გჯერა თუ გწამს?

მაგ:

ერთ ადამიანს ღმერთი სწამს, მაგრამ ცხოვრობს ისე, თითქოს არ ენდობა.
მეორეს ღმერთის ჯერა - და ეს მის ქცევასა და პასუხისმგებლობაში ჩანს.

ერთს ღმერთი სწამს - სიტყვიერად და რიტუალებში, მაგრამ ქცევაში ეს არ ჩანს.
მეორეს ღმერთის ჯერა - ანუ ენდობა, იღებს პასუხისმგებლობას და ცდილობს ყოველდღიურ ცხოვრებაში ისე მოიქცეს, როგორც მორწმუნე.

შეიძლება ღმერთი გწამდეს და ყოველდღე ცოდვას სჩადიოდე და შეიძლება ღმერთის გჯეროდეს - ანუ ენდობოდე და ცდილობდე სწორად ცხოვრებას.



თქვენთვის რომელია ნამდვილი “რწმენა”?

მესამე ვარიანტიც რო მიგეწერა სიაში კაის იზამდი.

მაგალითად?

პს. რომელი უფრო მაღალი კატეგორიაა,
როცა გწამს არსებობა?
თუ
როცა გჯერა მისი?

პპს. მჯერა*

[YOUTUBE]https://www.youtube.com/watch?v[/YOUTUBE]

This post has been edited by Buddha Nirvana on 30 Jan 2026, 01:07

დაჯერება“ – ეს არის გონებრივი დონე, „მე ვფიქრობ, რომ ეს სიმართლეა“.
„რწმენა“ – ეს არის ცოცხალი, პირადი ურთიერთობა ქრისტესთან, სადაც ადამიანი არა მხოლოდ „ფიქრობს“, არამედ ეყრდნობა, ენდობა და ცხოვრობს ამ სიმართლით.
დაჯერება:
ინტელექტუალური თანხმობა, აღიარება ფაქტის ან პრინციპის სიმართლედ.
გონებრივი დარწმუნება („მე მჯერა, რომ ეს ჭეშმარიტია“)
დემონებიც „დაჯერებულნი არიან“, რომ ღმერთი არსებობს (იაკ. 2:19), მაგრამ ეს არ ცვლის მათ ცხოვრებას.
რწმენა:
პიროვნული, ურთიერთობითი ნდობა და მინდობა ღმერთის მიმართ
გულის, ნებისა და ცხოვრების მიმართულება („მე ვენდობი და ვეყრდნობი“)
აბრაამის რწმენა – მან არა მხოლოდ დაიჯერა, არამედ მოიქცა ღმერთის სიტყვის მიხედვით (დაბ. 15; რომ. 4)

პ.ს. როდესაც ადამიანი აცხადებს, რომ სწამს ღმერთის, მაგრამ მაინც არასათანადოდ იქცევა, მას კი შეიძლება სჯეროდეს და არა სწამდეს (როგორც დემონებს მაგალითად), მაგრამ უფრო მოსალოდნელია, რწმენის სიმწირეს განიცდიდეს, ანუ, სწამდეს, მაგრამ მისი სიმყარე არასაკმარისი იყოს, რათა მისი მცნებები ზედმიწევნით შეასრულოს.


This post has been edited by დათიკო on 30 Jan 2026, 15:30

Heahmund

რწმენა და ნდობა სინონიმებია. თუ გწამს ესე იგი ენდობი კიდეც, და თუ არ ენდობი, არ გწამს (მცირედმორწმუნე ხარ და ნელთბილი, როგორც აპოკალიფსში წერია)