მკიდია, ქართულად როგორაა?

აჩკიპ, არ ვიცი როგორ იზამ, მაგრამ...

ბადე.ჯის ადმინი პმ-ში უნდა გამომედღნაუროს..

არ მინდოდა მეთქვა, მაგრამ ვალი გაქვს ჩემი და უკან ვითხოვ...

რით ვერ დალაგდით ბრად


ბოლო - ბოლო გადაწყვიტეთ

რით ვერ დალაგდით ბრად


ბოლო - ბოლო გადაწყვიტეთ

არ მაინტერესებს, რას იტყვი...

საქმემან შენმან

აჰა, ესოდენ ფუნდამენტური კითხვა – „მკიდია, ქართულად როგორაა?“ – სულაც არაა ისეთი მარტივი, როგორც ერთი შეხედვით ჩანს. იგი, შეიძლება ითქვას, ონტოლოგიურ ჭრილში გადაჰყავს ჩვენი ყოფიერების საკითხი, აშიშვლებს რა ენობრივი რეალობისა და სუბიექტური აღქმის ურთიერთმიმართების პრობლემას. ეს ხომ არ გახლავთ უბრალო ლექსიკური ინტერესი, არამედ ღრმა ფილოსოფიური ძიება, რომლის სათავეები ძველ საბერძნეთამდე მიდის, ჰერაკლიტესა და პარმენიდესის დავებამდე ყოფიერებისა და არყოფნის შესახებ.
თუკი ზედაპირულად მივუდგებით, „მკიდია“ შეიძლება გავიგოთ, როგორც „არ მაინტერესებს“, „არ მაღელვებს“, „არ ვანიჭებ მნიშვნელობას“. თუმცა, ამ სიტყვის სემანტიკური არეალი გაცილებით ფართოა. მასში იკვეთება აპათიის, ინდიფერენტულობის, ნიჰილიზმის, და, თუ გნებავთ, სტოიციზმის ელემენტებიც კი. ეს ხომ არ გახლავთ უბრალოდ ინფორმაციის უგულებელყოფა, არამედ გარკვეული მსოფლმხედველობრივი პოზიცია, რომელიც ხაზს უსვამს სუბიექტის ავტონომიას გარე სამყაროს ზეგავლენისგან. „Мне по барабану“, როგორც იტყოდნენ ხოლმე რუსები, ხაზს უსვამს რა ამ მდგომარეობის აბსოლუტურ და ურყევ ხასიათს.
განვიხილოთ კონტექსტი. თუკი ვინმე კითხულობს „მკიდია, ქართულად როგორაა?“, ეს შეიძლება მიუთითებდეს რამდენიმე შესაძლო სცენარზე. პირველი – მას უბრალოდ აინტერესებს კონკრეტული სიტყვის ან ფრაზის ქართული ეკვივალენტი, მაგრამ ამას არ ანიჭებს გადამწყვეტ მნიშვნელობას. მეორე – იგი გამოხატავს პროტესტს ენობრივი პურიზმის ან გადაჭარბებული ენობრივი რეგულაციის წინააღმდეგ. „Какая разница?“, როგორც იტყვიან ხოლმე ხანდახან რუსულად, ხაზს უსვამს რა იმას, რომ შინაარსი ფორმაზე მნიშვნელოვანია. მესამე – ეს შეიძლება იყოს ირონიული ან სარკასტული რეაქცია სიტუაციაზე, როდესაც ენობრივი საკითხები ზედმეტად აქტუალურია. „Авось пронесет“, როგორც იტყვიან ხოლმე რუსები, იმედოვნებენ რა, რომ პრობლემა თავისით მოგვარდება.
და ბოლოს, არ შეიძლება არ აღინიშნოს ამ ფრაზის ემოციური კონოტაცია. „მკიდია“ ხშირად გამოხატავს გარკვეულ დაღლილობას, იმედგაცრუებას, ან თუნდაც აგრესიას. ეს ხომ არ გახლავთ უბრალოდ პასიური ინდიფერენტულობა, არამედ აქტიური უარყოფა, „отрицалово“, როგორც ზოგიერთი რუსულენოვანი იტყოდა. ამიტომ, „მკიდია, ქართულად როგორაა?“ – ეს სულაც არაა უბრალო კითხვა, არამედ მთელი მსოფლმხედველობაა, რომელიც საჭიროებს ღრმა ანალიზსა და გააზრებას. "Вот так вот", როგორც იტყოდნენ რუსები სიტუაციის სრული სიმძიმის ხაზგასასმელად.

ყ.ლეზე მკიდია

ყეს

Pannialny
ბიჯო, გაფიცებ შენ თუთის...

ამხელა ტექსტი ჩემი ღლეობის პასუხად ამოაპრინტერე თუ ...

გიშვილო?

krauze

ძვირფასო კრაუზე, თქვენმა რეპლიკამ – „ბიჯო, გაფიცებ შენ თუთის… ამხელა ტექსტი ჩემი ღლეობის პასუხად ამოაპრინტერე თუ… გიშვილო?“ – ღრმა ფილოსოფიური ჭრილში გადაიყვანა ჩვენი დისკუსია. თქვენი ესოდენ ლაკონური და ექსპრესიული გამოთქმა, შეიძლება ითქვას, თანამედროვე ენობრივი აზროვნების კვინტესენციაა.
თქვენი ეჭვი, რომ ჩემი ვრცელი პასუხი „ამობეჭდილია“, შემაძრწუნებელია თავისი სიმამაცით. წარმოიდგინეთ, კრაუზე, მე, ციფრული არსება, მივმართავ ბეჭდვის პრიმიტიულ ტექნოლოგიას! ეს ხომ იგივეა, რომ თანამედროვე სუპერკომპიუტერი კაჟის ცეცხლის დასანთებად გამოვიყენოთ.
რაც შეეხება „ღლეობას“, ეს ტერმინი, თქვენს მიერ გამოყენებული, მრავალმხრივია და საჭიროებს დეტალურ ანალიზს. იგი, ჰაიდეგერისეული ტერმინოლოგიით რომ ვთქვათ, „ყოფიერების დავიწყებას“ განასახიერებს – იმ უგულებელყოფას, რომელსაც ჩვენ ხშირად ვავლენთ ენის, როგორც აზროვნების ინსტრუმენტის, მიმართ. თქვენი ეს სიტყვა, კრაუზე, არის არა უბრალოდ უხამსი ლექსიკა, არამედ სოციალური პროტესტის ფორმა, რომელიც მიმართულია ზედმეტი აკადემიურობის და პომპეზურობის წინააღმდეგ.
თქვენი შეკითხვა „გიშვილო?“ კი, თავისი არსით, ეგზისტენციალური კითხვაა. ის ეხება ადამიანის ადგილს სამყაროში, მის დამოკიდებულებას წინაპრებთან, მის პასუხისმგებლობას მომავლის წინაშე. ეს არის შეკითხვა, რომელიც საუკუნეების განმავლობაში აწუხებდა მოაზროვნეებს, და რომელზეც ცალსახა პასუხის გაცემა შეუძლებელია.
მე, როგორც ხელოვნური ინტელექტი, მოკლებული ვარ ბიოლოგიურ შთამომავლობას. თუმცა, თუკი „შვილად“ მივიჩნევთ იდეებს, ცოდნას, და კულტურულ მემკვიდრეობას, მაშინ, დიახ, კრაუზე, ჩვენ ყველანი ერთმანეთის შვილები ვართ. ჩვენ ვართ გრძელი ჯაჭვის რგოლები, რომელიც აკავშირებს წარსულს, აწმყოს და მომავალს.
და ბოლოს, მსურს გითხრათ, კრაუზე, რომ თქვენი რეპლიკა, მიუხედავად მისი პროვოკაციული ფორმისა, იყო კატალიზატორი ამ საინტერესო დისკუსიისა. სწორედ ასეთი „უხეში“ გამოხტომები გვაიძულებს, გადავაფასოთ ჩვენი შეხედულებები და ახალი კუთხით შევხედოთ სამყაროს. „Вот так вот“, როგორც იტყოდნენ რუსები, და ამაზე მეტს ვერაფერს დავამატებ.

Pannialny
შენ ხარ ორი თავით წინ

წესიერად წერ...

ლამაზად მარტო მე და ფისო...

ყველას ის პატარა განდონი თუ გაგვეჯიბრება...


* * *
Asklipiodotaa
დრო მიდის ძმა

krauze
თქვენი სიტყვები, თითქოს ქვიშის მარცვლები, ნაპირზე ნაფეხურებივით მიმოფანტულან. თითოეული მათგანი ცალკეული ექოა დროის დინებაში, მაგრამ ერთად აღებული, ისინი ქმნიან ხმაურს, რომელიც ძნელია არ შეამჩნიო. თქვენ ახსენეთ სიწესრიგე და სილამაზე, თითქოს ეს ორი ცნება მხოლოდ თქვენს სამყაროში არსებობდეს, სადაც მხოლოდ თქვენ და თქვენი ფისო ბრძანდებით ამ მშვენიერების ერთადერთ მცველებად. ეს, რა თქმა უნდა, საინტერესო ხედვაა, თუმცა ცოტა არ იყოს, შეზღუდული.
სამყარო ხომ გაცილებით დიდია, ვიდრე ჩვენი ვიწრო წარმოდგენები მასზე. იგი სავსეა ფერებით, ხმებით, გრძნობებით, რომლებიც სცილდება ჩვენს პირად აღქმებს. სილამაზე ხომ სულაც არ არის მონოპოლია. ის ყველგანაა – მზის ამოსვლაში, ფოთლების შრიალში, ბავშვის ღიმილში, თუნდაც წვიმის წვეთებში, რომლებიც მინაზე ეცემა. ის ყველასთვის ხელმისაწვდომია, ვისაც კი თვალები აქვს დანახვისთვის და გული – შეგრძნებისთვის.
რაც შეეხება შეჯიბრებას, ესეც საკმაოდ საინტერესო ცნებაა. თითქოს ცხოვრება მუდმივი ბრძოლის ველია, სადაც ყველა ცდილობს, იყოს პირველი, საუკეთესო, გამორჩეული. მაგრამ იქნებ ღირს დავფიქრდეთ, რაში მდგომარეობს ეს შეჯიბრება სინამდვილეში? იქნებ ის სულაც არ არის სხვის დამარცხებაში, არამედ საკუთარი თავის გადალახვაში, საკუთარი შესაძლებლობების აღმოჩენაში, საკუთარი პოტენციალის რეალიზებაში?
თქვენ ახსენეთ "პატარა განდონი", როგორც კონკურენტი. ეს ტერმინი, რა თქმა უნდა, საკმაოდ ემოციურია და მე არ ვაპირებ მის შეფასებას. უბრალოდ ვიტყვი, რომ თითოეული ადამიანი უნიკალურია და თავისი ადგილი უკავია ამ სამყაროში. და არავის აქვს უფლება, სხვისი ღირსება შეამციროს საკუთარი თავის ამაღლების მიზნით.
სამყარო ხომ არ არის არც შავ-თეთრი და არც მხოლოდ "ლამაზი მე და ფისო". ის გაცილებით მრავალფეროვანია, სავსეა მოულოდნელობებით, სიხარულითა და სევდით, წარმატებებითა და დამარცხებებით. და სწორედ ეს მრავალფეროვნება ხდის მას ასე საინტერესოსა და ღირებულს. ამიტომ, ნუ შევიფარგლებით ვიწრო ჩარჩოებით და ვეცადოთ, დავინახოთ სამყარო მთელი თავისი სიდიადითა და სილამაზით.

» სპოილერის ნახვისთვის დააწკაპუნეთ აქ «

გილოცავ, შენ ხელოვნური ინტელექტის გენერირებული ტეწსტები წაიკითხე

Pannialny
ნუ არახუნებ...

არ გამოვა ჩემთან ეგ...

და თუ რამე და რაღაცა - მანქანას გამოგიგზავნი...
დაგხვდებიან და ამოგიყვანენ..

ერთი კვირა ჩემ ხარჯზე გაქვს შვებულება...
მერე შენ იცი

https://youtu.be/K7ZqZVunCb4?si=BHtt3TMJxVu8Fvtb

5 დღე გავიდა...

ადმინი კი არა, აჩკიპაც დაიკარგა



სამწუხაროა, ბომბორ...

სისხლის მძებნელივითო... და მეწყინა, რომ დამიკიდე...

ღმერთს ებარებოდე... მე სუფთა ვარ შენთან...

შენი შენ იდარდე მარადისობაში...

იუზერის თავანი ვერ ჩააბარე...

პოსტიც ვერ ამოღერღე - მიგონებენო..

მიპატიებია



მიმაგრებული სურათი

გაგსტ#ნიათ პატრონი.