ახალი ლექცები, თხინალელის ლექსები

ვარ დამწყები

გთხოვთ წაიკითხოთ და შემიფასოთ

მთვარეულივით დავდივარ ღამით
ჩემთვის, ფეხებში არვის ვედები,
ისე გაშიშვლდა ძველი იარა
ახლოს ხელითაც ვერ მიედები.

დავდივარ, გეძებ, იქნებ ჩემსავით
შენც არეული დაგყვა ფიქრები,
სიზმარში მაინც ნუ მიმატოვებ
და გამიქარწყლე ჩემი შიშები.


* * *
დაღლილი ფიქრები
დაღლილი ფიქრები, თეთრი ღამეები,
ქარის მოტანილი ფუჭი იმედები,
აქ რაღა მინდა, ღმერთო შენთან მინდა,
შენამდე ხიდი დამრჩა კიდევ გასავლელი.
ხიდზე გავდივარ და ტვირთი მემძიმება
წყალში მოვისროლე ფუჭი სურვილები,
ირგვლივ სიბნელეა, არ შემომაღამდეს,
გზა რომ გამინათო ამას გევედრები.




* * *
შეშლილი სამყარო

სამყარო გაგიჟდა,
კედლებს ეხეთქება
ციხიდან გაქცეული
ჩემი ფიქრები

სუნზე დაგეშილი
დოგი კვალში მიდგას
ფეხები მეკვეთება
გზაა გაუვლელი.

მგონია დავნებდე,
ძალა აღარ შემწევს
თქვენ რამდენი ხართ
მე მარტო ერთი.

წინ ნავი მოსჩანს
მთის მდინარეა
მოდით აბა ეხლა
კვალში დამიდექით.






* * *
მალე დეკემბერი მოვა

გაზაფხულმა ამიცრუა გული
ზაფხული კი თითქოს არც კი მახსოვს,
შემოდგომამ შემიკვეცა ფრთები
ზამთარს მაინც არვის არ დავუთმობ

დილით მზის სხივს ჩავუკარი თვალი
ღამით მთვარეს გავუგზავნე კოცნა,
მთაში ალბათ ჩამოთოვა უკვე
მალე აქაც დეკემბერი მოვა

* * *
ნატვრა

ენძელებმა გაიგიჟეს თავი,
ფარდაგებად მოეფინენ მინდორს,
თხილის ძირში ყოჩივარდა იას,
აღელვებით პაემანზე უხმობს,

ალბათ კიდევ ბევრჯერ ვნახავთ ერთად,
გაზაფხულზე კვირტთა აფეთქებას,
შემოდგომის ბარაქიან რთველს და
ჩურჩხელების მზეში ამოვლებას.

ზამთრის ღამეს ბუხრის პირას ფიქრი,
ნაკვერჩხალზე კეცის აგორება,
შვილიშვილის მოყოლილი ზღაპრით,
თბილ ლოგინში ტკბილად დაძინება.

* * *
წამი
გულში სევდა, მუხლში ბზარი,
სიყმაწვილე მიდის ქრება,
რას გაუგებ ამ ცხოვრებას,
დრო მოდის თუ იქეთ რჩება.

ეს ცხოვრება წუთი არის,
წუთი არა ალბათ წამი
და ამ წამში რასაც გასცემ,
ის გაგყვება იქ მეგზურად.

ზოგი მიდის მძიმე ბარგით,
სიძულვილის ქვის ლოდებით,
ზოგიც კიდე სიყვარულის
ფარატინა ბუმბულებით.



* * *
ჩემი დას
ჩემი და ჩემზე დიდია,
სამი წლით, მაგრამ გიდია
მის კალთას ამოფარებულს
შარი ფეხებზე მკიდია.

არადა უკვე დიდი ვარ,
თითქოს არც ისე ბრიყვი ვარ,
ისევ პატარა ბავშვივით
გზას მასწავლის და მივდივარ.

თითქოს ციცაბო ფერდობზე
მასზე მიბმული ვკიდივარ
არ შეეშლება ბილიკი,
თუკი მწვერვალზე მივდივართ.

აგიყვანს ხელით გატარებს,
არ მიგატოვებს ჯინიანს,
ღმერთო ეს ქალი დალოცე,
შენგან დალოცვის ღირსია

* * *
აქედან Შენამდე გზა განა დიდია,
წლები მემატება, გზა კიდევ ილევა, ცხოვრების მდინარე ბობოქრობს, იმᲦვრევა,
იქნება მოვნახო დაბალი დინება.

ამ გულს სულ ახსოვხარ, ᲗიᲗქოს არც წასულხარ,
არ მეᲫებ, არ მიხმობ, ნუᲗუ არ გახსოვარ,
ლამაზი ფერები უᲨენოდ გახუნდა,
მზის სხივი არ მაᲗბობს და გულიც დაᲦონდა.
* * *
აქედან Შენამდე გზა განა დიდია,
წლები მემატება, გზა კიდევ ილევა, ცხოვრების მდინარე ბობოქრობს, იმᲦვრევა,
იქნება მოვნახო დაბალი დინება.

ამ გულს სულ ახსოვხარ, ᲗიᲗქოს არც წასულხარ,
არ მეᲫებ, არ მიხმობ, ნუᲗუ არ გახსოვარ,
ლამაზი ფერები უᲨენოდ გახუნდა,
მზის სხივი არ მაᲗბობს და გულიც დაᲦონდა.
* * *
იანვრის Ღამეა, გრᲫელი და დამზრალი,
ბუხარᲨი Ჩაიწვა ბოლომდე Ღადარი,
Ძილი არ მოდის, ამეᲭრა ფიარები,
მარტო ვარ უᲨენოდ უცეცხლოდ ვიწვები.
გარეᲗ ქარბუქია გავაᲦე სარკმელი,
იქნებ ფიფქებს მოყვე დავანᲗე სანᲗელი
Ჩემიდან Შენამდე გზა Ჩახერგილია, ქარმა დაუბერა დაკეტა სარკმელი.
* * *
დᲦეს ისე გაწვიმდა
ცა ᲗიᲗქოს Ჩაიქცა,
სარკმელᲗან ვზივარ და
არ ვიცი რა მინდა.
ფიქრები მოდიან ველური
ბრბოსავიᲗ,
ფარხმალი დავყარე
ავწიე ალამი.
ამ ომᲨი მარტო ვარ
არ მიᲗხრა დანებდი,
მე მხოლოდ ავიᲦე
დᲦეს ტაიმ-აუტი.
ცხოვრებას მივყვები
მე აᲦმა დინებიᲗ
მოვა დრო გავცურვ
მე დაბლა დინებიᲗ.
* * *
სულᲨი აწეწილი
დარდი და ფიქრები,
მერე საიდანᲦაც
მოსული რიᲗმები.

განა პოეტი ვარ
ისე ᲩემᲗვის ვმᲦერი,
სული არ ბერდება,
მარᲗალს გეუბნები.
* * *
გელოდი
გელოდი, უსაზᲦვროდ გელიდი,
ყველა ჰიმნს მე ᲨენᲗვის ვმᲦეროდი, მეგონა Შენს გულᲨი ვზეობდი,
Შენ Თურმე სულაც არ მელიდი.

Თუ Შენი გულის სარკმელი
დარაბიᲗ დარაზულია,
ამ გაზაფხულზე იცოდე
დარაბა აკრᲫალულია.

უსიყვარულოდ გულები
მწვანე ხავსმოკიდულია,
Ჩემი გულიდან Შენამდე
ბილიკი მოკირწყლულია.

დილიᲗ გაᲨლილი ვარდები
უᲨენოდ მზეზე Ჭკნებიან,
ვეᲦარსად ვეᲦარ გიპივე,
დარაბა Ჩარაზულია.

* * *
ნუ მეტყვი

არ მიᲗხრა ოდები და სონეტები, ნუ მეტყვი"უᲨენოდ მე უწყლოდ ვხმები"
რომ გადაეᲨვი ᲗავიᲗ მორევᲨი
ვერ Ძლებ უᲩემოდ და იᲫირები.

სიყვარულს არ უნდა მაᲦალი ნოტები,
ᲗვალებᲨი Ჩამხედე ყველაფერს მიხვდები,
დილიᲗ კარებᲗან მორცხვი იები,
უფრო მეტს მეტყვიან
ვიდრე სონეტდბი.

* * *
მინდა დავიᲫინო, არ მინდა
ვუყურო ᲨეᲨლილᲗა სპეკტაკლს,
აქ რეᲟისორი ნიᲦბიᲗ გამოდის,
სცენარისტი კი საერᲗოდ არ Ჩანს.

Ჩემი არ არის ეს დრო ნამდვილად,
ვერ ვეგუები მე ანარქიას,
სირაქლემა ხარ მეტყვის მავანი
და გამიᲗელავს ფეხქვეᲨ მანტიას.

რაც გინდა ის ᲗქვიᲗ, ტაᲨს ვერ დაგიკრავᲗ,
ოვაციები არ მეხერხება,
იანებ ჯობია, რომ დავიᲫინო,
მე ამ სპექტაკლის ბილეᲗი არ მაქვს.
* * *
მუმლი მუხასაო

ბებერ მუხას Შესევია მუმლი,
საიდან აქვᲗ მაᲗ ამდენი ᲨუᲦლი,
დიდი ხარო. ტყეს აქვს Შენი რიდი,
Ჩვენ არავინ არ გვეᲫახის ლხინᲨი.

როცა ტყეᲨი ამოვარდა ᲗქეᲨი,
მუხა მაᲨინ გაიᲨალა მხრებᲨი,
Შეიფარა ირემი და Შველი,
დᲦეს მგელუც კი არავის არ ერᲩის.

მᲨიერები დააპურა რკოᲗი,
აბა მარᲗლა სად ცალია მაᲗᲗვის,
მორᲩა საქმეს, Შეიბერტყა მხრები,
ქარმა მუმლი მოისროლა ხევᲨი.
* * *
რა დროს Ძილია

ᲭრიᲭინობელებს დაუბერავᲗ დᲦეს ლაყუᲩები,
ციცინაᲗელებს ევალებაᲗ დᲦეს სცენის გახსნა,
Ღამის ორკესტრი მაᲦალ ხმაზე უკრავს მენდელსონს,
რა დროს Ძილია ამ კონცერტის ბილეᲗი Თუ გაქვს.

სავსე მᲗვარეა, ვარსკვლავდბი ისე ცელქობენ
ᲗიᲗქოს ბუდიდან ამოცვივდნენ, Თავზე მეყრება,
Ჩემი ადგილი დავიკავე დაბლა პარტერᲨი
და გავყვირივარ ბოლო ხმაზე,
"ბრავო ცხოვრებავ! "

* * *
ბანალური აზრები

ბანალური აზრები,
დილიᲗ ყავა ნაᲦებიᲗ,
სავარᲫელᲨი Ჩავჯდები,
აბრეᲨუმის ხალაᲗიᲗ.

ფარდას არც კი გადავწევ,
მუსიკას კი ავუწევ,
ტელეფონსაც გამოვრᲗავ,
არ ᲨემეხოᲗ არავინ.

ჯერ ᲨდვᲩერდეᲗ მოცარტზე,
მერე კიდევ ბოდლერზე.
რექვიემმა დამᲦალა
გადავიდეᲗ Შტრაუსზე.

მერე ისე მომᲨივდა
გავაკეᲗე რიზოტო,
"ნეტავ როდის Ჩამოვლენ
სოფიკო და რეზიკო?! "


* * *
გადაიარა ივლისის წვიმამ,
Ჩამომირეცხა Ძველი ცოდვები,
ცხოვრებას ვიწყებ სუფᲗა ფურცლიდან,
ჯინᲨი მტერსაც კი არ Ჩავუდგები.

სადა მცალია მე ომებისᲗვის,
ფარ-ხმალი დᲦეს მე სულ არ მᲭირდება
ხმალია ᲗქვენᲗვის კბილი კბილის წილ
ფარია ᲩემᲗვის ნუ განუკიᲗხავ.

ბევრი ვიარე, ბევრი ვიფიქრე,
არ დავიᲦლები ᲨურისᲫიებიᲗ,
ისეᲗი ცოტა დრო გვაქვს მოᲗვლილი
მხოლოდ სიკეᲗიᲗ Თუ აივსები.

არც კი ვიფიქრებ მე Თქვენს ცოდვებზე
ეს Ჩემი საქმე სულც არ არის,
ლოყას მოგიᲨვერ ხრლს Თუ გამარტყავ,
იქ გაირᲩიოს მტყუან- მარᲗალი.

მომწონს ეს ლექსი

ჩემი დას
ჩემი და ჩემზე დიდია,
სამი წლით, მაგრამ გიდია
მის კალთას ამოფარებულს
შარი ფეხებზე მკიდია.

არადა უკვე დიდი ვარ,
თითქოს არც ისე ბრიყვი ვარ,
ისევ პატარა ბავშვივით
გზას მასწავლის და მივდივარ.

თითქოს ციცაბო ფერდობზე
მასზე მიბმული ვკიდივარ
არ შეეშლება ბილიკი,
თუკი მწვერვალზე მივდივართ.

აგიყვანს ხელით გატარებს,
არ მიგატოვებს ჯინიანს,
ღმერთო ეს ქალი დალოცე,
შენგან დალოცვის ღირსია

ემიგრანტებს

მცირე ხელის ᲩანᲗა, მუᲭᲨი ბილეᲗები,
მკერდᲨი გულᲗან ახლოს Შვილის კულულები,
დედა ᲗვალᲨი ცრემლებს უკვე ვეᲦარ იტევს.
ჯერ პატარაა, ცხრა მᲗას იქეᲗ მიდის.
ᲦამიᲗ პაწაწინა გვერდიᲗ დაიწვინა,
მისი სურნელება სულᲨი Ჩაიფინა,
მᲗვარეს ეკიᲗხება"იქნებ არც კი Ღირდეს"
მᲗვარე Ჩუმად არის, იცის გაუᲫლებს.
დედას ხელზე ხელი ისე მოუᲭირა,
უკვე ცრემლიც გაᲨრა, სული გაიყინა,
პატარას ხელები კრᲫალვიᲗ მოუᲨორა,
ᲭიᲨკარს ბაგეებიᲗ Ჩუმად ეამბორა.

* * *
გოგო მოდის. მერე როგორ,
მკერდიᲗ მოაქვს მᲗლად უბანი.
ალვის ხეა აᲨოლტილი,
ᲗმაᲨი ვარდი არგაᲨლილი.

ვარდი ბრაზობს"აქ რა მინდა
მე აქ ვინᲦა Შემომხედავს,
ნუᲗუ Ჩემზე ტურფა არის"
სიბრაზისგან სულ გაწიᲗლდა.
* * *
ზამᲗარია, გაᲨლჯლ მინდორს
ᲗეᲗრი Თოვლი საბნად ადევს.
დᲦეს ისეᲗი სიᲩუმეა,
ნაკადულსაც რომ აᲫინებს.

მხოლოდ არეივს მაᲦლა მᲗაᲨი,
დᲦეს რეიდი მოუწყვია,
აბა სორო ვინ დატოვა,
კანონი ვინ დაარᲦვია.

* * *
საბავᲨვო ლექსები


მაისი

მაისია, ზაფხულს ველიᲗ
საქმე არის Თავსაყრელი,
Ჩიტებს გუნდი ᲨეუკრიბავᲗ
გაიᲦვიᲫეᲗ ვისᲗვის ვმᲦერიᲗ.

მზეს სხივები დაურაზმავს
ისრებია ბასრი, მწველი
ზამᲗარს ხელი დაუქნია
ერᲗი წელი აᲦარ გელიᲗ.


მაისია, ვარდის Თვეა
მაგრამ ტიტებს რაᲦას ვერᲩიᲗ,
Თბილ ქვეყნიდან სტუმრებს ველიᲗ
აყვავილდა მᲗა და ველი.




* * *
დაᲗუნია ბაჯბაჯას
Ძლიერ უყვარს Თაფლიო,
ფუტკრის სკას რომ. მიადგა
მოიმარჯვა ᲗაᲗიო.

ფუტკრის ჯარმა ᲨენიᲨნა
ვერ მოგარᲗვიᲗ ვერაო,
Შენ ბუნაგᲨი გეᲫინა
Ჩვენ ვᲨრომობდიᲗ ყველაო.

ფუტკრის დედამ ასე Თქვა
Ჩვენ Თაფლი გვაქვს ბევრიო
მოდი ცოტა ვუბოᲫოᲗ
გაიტლიკოს ᲗაᲗიო.
* * *
საბავᲨვო


მამამ ბურᲗი მოგვიტანა
Შენ და Შენი Ძმისო
სოსომ ბურᲗი არ მაᲗხოვა
Თოჯინა გყავს, ფისო.

ფეხი ისე მოუქნია
აქეᲗ იქეᲗ ხტისო
ეკალ-ბარდᲨი გადავარდა
არც Შენ არც იმისო.
* * *
საბავᲨვო


Ჩვენი კრუხი ნაცარა
წიწილები ცანცარა,
Ღობეს იქეᲗ გადაᲫვრნენ,
აკრიახდა ნაცარა.

ქორმა Ჩამოუქროლა,
დედა ყვირის Ჩქარ-Ჩქარა,
სწრაფად ფრᲗის ქვეᲨ დამალა,
ნუ ხარᲗ ასე ცანცარა.
* * *
საბავᲨვო


ეზოს კატა ფუმფულა,
Თაგვებს დასდევს ᲩუმᲩუმად,
მᲗელი უბნის ᲗაგვეᲗი
აწრიალდა ნამდვილად.

გუᲨინ ფეხი იტკინა
ᲫლივსᲦა დადის ყავარჯნიᲗ,
გაიხარეს Თაგვებმა
ზეიმი აქვᲗ ნამდვილი.
* * *
საბავᲨვო


ზამᲗარია, სიცივეა
ᲨიმᲨილობენ ტყეᲨი.
მელამ ქურქი მოუზომა
გამხდარია წელᲨი.

სოფლის ბოლოს საქაᲗმეა
გზა გავკვალო უნდა.
პატრონს იქნებ ᲫაᲦლები ყავს,
Შევამოწმო უნდა.


იმ საქაᲗმეს სოფლის ბოლოს
პატრონი ყავს კარგი,
იმ. პატრონს კი რაᲗქმაუნდა,
ᲫაᲦლები ყავს მარდი.

დᲦე და Ღამე დარაჯობენ,
ვინ გაბედავს ნეტავ,
მელავ ქურქიც არ დაკარგო,
Თუ გაბედავ ნეტავ.
* * *
საბავᲨვო



ფისუნია კატას
პატარა ყავს კნუტი,
ის ისეᲗი ცელქია,
არ Ჩერდება ყუᲗᲨი.

Თასი Თავზე დაიმხო
გაიწუწა სულ. მᲗლად,
აიტუზა დედის წინ
არ დამსაჯოს ნეტავ.

დედა მაინც დედაა,
Თან დასაჯოს უნდა,
მაგრამ გჯლᲨი Ჩაიკრა
არ გაცივდეს ნეტავ.
* * *
საბავᲨვო


ეზოს კატა ფუმფულა,
Თაგვებს დასდევს ᲩუმᲩუმად,
მᲗელი უბნის ᲗაგვეᲗი
აწრიალდა ნამდვილად.

გუᲨინ ფეხი იტკინა
ᲫლივსᲦა დადის ყავარჯნიᲗ,
გაიხარეს Თაგვებმა
ზეიმი აქვᲗ ნამდვილი.
* * *
მარტი მარტობს, გულს ატირებს
როგორც ვაზის გასხლულ ტოტებს.
ვაზმა ალბაᲗ რაᲦაც იცის
საიდუმლოს რას გაგვანდობს.
იცის ალბაᲗ რისᲗვის მოვალᲗ,
ისიც იცის რისᲗვის წავალᲗ.
ვერ გავიგე რას დასტირის
Ჩვენ აქ მოსვლას Თუ იქ წასვლას.
* * *
გარეᲗ Თოვს და მერე როგორ
ამ ცამ. Თავგზა ამიბნია,
ᲗიᲗქოს ისევ ბვᲨვი ვიყო,
ნამქერს დარდი წაუᲦია.

ნუᲗუ მარტო ᲩემᲗვის ბარდნის,
ᲨენᲗვის სულაც არაფერი,
არც რა მიᲗხრა, არც რას გეტყვი
ბარდნის, ბარდნის, ბარდნის, ბარდნის.
* * *
დედას


მატყლის წინდა, ფაᲩუᲩები,
Თბილი Ღამის პერანგები,
ნეტავ Შენ Თუ გახარებდა
Ჩემი ᲗავᲨალ- კასინკები.
Შენს საწოლᲨი, Შენს ფეხებᲗან
ხელებს მᲭიდროდ Შემომხვევდი,
ნეტავ იქზც გამაგონა ,
Შენი ლოცვა და მადლები.
* * *
საბავᲨვო ლექსი


ბაᲭია

კურდᲦლის ᲗეᲗრი ბაᲭია
არ უჯერებს დედას,
სოროს იქეᲗ ამბები
სურს გაიგოს მეტად.

დედა Ჭკუას ასწავლის,
აბა გავიხსენოᲗ
ტურა, მგელი, მელია
არ არიან სანდო.
იᲗამაᲨე ციყვებᲗან,
მოვიწვიოᲗ მაᲩვი,
სოროდან Შორს ნუ წახვალ
გაიბნევი გზაᲨი.
ცაᲨი ხᲨირად იცქირე,
არწივია სწრაფი,
როგორც რამეს ᲨენიᲨნავ
გამოვარდი სახლᲨი.

* * *
გაგიᲨვებ


მე მხოლოდ Შენი Ღიმილი მარᲗობს,
მე მხოლოდ Შენი დარდი მადარდებს,
გუᲨინ იყავი ისეᲗი ლაᲦი,
დᲦეს ᲗვალᲨი Თვალსაც აᲦარ მისწორებ.

მე ᲨევუკეᲗე ᲦუმელᲨი Ღადარს,
Შენ მოკუნტული წევხარ დივანზე,
ვერ გამიგია რიᲗი გიᲨველო,
ᲨენᲗან ვიყო Თუ Შენგან წავიდე?!

ისე მიყვარხარ, ცხადᲨი სიზმარᲨი
მაᲨინაც როცა ასე მიწყრები,
მაგრამ Თუ მაინც მე ის არა ვარ
კარს არ Ჩავრაზავ, მე Შენ გაგიᲨვებ.
* * *
იყავი როგორც წყალი

წყარო პატარა და ნაკადული, ზᲦვა, ოკეანე, Შლეგი ᲩანᲩქერი,
წყლის Ძალა მოგცეᲗ"გაგვიგონია
წყლის Ძალა განა მარტო ეგ არის.
მხარ-ბეᲭს ვუზომავᲗ, ვაქებᲗ, ვადიდებᲗ,
Თუ დაუნგრია მავანს Თავ-პური,
კლდესავიᲗ კაცი სუსტს რომ დაᲩაგრვს,
Შემირცხვენია მისი მორალი.

"იყავი წყალი"- ამბობს უ- ვეი,
Ჩინური არის ფილოსოფია,
ქვასაც კი ხვრიტავს წყალი წვეᲗობიᲗ,
მიხვდიᲗ კი ეხლა ფილოსოფიას?


იყავი წყალი, წყნარი, მდინარე,
არ ᲨეუᲨინდე Შენ გზას ᲦორᲦიანს,
კლდეᲨიც კი გახვალ Თუ გზა არ გიᲨვებს,
რომ ᲨეუერᲗდე დიდ ზᲦვას, ოკეანს.
* * *
მწყემსი


იალაᲦზე Შეფენილი ცხვარი
და ერᲗგული ყურმოᲭრილი მონა,
აქ ფიქრისᲗვის მას იმდენი დრო აქვს, მარტოობამ გული ᲨეუᲦონა.

იქ სოფელᲨი დედა ელოდება,
კალᲗის ყურიᲗ ცრემლს იწმინდავს Ჩუმად,
Ღრმად მოხუცი მამა კომბლიᲗ ხელᲨი,
გზას გაჰყურებს" მალე ბიᲭი მოვა"

ნეტავ ის Თუ ისევ ისე უცდის
ᲩიᲗის კაბა ასე რომ უხდება,
იქნებ მასაც მარტოობიᲗ დაᲦლილს,
სხვის მკლავებზე ტკბილად მიეᲫინა.
* * *
Ჩემი სოფელი Თხინალა


სოფელი Ჩემი Თხინალა
სოფელᲗა სოფელი არის.
კლდეᲨი რომ წყალი ამოდის
ᲦმერᲗების სასმელი არის.

სოფლის ქალები წყაროზე
კოხტად Ჩაცმულნი დადიან,
წყარო ერᲗია სოფელᲨი
წყარო კი არა ხატია.

მᲗებᲨი Ჩასმული ედემი,
არის და ვიᲗომ არც არის,
ასე მგონია, რომ ᲦმერᲗი,
დაᲦლილი Ჩუმად აქ დადის.
* * *
ორნი

Შენ Ჩემო სულო აუმᲦვრეველო,
Შენ Ჩემო გულო Შეუდრეკელო,
რამდენ ციცაბო კლდეზე გივლია
ფეხი არ დაგცდა, არ გიᲩივლია.

ორნი ვიყავიᲗ სულ მუდამ ერᲗად,
Ჩემი გული და Ჩემი სინდისი,
და Თუ რამ ამ გულს ᲨეეᲨლებოდა,
მაᲨინვე მასზე Შენ ჯავრს იყრიდი.

სიკეᲗეც ბევრი გიკეᲗებია,
ამისᲗვის ჯილდოს Შენ არ ელოდი,
ცხოვრების გზაზე ბევრჯერ Შეგხვდება,
ლოდი სიკეᲗის წინდადებული.

* * *
აბსენტი


დამიწუნებენ მე პიეტობას,
დამელეწება Თავზე მუზები,
მაგრამ მე უკვე ისე გავლოᲗდი
Ღვინის გარეᲨე ვეᲦარ ვიქნები.

ხელის კანკალიᲗ ვიწყსბ მე წერას,
ციებ-ცხელებას რიᲗი ვუᲨველი,
მუზა ზევიდან აბსენტს მაწოდებს,
მიდი ᲨენᲗან ვარ, გვერდიᲗ ვიქნები.

საბავᲨვო


ცაზე მᲗვარე ამოვიდა
მიიხედა მოიხედა,
ვარსკვლავებო სად ხარᲗ მალე
გავანაᲗოᲗ არე მარე..

ყველას ყური აუწია
აბა მიდიᲗ მალე, მალე
ვარსკვლავებმა ნაᲗურები
Ჩამოკიდეს ყველგან მალე.
* * *
მოვედიᲗ, მოსვლა არ გვიᲗხოვია,
Ჩვენ არც კუ გვახსოვს გზის ეს ნაწილი,
სცენარი ᲦმერᲗმა ᲗვიᲗონ დაწერა
და ამ პიესის Ჩვენ ვარᲗ ნაწილი.

დრამა გამოვა Თუ კომედია,
ტრაგედია Თუ Თუნდაც ზᲦაპარი,
სცენარი მსრტო მას არ ეკუᲗვნის,
Ჩვენცა ვარᲗ მისი Თანაავტორი.

გზაჯვარედინი ბევრი Შეგვხვდება,
საიᲗაც წავალᲗ ბედიც ეგ არის,
ᲗეᲗრი და Შავი რომ. გავარᲩიოᲗ,
მრᲩეველად ᲦმერᲗი დედას გვიგზავნის.

გზად ᲨუქნიᲨნებიც ბევრი Შეგვხვდება
"არ ᲨეიᲫლება" " ფრᲗხილად იყავი"
რაც გასავლელი ᲦმერᲗმა გიბოᲫა
სიკეᲗიᲗ გავლე რᲩევა ეგ არის.

მთვარე გამოგრჩა მეგობარო, მთვარე და ნისლი

ამას წავიღებ თქვენის ნებართვით, ხალხის ფართო მასებს გავაცნობ
ავტორი თხინალელი მივუთითო?

Uxeiro

მადლობა გამოხმაურებისათვის,
დიახ წაიღეთ, თხინალელის სახელით, დიახ

* * *
აზრი


გადაიბირა გულმა სინდისი,
Შური და ბოᲦმა მისი მონაა,
ოცდააᲗ ვერცხლად გაყიდის ალალს,
ისე ტყუილა, ისე იმუსᲗვის.

სიამოვნება ვერ ნახა ვერსად,
ვერც სიყვარულᲨი, ვერც რა ვერაᲨი,
დაკარგული აქვს სიკეᲗის ყნოსვა,
ვერ Ჩაატანა გემო ვერც რაᲨი.

იცხოვრა ისე ვიᲗომ იცხოვრა,
ვერც კი გაიგო ამ ქვეყნის არსი,
სიცოცხლის ბოლოს Თავის Თავს ჰკიᲗხა,
სად იყო აზრი, სად იყო აზრი.


* * *
სოფიას!

ლამაზი ხარ და Თავნება,
ᲦმერᲗმა კალᲗა დაგაბერტყა
Ჩემი გოგო კოკროᲭინა,
ᲗმაᲨი ბაფᲗა და კიკინა.

Შენს ᲗვალებDი მზის სხივები,
კრᲗება როგორც Შვლის ნუკრები,
ბებოს დიდი იმედი ხარ,
მერე რა რომ პატარა ხარ.
* * *
სიბერე



მხრებზე Შალი, სქელი წინდა,
Ღუმელს ახლოს მიუᲩოᲩდა,
ცალი Თვალი გააპარა,
წნევა ნეტავ გაიზომა? ;

აᲗუხᲗუხდა Ჩაიდანი,
ფრᲗხილად ხელი არ დაიწვა,
საბნის ყური Შეუკეცა,
Ღუმელს ცოტაც ᲨეუკეᲗა.
* * *
ბებოს!

სამკუᲗხა Თავსაფარი,
ᲦაწვებᲗან Შეკეცილი,
ორი ქვედა ბოლი,
კოფᲗა ᲨეკინᲫული.

მხრებზე Თბილი Შალი,
ფეხზე წკაპუნები,
ოხ როგორ მენატრება
ᲦმერᲗო ბებიაᲩემი.

მᲨვიდი გამოხედვა,
ბრᲫნული ᲨეკიᲗხვები
პატარა ბავᲨვივიᲗ,
ცელქი გაბუტვები.

Შავი წინსაფარი,
ჯიბეᲨი ტკბილობები,
ოხ როგორ მენატრება
ᲦმერᲗო ბებიაᲩემი.
* * *
აᲦარ მᲭირდები


მივდივარ და Შენ არც კი მეᲫახი,
ფუᲭი ყოფილა ის ყველაფერი,
მეგონა ᲨენᲗვის სუნᲗქვა ვიყავი,
Შენ კი იყავი ᲩემᲗვის ჰაერი.

პირველი ცეკვაც ᲨენᲗან მინდოდა,
მე ვერ გაგიგე Შენ ვერაფერი,
იმას უყვარხარ, იმას ეცეკვე
მე აქ ატა ვარ, მე არაფერი.

იმ Ღამეს Ჩაქრა ყველა ვარსკვლავი,
მᲗვარესაც Შერცხვა ცაზე ამოსვლა,
დილიᲗ მზემ ისე გამოანაᲗა,
ნუᲦარ დამეᲫებ, აᲦარ მᲭირდები.
* * *
რა იქნება ამოვარდეს ქარი


რა იქნება ამოვარდეს ქარი,
გამოვატან ᲨენᲗან ლამაზ ფოᲗოლს,
ზედ დავაწერ"მე მიყვარხარ Ძლიერ"
Შენ ხომ. მომწერ"მეც მიყვარხარ კარგო"

ქარმა Ღრუბელს აუქნია ხელი,
გადარეკა სადᲦაც ცხრა მᲗის გაᲦმა,
არ გვᲭირდება დᲦეს Ჩვენ წვიმა ცრემლი
დᲦეს ხომ დიდი სიყვარულის დᲦეა.

აიტაცა ბიᲭის გული ქარმა,
სინაზიᲗ და სიყვარულუᲗ რომ Ძგერს,
მასᲗან ტრფობიᲗ მოლოდინიᲗ სავსე
გამეტებიᲗ სარკმელს მიანარცხა.


* * *
საბავᲨვო


კურდᲦლის ᲗეᲗრი ბაᲭია,
არ უჯერებს დედას,
სოროს იქეᲗ ამბები,
სურს გაიგოს მეტად.

დედა Ჭკუას ასწავლის,
აბა გავიხსენოᲗ,
ტურა, მგელი, მელია
არ არიან სანდო.

იᲗამაᲨე ციყვებᲗან,
მოვიწვიოᲗ მაᲩვი,
სოროდან Შორს ნუ წახვალ,
არ გაიბნე გზაᲨი.


ცაᲨი ხᲨირად იყურე,
არწივია სწრაფი,
როგორც რამეს ᲨენიᲨნავ
გამოვარდი სახლᲨი.

* * *
საბავᲨვო


ორი ბატი


ბებოს ორი ბატი,
გრᲫელკისერა ზანტი,
დილიᲗ მდინარეზე
Ძლივს გარეკა ბრაზიᲗ.

რა ხანია იხვმა
Თავის Შვიდი Ჭუკი,
აბანავა წყალᲨი
ეხლა აᲨრობს ქარᲨი.

ბებოს ორი ბატი,
გრᲫელკისერა ზანტი
როვორც ორი ნავი
Ჩასრიალდა წყალᲨი.
* * *
ციყვი

კუდფუმფულა ციყვი
ელოდება ზამᲗარს,
ნაᲫვის ფუᲦუროᲨი
ის იკეᲗებს მარაგს.

აქეᲗ წაბლი აზიდა,
იქეᲗ ბევრი Თხილი,
ფუᲦუროᲨი ადგილი,
აᲦარ დარᲩა მისᲗვის.
* * *
აᲦარ მინდა


აᲦარ მინდა, ვიᲦლები
გადავხიზნე ფიქრები,
ერᲗი ვნახოᲗ უᲩემოდ
რა პოეტი იქნები.

არ გაბედო ოდები,
აᲦარც მუხამბაზები,
დავიᲦალე ხმაურიᲗ,
უᲨნო აურზაურიᲗ.

მომენატრა სიᲩუმე,
პულსის ხმას რომ იგონებ,
მერე მონატრებულზე,
ხმამაᲦლა რომ იყვირებ.

დამენახე სადა ხარ,
მერე რა რომ აქა ხარ,
Ჩუმად ᲨენᲗვის ქილიკი,
არ გაბედო იცოდე.
* * *
საბავᲨვო

დაᲗვის ბელი

დაᲗვის ბელი დედა დაᲗვს
დაემალა ტყეᲨი,
აბა ვნახოᲗ დედიკო
Თუ მიპოვის ბნელᲨი.

დედა დაᲗვმა ᲨიᲨისგან
სულ დაკარგა ფერი,
აქეᲗ მელას მიადგა
იქეᲗ მორბის მგელი.

მეზობლებო მიᲨველეᲗ
დამეკარგა ბელი
ის ისეᲗი ცელქია
გაიბნევა ტყეᲨი.

დაირაზმნენ წყვილ-წყვილად
Შენ იქ მე კი აქეᲗ
დაᲗვის ბელი ხის ᲫირᲨი
მᲫინარე არ ნახეს?!
* * *
ეᲭვი


სჯობს Შემოგლიჯო გულის კარები,
ვიდრე ეᲭვებიᲗ არეული ეᲫებდე სასხლეტს,
Შენი Თვალები, კისერᲨი სუნი
ᲩემᲗვის მეტია ვიდრე ამბორი.

გგონია ფიქრიᲗ ᲨენᲗან აᲦარ ვარ
გგონია Ჩაქრა გულᲨი Ღადარი,
როგორ იფიქრე როცა ᲨენᲗან ვარ
მაᲨინაც როცა აᲦარ მიკარებ.

Ჩემს გულის კარᲗან Შენ ატუზული,
დგეხარ ეᲭვებიᲗ გაავებული,
გააᲦე კარი ᲨენᲗვის Ღიაა
დაგიამდება Შენ იარები.

მᲗაᲨი


აᲦარაა სველი,
წამწამები გრᲫელი,
მოაგროვა ერᲗად,
მან გაᲨლილი Თმები.

გახეხილი ჯინსი,
მოტმასნული სვიტრი,
გადამალა სადᲦაც
კაბები და პრინტი.

გადაიდო მხარზე
მოლბერტი და ფუნჯი,
ბავᲨვობაᲨი ლექსᲨიც
სულ არ იყო ცუდი.

მოიწყინა ბარᲨი,
გაეᲨურა მᲗაᲨი,
გაახსენა ბაბუმ
საკმანᲫი და კეხი.
* * *
მᲗაᲨი


აᲦარაა სველი,
წამწამები გრᲫელი,
მოაგროვა არᲗად
მან გაᲨლილი Თმები.

გახეხილი ჯინსი
მოტმასნილი სვიტრი,
გადამალა სადᲦაც
კაბები და პრინტი.

გადაიდო მხარზე
მოლბერტი და ფუნჯი,
ბავᲨვობაᲨი ლექსᲨი
სულ არ იყო ცუდი.

მოიწყინა ბარᲨი,
გაეᲨურა მᲗაᲨი,
გაახსენა ბაბუმ
საკმანᲫი და კეხი.

მიაწება ქვის კეცს
დოლაბივიᲗ მᲭადი,
გაიხსენა ბებოს
Შინდის ᲨეᲭამანდი.
* * *
საბავᲨვო


იხვი და ბატი

იხვი, ბატი დაᲫმობილდნენ
ვიᲗომ რად არაო,
დილიᲗ ადრე მფინარეზე
მიგოგავენ ნელნელაო.

ბატი ზევიᲗ იყურება,
იხვი დაბლა ფეხქვეᲨაო,
აბა ვინმემ გაბედოს და
ბატი იწყებს სისინსაო.

იბანავეს მდინარეზე
იგორავეს მზეზეცაო,
საᲦამოსკენ გზას დაადგნენ
ბებო უცდის პირმაᲦსაო.

მარტი

გაზაფხულᲨი ამერია მარტი,
ნაადრევად ამიწყვიტა Ღილი,
Თოვლნარევმა ისე დაუბერა,
ამიწიᲗლა მუხლები და წვივი.

გაᲗოᲨილი აგეტმასნე ისე,
ვიᲗ ფოᲗოლი დასველებულ მინას,
Შენ ქურᲗუკი მომახვიე მხრებზე,
ამ ქარყინვის ჯინი სულაც არ მაქვს.

Ჩემი ხელი Შენს დიდ და Თბილ ხელᲨი
აფარᲗხალდა ვიᲗ ბეᲦურის ბარტყი,
სულაც აᲦარ მცივა მაგრამ მაინც,
არ გამიᲨვა, არ გამიᲨვა ხელი.
* * *
საბავᲨვო


ყურფარფაᲨა ბაᲭია

ყურფარფაᲨა ბაᲭიას
Ჩამოენგრა სორო,
ზაფხულამდე Შორსაა,
დამზრალია მდელო.

სამეგობრომ გაიგო,
დავეხმაროᲗ უნდა,
აბა მარტო ბაᲭია,
მოუნდება დიდხანს.,

აქეᲗ სორო გაᲗხარეს,
იქეᲗ ამოტკეპნეს,
Შესასვლელიც ლამაზად
დაუტოვეს იქვე.

უხარია ბაᲭიას,
დაიᲫინებს Თბილად,
მეგობრებო Თქვენს გვერდიᲗ
მე ვიქნები მუდამ.

* * *
საბავᲨვო


ცელქი ბეკეკა

ბებოს ცელქი ბეკეკა
Შეპარულა ბაᲦᲨი,
სტაფილო და კომბოსტო
მოაოხრა კვალᲨი.

აქეᲗ გოგრა, იქეᲗ კიტრი
გადაᲗელა, მოსპო,
ბებო ცრემლებს იწმინდავს
რატომ ქენი, რატომ?!

ბებომ იგი ხეს მიაბა,
გრᲫელზე გრᲫელი ᲗოკიᲗ,
აწი ბაᲦᲨი ვეᲦარ Ჩახვალ,
რად? ; მიხვდები მგონი.
* * *
საბავᲨვო


Თოვლი მოდის ფარფატა


Თოვლი მოდის ფარფატა,
ისე აგვაფარფატა,
Ჟრიამული, კისკისი
ისმის ყველა ეზოდან.

მოვაგროვეᲗ გუნდები,
დავიყავიᲗ რაზმებად
დიდი Თოვლის ბაბუა
Თვალს გვადევნებს Შორიდან.

აგვიწიᲗლდა ლიყები
გუნდაც გამოგველია,
გორაკუდან ვეᲨვებიᲗ
ციგაობის ჯერია.
* * *
რა იქნება

Თაფლისფერი არეული მზერა,
გულგრილი და Თანაც მიწვევ ᲗიᲗქოს,
ვერ გავიგე ᲩემᲗან ყოფნა გინდა,
Თუ მიᲨორებ სადᲦაც იქვე ახლოს.

იმ რამდენᲨი Შენ ერᲗი ხარ ვიცი,
მოდიხარ და Თან მოგყვება Შუქი,
როგორ მინდა ᲨენᲗან ერᲗად ფიქრი,
რომ გავიგო Შენი გულის რიᲗმი.

აᲦარა ვარ Თამამი და, Შლეგი
როცა გხედავ მე ვიბნევი მᲫივად,
რა იქნება რომ გამომყვე ფიქრᲨი
რა იქნება რომ. ამკრიფო მᲫივად.

ოციდან ოცი(საბავᲨვო)


კრუხმა ბუდე გაიკეᲗა
ლამაზი და მყუდრო,
აᲦარც ქარმა, აᲦარც წვიმამ,
რომ არ Შეაწუხოს.

ოცი კვერცხი ისე დადო
არც უნახავს ბებოს,
ბუდეს როგორ მიატოვებს,
საკენკზეც არ ფიქრობს.

სამი კვირა გავიდა და
ატყდა კაკუ-კაკუ
ყურადᲦებიᲗ აკვირდება
კრუხი ამ ყველაფერს.
ერᲗი , ორი, სამი, ოᲗხი
კრუხი ვეᲦარ იᲗვლის,
ბებოს ისე უხარია
აი უკვე იციც.
* * *
საბავᲨვო

მე სკოლაᲨი მივდივარ

აი უკვე დიდი ვარ,
მე სკოლაᲨი მივდივარ,
Თავზე დიდი ბაფᲗა და
ხელᲨი ᲩანᲗა მიᲭირავს.

ზეიმია სკოლაᲨი
ყვავილები, ბუᲨტები,
ნანა მასწსვლებელმა
Ჩაგვიხუტა ბავᲨვები.

უცხო გოგო- ბიᲭები
მალე ერᲗად ვისხდებიᲗ,
აᲦარა ვარ პატარა,
დედა ნუ მელოდები.
* * *
საბავᲨვო

მე სკოლაᲨი მივდივარ


წიგნი, ᲩანᲗა, რვეულები,
ყელზე Შავი ბაფᲗა,
მე სკოლისᲗვის ვემზადები
პატარა ვარ განა.

აი ია უკვე ვიცი
Შემასწსვლა დედამ,
აბა როგორ იბეჯიᲗებ,
გვასახელო უნდა.

ბებო Შუბლზე მეამბორა
ბაბუ Ჩუმად მლიცავს
სულ წინ წინ და ᲨემარᲗებიᲗ,
გაიმარჯვო უნდა.
* * *
მუხა


ტყეᲨი მე ვარ მᲗავარი,
ამბობს მუხა მაᲦალი,
მეხისგან და წვიმისგან,
მე ხომ. გიცავᲗ ავდარᲨი.

რამდენ ცხოველს აპურებს
Ჩემი რკო და მერქანი,
ფუᲦუროᲨი ფრინველებს
მე მოვუწყვე სახლ-კარი.

მე კაციც კი პატივს მცემს,
ᲗაᲗბირი აქვᲗ Ჩემს ᲫირᲨი,
სიცოცხლის ხე დამარქვეს
აზრი არის ნამდვილი.
* * *
აᲦარა ვარ ცელქი


ფისუნია კატა
ცელქია და ანცი,
ბებოს ისე აბრაზებს
აატკივა Თავი.

ჯერ საᲗვალე მოპარა,
სად წაიᲦო ნეტავ,
მერე Ძაფის გორგალი
მოატარა ყველგან.
ბებო არც კი გაუწყრა,
გადაუსვა ხელი,
ფისოს Შერცხვა, გაწიᲗლდა
აᲦარა ვარ ცელქი.
* * *
ზამᲗარი ტყეᲨი


ზამᲗარია, ისე ყინავს
გაზაფხული არ Ჩანს,
ტყეᲨი მხეცებს ᲗაᲗბირი აქვᲗ,
მარტამდის Ჩვენ რა ვქნაᲗ.

ტურა ამბობს მუხის ᲫირᲨი
კურდᲦლებს აქვᲗო სორო,
ლომმა არა ვის ეყოფა
კურდᲦლის ერᲗი სორო.

მგელმა სიტყვა მოიᲗხოვა
ირმის ვნახე ჯოგი,
მაᲦლა მᲗაᲨი ბინადრობენ,
გზას დავადგეᲗ მოდიᲗ.

ლომმა არა, გრᲫელი გზაა,
Ძალა აᲦარ Შეგვწევს,
სჯობს სხვა რამე მოვიფიქროᲗრომ დავნაყრდეᲗ უცებ.

მელამ კუდი გაიფერᲗხა,
მოილოკა ტუᲩი,
სოფლის ბოლოს საქაᲗმეა
მას მივადგეᲗ მოდიᲗ.

მხეცებს აზრი მოეწონაᲗ,
დავისვენოᲗ ეხლა
დილიᲗ ყველა გზას დავადგეᲗ
ᲦამიᲗ წყალსაც Ძინავს.
* * *
ბურᲗი

ახტა დხტა Ჩემი ბურᲗი
გადავარდა მზიასᲗან,
მზია ბურᲗს მე არ მიბრუნებს
ᲗამაᲨს იწყებს ნიასᲗან.

მოვიწყინე, გავებუტე
მეც ხომ მინდა ᲗამაᲨი
ნიამ ბურᲗი დამიბრუნა
გავაᲩაᲦეᲗ ᲗამაᲨი.
* * *
ია


პაწაწინა ია ია
მორცხვია და ლამაზია
Თხილის ᲫირᲨი იმალება,
პატარაა, ეᲨინია.

კოხტა გოგო ია იამ
Თავზე ხელი გადაუსვა,
მოეფერა, არ მოწყვიტა
მეც ᲨენსავიᲗ ია მქვია.
* * *
ყოᲩივარდას Შეუყვარდა ია
ია კიდევ ენᲫელაზე ფიქრობს
ენᲫელამ კი გაიᲨალა Თმები
სიყვარულზე ჯერ სულაც არ ფიქრობს.
* * *
ახალი წელი


ახალი წლის Ღამეა,
არ ვიᲫინებᲗ ბავᲨვები,
ბებოს ტკბილი ნაზუქი
დადის Თაფლაკვერები.

ᲦამიᲗ ისე მოᲗოვა
აგვისრულდა ნატვრები
ახმაურდა სოფელი,
დაიფარა სერები.

დიდი Თოვლი უფროსებს
სულაც არ უხარიაᲗ
აბა ერᲗი Ჩვენ გვკუᲗხონ
Ჩვენ გულᲨი რა დარია.




ზამᲗარი ტყეᲨი


ზამᲗარია მᲗიდან მგლები
ეᲨვებიან ბარᲨი,
იქნებ კბილი რამეს გავკრაᲗ
ᲨიმᲨილობენ ტყეᲨი.

დედა მგელი წინ მოუᲫᲦვის
იცის გზა და კვალი
კარგად იცის იმ საქაᲗმეს
პატრონი ყავს ტლანქი.

პატრონს ᲫაᲦლიც არ უვარგა
ზარმაცია ზანტი
იმ საᲦამოს დედა მგდლმა
გამოაᲫᲦო რაზმი.
* * *
გუბურა


გუბურაᲨი ბაყაყები
მოკალაᲗდნენ მყუდროდ
ყიყინებენ, ყაყანებენ
ყურს აკლიაᲗ ᲗიᲗქოს.

ციყვი, მაᲩვი და Თხუნელა
ეხვეწება ბევრსო
იყიყინეᲗ დაბალ ხმაზე
დავყრუვდებიᲗ Ჩვენცო.
* * *
ბატის Ჭუკები


რა ლამაზი Ჭუკები ყავს
ᲗეᲗრკისერა ბატს,
ცუნცულები, ფუმფულები
ყვიᲗელგულა გვირილები.

ეზოᲨი რო მ გამოიყვანს,
ბატი ისე სისინებს
მასᲗან ახლოს მიკარებას
ვინ გაბედავს Ჭირიმე.

დიდდეზება მამალიც კი
ესალმება რიდიᲗ,
ამ ეზოᲨი პატარები
დაცულია ვიციᲗ.

სკოლაᲨი

ბაᲦᲨი აᲦარ დავდივარ
მე სკოლაᲨი მივდივარ.
რვეულები წიგნები
ხელᲨი ᲩანᲗა მიᲭირავს.

კარგად უნდა ვისწავლო
აᲦარ უნდ ვიცელქო
დედიკომ და მამიკომ
ᲩემიᲗ რომ იამაყონ.

ყურადᲦებიᲗ ვიქნები,
პწკარებს ᲗიᲗიᲗ გავყვები,
ჯერ დამარცვლიᲗ მერე კი
კიᲗხვას ᲨევᲫლებ დიდივიᲗ.

წერას მალე ვისწავლი
დედას გაეხარდება
ბარაᲗზე რომ დავუწერ
დედა მე Შენ მიყვარხარ.





აი ია


აი ია აი ᲗიᲗი
აი Ძია აი Თოხი,
მარცვალ-მარცვალ ავკრიბე და
გამოვიდა Ძიას Თოხი.

ნაბიჯ-ნაბიჯ, ნელა-ნელა
ᲨევისწავლეᲗ Ჩვენ ანბანი
ლამაზ-ლამაზ, ასოებიᲗ
მე დავწერე"ფარᲨევანგი".




დედას


Ჩემი დედა გამრჯეა,
ლამაზი და კეᲗილი,
ყველას რომ მურᲩევნია
ის Თუ იცის ნეტავი?!

დილუᲗ Შუბლზე მაკოცებს,
ᲦამუᲗ ზᲦაპარს მიკუᲗხავს,
მᲗელი დᲦე რომ ფეხზე დგას
არ იᲦლება ნეტავი?!

დᲦეს ბლინები მოგვინდა,
მერე ყიყლიყოები,
ყველა ნატვრას გვისრულებს
Ღიმილიან ᲗვალებიᲗ.

მე და Ჩემი დაიკო
არ ვაბრაზებᲗ დედიკოს,
გვინდა რომ. მის ᲗვალებᲨი
სიხარული რომ ენᲗოს.
* * *
საბავᲨვო


ორჯერ ორი ოᲗხია

ერᲗი, ორი, სამი, ოᲗხი
ოᲗხზე მეტი ხუᲗია,
ორჯერ ორი ოᲗხია და
ორჯერ სამი ექვსი.

წერა-კუᲗხვა, ანგარიᲨი
ᲨევისწავლეᲗ ბავᲨვებმა,
ლექსებიც და არაკებიც
დავისწავლეᲗ ზეპირად.

წლის ბოლოა, არდადეგებს
ველიდებიᲗ ბავᲨვები,
ზოგიც ზᲦვაზე, ზოგიც მᲗაᲨი
დავიფანტოᲗ ყველანი.

აᲦარ მინდა Ჩერო

აᲦარ მინდა Შენი
მარაო და Ჩერო,
მომენატრა ქარᲨი
არეული მდელო.
ნამეხარი მუხის
ᲫირᲨი ᲨენᲗან ჯდომა,
დასველებულ ᲗმაᲨი
Შენი ხელის Ძრომა.
ვარსკვლავების ᲗვლაᲨი,
Თავზე დაᲗენება,
მდინარეზე ქვებზე,
ასკინკილა ხტომა.
მუხის ტოტზე კაბის,
Შენი Შარვლის Შრობა,
სიმორცხვისგან ვიᲗომ,
ალეწილი დგომა.
* * *



გაცვეᲗილი აზრი,
გალეული გრᲫნობა,
ისე ფორმალური
დიალოგის წყობა.

აᲦარ მოსწონს მისი
Თვალები და Თმები,
ᲨეამᲩნია Შუბლზე
სქელი ნაოᲭები.

აᲦარ Ჩქარობს სახლᲨი,
ისე დადის მისᲗვის
გონია, რომ ისევ
გაიმარჯვებს სპრინტᲨი.

მილასლასდა სახლᲨი
ᲗაიგულიᲗ ხელᲨი
ეამბორა Შუბლზე,
დაუკოცნა ყელი.

მწყემსი

მᲗაᲨი გაზაფხული
Ჩქარა კი არ მოდის,
ბარᲨი იებს კრეფენ,
აქ მაᲗ სᲫინავᲗ ᲗოვლᲨი.

დამᲨეული მგლები
დაყმუიან Თავზე
ფრᲗხილად არის მწყემსი
არ გორაობს მხარზე.

დატენილი Თოფი
გადაკიდა კავზე,
მოიმზადა ფიᲩხი
ცეცხლს უკიდებს წრეზე.

მგლები უკუიქცნენ
ეᲨინიაᲗ ცე ცხლის,
მაგრამ ისევ მოვლენ
ასეᲗი აქვᲗ ჯიᲨი.
* * *
სახლი ბევრი ფანჯრიᲗ

მოდი ერᲗად ავაᲨენოᲗ
სახლი ბევრი ფანჯრიᲗ,
მზის სხივმა და სიხარულმა
ინავარდოს მასᲨი.

კარი იყოს ერᲗი,
ლამაზი და დიდი,
ვინც კი მოვა გულიᲗ
გაიᲦება მისიᲗ.

მაგიდა, ხო დიდი,
ᲗეᲗრი სტოლსაფარი
ვერცხლის Შანდალი და
დედის Ჭიქა-ᲗეფᲨი.

დედა დავსვაᲗ ᲗავᲨი,
მაᲦალ სავარᲫელᲨი,
გარᲨემო კი ყველა
მისი Შვილ-ბადიᲨი.

ციცქა ყოᲩის ყანწიᲗ
Შამფურები Თხილის
მამის ქუდი კავზე
იცის ვისი ჯიᲨის.

პურის ყანა მწვანე
მწიფობამდე დროა
Შემპირდი მოვალო
მაგრამ დამემალე.

გადავᲨალე მკლავი
და გავყურებ ზეცას
უკვე აᲦარ გელი
უკვე არც გეᲫახი

ცა კი ისეᲗია
როგორც ბამბის ქულა
უᲫირო და ზანტი
როგორც Ჩემი სევდა

წამოვიდა Ღრუბლი
გადაფარა ეს ცა
აატირა ცხარედ
სულ ცრემლებად იქცა

დამისველდა კაბა
დამისველდა Თმები
მაგრამ ᲗიᲗქოს წვიმამ
Ჩამომრეცხა ცრემლი

* * *
სატანა მშვიდად მიჯდომია ფორტეპიანოს
და პიუპიტრზე შემოდო ნოტი შავით მოსილი
წამებს დაითვლის ტაქტებში ნოტებს
სიკვდილის მუზებს გამოიწვევს
აკორდებს უტევს!


* * *
ლა ბემოლ მინორში ნოტების წყობა ინტერვალებად
დიმინუენდოს მოყვა პიანო
შემდეგ სტაკატო, ფორტეც გლისანდოც
გლისანდოს შემდეგ ხანგრძლივი ტრელი
სუბკონტროქტავა ბგერები მჟღერი
გაუჩინარდნენ გამები ნელი..



* * *
tkhinaleli

მსგავსი ლექსები არ გაქვთ მუსიკაზე?