ არ მსმენია) რომ, ჩვეულებრივად მოაზროვნე ადამიანს მიეღწიოს მისი გონების ხელოვნური განვითარება.

ფსიქოლოგიით საკმაოდ დაინტერესებული ვარ თუმცა შესაბამისი განათლება არ მაქვს რომ, სწორი დასკვნები გავაკეთო და ის რასაც ვფიქრობ და ვამუშავებ, არის მხოლოდ ჩემი ჩვეულებრივი შეხედულება, რომელიც შეიძლება იყოს ჩემი ფანტაზიის გარკვეულ წილად ნაყოფი. თუმცა ხშირად ვფიქრობ, ადამიანის არსებობის მანძილზე, მისი ყოველმხრივი შესაძლებლობა არის შეზღუდული.

მაგალითად, ათასწლეულების წინ, არ არსებობდა, ის მიღწევები რაც დღეს-დღეობით არსებობს ნებისმიერი კუთხით. ეს ისევ იმაზე მეტყველებს რომ, ჩვენი პიროვნული და ცივილური ზრდა განიცდის პროგრესს, ვაშენებთ უზარმაზარ ცათამბჯენებს, გვაქვს ინჟინერული შედევრები, ფართო მედიცინის აღმოჩენები, დავფრინავთ კოსმოსსში და ვიკვლევთ სხვა და სხვა ობიექტებს.

მაგრამ რაში მდგომარეობს გონებრივი განვითარება ანუ ჩვენი გონებრივი შესაძლებლობის ზრდა ?

შეიძლება ჩემი სათქმელი ვერ გადმოვცე ზუსტი და სტანდარტული სიტყვებით მაგრამ ცდას წინ რა უდგას. არსებობს ზოგადი ცნებები: რწმენა, იძულება, შიში. რომელიც თითოეულ ჩვენთაგანში რაღაც პროცენტით არსებობს, როცა რამის გვწამს ის ჩვენთვის რეალობაა, როცა რამის გვეშინია, ამის ზემოქმედების ქვეშ ბევრ რამეს იძულებით ვაკეთებთ. გარდა ამისა ჩემი საკუთარ თავზე დაკვირვებით ყველაფერ ზემოთ ხსენებულის და კიდევ მრავალი კრიტერიუმის მშობელი მცნებაა ემოცია. ეცმოიას შეუძლია გაგვაკეთებინოს ის რასაც აქამდე ვერ ვაკეთებდით. ემოცია გვიძლიერებს შეუპოვრობას, რწმენას, თავდაჯერებულობას და ასე შემდეგ. ყოველივე ამის გამო, ასევე ჩემს თავზე დაკვირვებით, ვხედავ რომ ჩემი გონებრივი შესაძლებლობა რაღაც მომენტში მცირედი მაგრამ საგრძნობი პროცენტით იზრდება.

მარტივი მაგალითი, როცა ჩვენში არის უარყოფითი ემოცია, დეპრესია, სინანული და მრავალი სხვა, ზოგადად სწავლის პროცესი არის საშინლად უუნარო. მიუხედავად გულწრფელი სურვილისა და ცდისა. ხოლო როცა ჩვენ ოპტიმიზმით ვართ სავსე სწავლის პროცესი, მეხსიერებ აზროვნება გაცილებით აქტიურად მუშაობს ვიდრე სხვა დანარჩენ სიტუაციებში.

მე მაინტერესებს კონკრეტულად, რა ტექნიკური მიმდინარეობა იჩენს თავს ტვინში ოპტიმისტური და პესიმისტური განწყობილების დროს ?

გარდა ამისა, მაგალითად ადამიანს რომელსაც საკმარისზე ნაკლები მონაცემი აქვს მუსიკითვის, ის მიუხედავად ცდისა და სურვილისა, ვერ იღებს სწორ ნოტებს, ვერ უკრავს თანმიმდევრულად. ერთი სიტყვით ეს საქმე არ გამოსდის. თუმცა თავდაუზოგავი შრომის და მუშაობის შემდგომ, ხდება ისეთი რამ როცა ესეთი ნაკლებად უნარიანი ადამიანი ხდება საკმარისად უნარიანი ? ანუ ტვინის ფუნქციონალობა კონკრეტული მიმართულებით იწყებს ზრდას და განვითარებას ერთი და იგივე საქმის ხშირი კეთების დროს ?

პ.ს
შეიძლება ზოგგან ვერ ჩამოვაყალიბე ჩემი აზრი და კითხვა კორექტულად თუ ვინმესთვის ეს ასეა ვეცდები შემდეგ პოსტებში უფრო მკაფიოდ გამოვხატო ჩემი აზრი რადგან ამ თემასთან დაკავშირებით ბევრი რამ მაინტერესებს და ველოდები კომპეტენტური ადამიანების პასუხებს და დისკუსიებს.
* * *
up up up up









30 upპპპპპპპპპპპპპპპპპ
* * *
UP... UP... UP... UP... UP... UP... UP... UP... UP... UP... UP... UP... UP... UP... UP... UP... UP... UP...
* * *










30 spy

Alecoder

კერძოდ ეს როგორც იდეა და თემის მოკლე სინოპსისი.
ვიცით და ეს კლასიკაა ( მართლაც დაილოცოს კრაიგის წიგნი ) რომ ვიზრდებით გარკვეულ პიკამდე და შემდეგ უკვე მინუსში მივდივართ . მანამ ვიზრდებით, ვვითარდებით, ჩვენი გონებრივი შესაძლებლობები ტავისთავად უმჯობესდებიან. როგორც მახსოვს არსებობს გარკვეული ოპტიმალური დრო მომენტი და ამ მომენტში ზემოქმედება ადამიანის ფსიქოფიზიოლოგიაზე მოახდეს სერიოზულ ზეგავენას და შეიძლება განვიტარებაზეც იმოქმედოს. ან ნეგატიური იქნება და დავუშვათ მაშინ როდესაც ბავშვს აქვს მიდრეკილება ენებისადმი და არაჩვეულებრივად იმახსოვრებს ყველაფერს ხდება ავად ( მაგ რაიმე სახის ინფექცია ) და ეს დრო იკარგება . ან ოჯახში გარკვეული პრობლემების გამო ვერ/არ სწავლობს. ( არ ვიხსენებ ზღვრულ მომენტებს სადაც შიმშილობა, კრიმინალი და აშ მოქმედებს ბავშვის განვითარებაზე ). რა გვრჩება: ბიოლოგიური ფაქტორები და სოციუმი.
ეს ბავშვის შემთXვევაში. კერძოდ პირველ კითხვას რომ ვუპასუხო... ანალიტიკური, ლოგიკური, წარმოსახვითი შესაძლებლობების გაუმჯობესებაში და აი წარმოსახვაში და ფანტაზიის შემთXვევაში ახალი მეთოდების და / ან სახეობების შექმნაში. ანუ გონებრივი შესაძლებლობების ზრდა = აღიარება და ანალიზი არსებულის და სწორი დახარისხება ( ანუ ადამიანი ხვდება თუ რა შეუძლია და რა არა ), და ახლის შემოტანა ( იდეები, გამოგონებები, Hიპოთეზები , კრეატივი, ექსპერიმენტები ).

to be continued...

ps. მეორე შეკითხვაზე მოკლედ დავწერ ჯერ ოღონდ არ იცინო
ხო და რა ხდება... იაპონელეს სულ აინტერესებს სიბერეში ადამიანი რამდენს კარგავს გონებრივად და როგორ იზღვევენ ამისგან ... კროსვორდები. თურმე დადებითად მოქმედებენ ხასიათზე, ალცგეიმერის სინდრომის საწინააღმდეგო საშUალებას წარმოადგენენ და ( ამან მთლად მომხიბლა ) ეწ კორპორატიული სულის განვიტარებაში ეხმარება ( კერძოდ მოხუცი ადამიანების გასართობი ადგილებში დადებითად ზემოქმედებს კროსვორდების ახსნა. ალბათ სიტყვებს ეკითხებიან ერთმანეთს ).

Alecoder

ნამდვილად არ ვიცი ამ შეკითხვაზე პასუხი, მაგრამ გამიგია რომ ღრმა დეპრესიაში ადამიანს უქვეითდება აზროვნება იმ დონეზე რომ ტვინით ინვალიდდება.

მაგალითად რომელიღაც ფსიქოლოგს, მე მგონი ზიგმუნდ ფროიდს, მიუყვანეს პაციენტი ქალი, რომელმაც ავტო - კატასტროფაში დაკარგა ოჯახის ყველა წევრი და ქონდა ღრმა დეპრესია და არ რეაგირებდა არაფერზე, არც სინათლეზე, არც ხმაურზე, არაფერზე, ანუ ტვინი ქონდა გათიშული...

შემდეგ ფსიქოლოგმა მას მკურნალობის კურსი ჩაუტარა და მე მგონი რაღაც დონეზე გამოაჯანმრთელა.

me vs me
როგორ მიყვარს ჩემი თემის ჰორიზონტზე რომ გამოჩნდები ხოლმე

me vs me
Fenix Fire Bird
ნეგატივი/პოზიტივი გასაგებია მაგრამ, ჩემი ძირეული შეკითხვა მაინც მდგომარეობს შემდეგში. ზოგადად ადამიანებს, გვაქვს ფიქსირებული შესაძლებლობები, გარკვეული მიმართულებებით. მაგალითად, ვიღაცას კარგი მუსიკალური მონაცემები აქვს მაგრამ, არ ეხერხება მათემატიკა.
ვიღაცას კარგი არქიტეკტურული ნიჭი აქვს მაგრამ, არ ეხერხება სხვა რომელიმე კონკრეტული მიმართულება.

ასეთ შემთხვევაში როცა ადამიანს რაღაც არ გაქვს აქტიური ვთქვად მათემატიკის მიმართ მიდრეკილება, მაგრამ გინდა ძალიან რო იყო კარგი მათემატიკოსი და დიდი ძალისხმევით ცდილობ რომ, მიაღწიო გარკვეულ პროგრესს. ანუ შენი ყოველდღიური ვარჯიში, მიუხედავად იმისა რომ, ბევრი რამ არ გამოგდის მაგრამ მაინც ვარჯიშობ, კითხულობ ხსნი მათემატიკურ განტოლებებს ცდილობ დახვეწო შენი მიდგომები და გააუმჯობესო.

აი ასეთ სიტუაციაში ადამიანის ტვინის უშუალოდ ის ნაწილი (თუ არ ვიცი რა ქვია) განიცდის ზრდის პროცესს და განვითარებას ? ანუ ადამიანის ტვინი ხდება მიდრეკილი მათემატიკისადმი თუ ამას ყოველდღიური ინტენსივობით აკეთებ ?

This post has been edited by Alecoder on 27 May 2010, 01:37

Alecoder

კი, მაგრამ მხოლოდ ამ კონკრეტული მიმართულებით


უფრო საინტერესოა ჩემი აზრით ეს ნაწილი

ჯერჯერობით ადამიანი ამ ყველაფერს მხოლოდ ინსტინქტის დონეზე, გაუცნობიერებლად აკეთებს
სხვა საქმეა, როცა ჩვენ "ვისწავლით" ჩვენი ემოციების, რწმენის და ენერგიის მართვას ჩვენი სურვილის მიხედვით.
ანუ, ტვინის მე-8 პროცენტის ჩართვის ამბავი მანამდე როგორც ჩანს გამორიცხულია. არა აქვს მნიშვნელობა რა სიმაღლის სახლს ავაშენებთ და როგორ მანქანას გამოვიგონებთ. იმიტომ, რომ ყველაფრის საფუძველი, რაც ადამიანმა აქამდე შექმნა იყო მშრალი ინფორმაცია. ჩვენ ვისწავლეთ ის, თუ როგორ მივიღოთ და გადავცეთ ინფორმაცია. მხოლოდ 3-7% ტვინის დასჭირდა ამას

პირადად მქონია შემთხვევები, როცა რწმენით ავსებულს წარმოუდგენელი წარმატებებისათვის მიმიღწევია და პირიქით, არ გამომსვლია ძალიან უბრალო საქმეც კი მაშინ, როცა ეს გრძნობა ჩემში უბრალოდ არ იყო. მომხდარა ამბები როცა "ვიცოდი", რომ მოხდებოდა და პირიქით...
აი, თქვენ წარმოიდგინეთ მე რომ ჩემი რწმენის მართვა ვისწავლო რა ამბები დატრიალდება

Alecoder
საღამოს ძალიან გვიან მოვალ. მანამდე კარგი აზრის კარგად ჩამოყალიბებას ვერ შევძლებ არა და ხერხების ( ნუ ჩემზე გამოცდილო ) არსებობს და მეთოდებიც ( აგრეთვე ემპირიჩესკი მეტოდ ტოლკო ) .

პოტენციურად ყველაფრის გავითარება შეიძლება, უბრალოდ ყურადღების კონცენტრაციას, თვითშთაგონებას (ხშირად პლაცებოს ეფექტს, რელიგიურ რწმენასა და ასე შემდეგ), სხვადასხვა ენერგიას (მაგ. სექსუალურს) უნდა მობილიზება და პოტენციურად მოხდებაქ ყოველივეს უკეთესობისაკენ გარდაქმნა.

თუმცა თვითშთაგონება და რწმენა (თუნდაც რელიგიური) არის იმდენად მძლავრი იარაღი, რომ მას ძალუძს ადამიანს არამარტო უბიძგოს რაღაცის შეცვლისა და შექმნისკენ მისსავე სხეულში (პლაცებოს ეფექტით განკურნება, შიშის დაძლევა, ვნებების კონტროლი, იმედის ჩასახვა, მიზნისჯენ ჯიუტად სწრაფვა და ასე შემდეგ) არამედ მის გარეთაც (მთების გადაადგილებას არ ვიცი რა დონის რწმენა უნდა მაგრამ მომაკვდავის გამოყვანიდან დაწყებული სასოწარკვეთილისა და თვითმკვლელის პოტენციურ ადამიანად ქცევით დამთავრებული ყველაფერი შეიძლება; თუმცა პირადი რწმენიდან გამომდინარე - რომელსაც რელიგიურ მოტივს მივცემ - შეუძლებელი საერთოდ არაფერია, ოღონდ მარტო საკუთარი თავის არ უნდა გწამდეს, არამედ ღვთის რომელიც მართლაც დაგეხმარება).

რაც შეეხება დეპრესიას: ძლიერი დეპრესიის დროს ადამიანი ან საერთოდ ვეღარ ახერხებს გონებრივ გავითარებას, ან სხვადასხვა ორგანოების დასუსტებისა და გამოფიტვის ხარჯზე პირიქით, აძლიერებს მის (ტვინის) შესაძლებლობებს.

ისე კი ერთია: ჩვენ ტვინს ბევრად მეტის გაკეთება შეუძლია ვიდრე ეს ერთი შეხედვით ჩანს უბრალოდ მას აუცილებლად სჭირდება:

1. მიზანი - თუ რისთვის აკეთებს ამას.
2. რწმენა - მრავალმნიშვნელოვნად.
3. ირაციონალიზმი - ყველაფერს თუ არსებული კანონზომიერებით მიუდგა ადამიანი, არაფერი იქნება მისთვის შესაძლებელი და ახალი.
4. მისტიციზმი - უაზრობაა ადამიანმა განივითაროს აზროვნება მხოლოდ ერთი მიმართულებით, რადგან ამ შემთხვევაში იგი აუცილებლად დაიწყებს საკუთარ თავში დაეჭვებას, იკითხავს თუ რა შედეგს მოიტანს ეს მისთვის, გაჩნდება პროტესტის გრძნობა, ყველაფერი ფუჭად მოეჩვენება და გარდაუალი დეპრესიის მდგომარეობა დადგება. ამიტომ, ჩემი და არა მარტო ჩემი აზრია, რომ ადამიანი აუცილებლად უნდა ავითარებდეს თავის თავს სულიერი მოტივით, წინააღმდეგ შემთხვევაში გოეთეს სიტყვებით ვიტყვი: აზროვნება დაემსგავსება მოურწყველ მიწასო.

gramatikikina
კი ბატონო, ეს ყველაფერი ჩვენგან დაუკითხავად ხდება, ერთ მომენტში დადებით ემოციით სავსე კასრები ვართ მეორეში ძირი გვიჩანს პესიმიზმისგან.
იმაშიც გეთანხმები რომ, რწმენით სავსე წარმატებასაც მიაღწევ კონკრეტულ მომენტში და მეტსაც. თუმცა პრობლემა პრობლემად რჩება, ემოციის მართვა საკმაოდ რთული საკითხია, ერთის მხრივ დადებითიც მაგრამ მეორეს მხრივ უარყოფითი.

თუ ადამიანს შენი ემოციის მართვა შეგიძლია, შენ შეგიძლია მართო შენი ხასიათი და განწყობა. შესაბამისად უარყოფითი განწყობა ფასს დაკარგავს რაც ცალსახად ძალიან ცუდია ჩემი აზრით.

me vs me
საღამოს გვიან ველოდები შენს პოსტს !!!

Front National
კი ბატონო, შეიძლება საჭიროა მიზანიც, რწმენაც, ირაციონალიზმიც და მისტიციზმიც თუმცა ამ ყველაფერს მაინც რაღაც აკლია (მარილი) ეს რაღაც სულ სხვა რამ შეიძლება იყოს, შინაგანი ცვლილება პიროვნების, აზრების ცვლილება, ხასიათის ცვლილება და ასე შემდეგ. ანუ ამ ყველაფერს ვერ მიაღწევ ეს ჯდომით და ფიქრით რომ მე ამას შევძლებ, ეს ადამიანში უნდა ჩაინერგოს რაღაც წერტილი რომელიც უნდა განვითარდეს და საბოლოო ჯამში მოიცვას მთელი მისი გონება და გონებაც თავისი ბუნებით ამ წერტილზე დაყრდნობით მოქმედებდეს. არ ვიცი ეს ჩემი აზრია.


თუმცაღა, მაგალითად აინშტაინის ტვინის პროცენტული შესაძლებლობა გაცილებით მეტი იყო ვიდრე ჩვეულებრივი მოკვდავის. როცა ადამიანი დაბადებიდან არის ასეთი, ესეიგი აქ უკვე ტვინის ტექნიკურ მხარესთან გვაქვს საქმე და არა ემოციურ ცვლილებებთან.

სწორედ ეს მაინტერესებს, ზოგისთვის ეს თანდაყოლილი შესაძლებლობაა მაგრამ საბოლოო ჯამში, ისიც და ჩვენც ერთი ზპგად ტიპს მივეკუთნებით, ადამიანებს.
მაშ თუ ვიღაცისთვის ეს არის ბუნებისგან თანდაყოლილი შესაძლებლობა, ანუ კონკრეტულმა ადამიანმა განიცადა ეს მაღალი შესაძლებლობა, მაშინ რატომ არ უნდა იყოს შესაძლებელი, გონების ხელოვნური ზრდა ბუნებრივი რესურსების დახმარებით?

ზოგადად კი, მაინც რა იძლევა ადამიანში გონებრივი შესაძლებლობების ამაღლებას ? განათლება? განათლება არის ფაქტორი რომლის მიხედვითაც აქტიურდება ლოგიკა, ყურადღება, ემოცია ?

Alecoder

არის დასაბუთებული მოსაზრებები იმის შესახებ, თუ რატომ არ უნდა ვიტანჯებოდეთ იგულისხმება დეპრესია და სხვა ფსიქოლოგიური სახის გართულებები
არც რელიგიური და არც მეცნიერული თეორიების მიხედვით მართული ემოცია არ გულისხმობს ადამიანის გარობოტებას.
მხოლოდ ადამიანი, რომელსაც შეუძლია შეებრძოლოს ემოციონალურ სიურპრიზებს შეძლებს გადავიდეს განვითარების შემდეგ საფეხურზე. ადამიანი, რომელიც არასდროს არ შევა აზროვნების ჩიხში, სადაც ზუსტად ჩვენი უმართავი ემოციების გამო ამოვყოფთ ხოლმე თავს

gramatikikina
ანუ შენც იქამდე მიდიხარ რომ, ემოცია განსაზღვრავს აზროვნების სისწორეს ? შეგიძლია უფრო დააკონკრეტო ეს თემა ?

Alecoder
აინშტაინი თვითონ ამბობდა მე მაქვს ღრმა რწმენა და დიდი სიჯიუტე და შესაბამისად შედეგზეც აისახებაო.

Front National
გასაგებია მაგრამ, მისი გარდაცვალების შემდეგ, ექსპერტებმა გაკვეთეს მისი გვამი და ნახეს რომ, მისი ტვინი ფორმითაც კი განსხვავებული იყო სტანდარტულისგან.
ანუ რა გამოდის ? გამოდის რო რწმენა და სიჯიუტე არის გასაღები გონების განვიტარების ?

Alecoder

როგორც სასუქის დაყრაა ნაყოფისათვის, ისე რწმენა, სიჯიუტე, მიზანის ქონა, ირაციონალიზმი და მისტიციზმი, ნამდვილად შეიძლება მივიჩნიოთ ტვინის გავითარების ერთ-ერთ ფუნდამენტურ გზად. ასევე არსებობს ვიტამინები, საკვები, ფიზიკური ვარჯიშები, ფიქრი, სწავლა, კითხვა, დასვენებაც და ასე შემდეგ და ასე შემდეგ, აუცილებლად იქნებიან და არიან კიდეც წარმატების ხელშემწყობნი.

Front National
უშუალო ლიტერატურა ხომ არ მოგეპოვება ამ თემაზე ? ოღონდ, რეალური ლიტერატურა და არა ისეთი საიტებზე რომ აქვეყნებენ იმის მიზნით რომ, მკითხველი მიიზიდონ და სტატია თავისი ბუნებით არაფრის მთქმელია.