ამასოვბაში ამათმა სერიოზული დაგნარი აწიეს ერთმანეთში:
Пакистан объявил "открытую войну" правительству талибов в Афганистане и нанес авиаудары по Кабулу. "Теперь у нас будет открытая война с вами. Теперь это будет кровавая война. Пакистанская армия пришла не из-за моря. Мы ваши соседи, мы знаем ваши времена", - написал министр обороны Пакистана Хаваджа Асиф в соцсети Х. Он обвинил правительство талибов в том, что они "превратили Афганистан в колонию Индии", собрали в стране "террористов со всего мира и начали экспортировать терроризм" и "стали марионетками Индии". Накануне, 26 февраля, афганские военные начали ответные боевые действия против Пакистана в ряде районов.
Министр информации страны Аттаулла Тарар подтвердил в Х, что армия Пакистана нанесла удары по целям в Кабуле, а также в провинциях Пактия и Кандагар. По его данным, в ночь на 27 февраля были уничтожены 27 позиций движения "Талибан", захвачены 9 позиций, а также убиты 133 военных Афганистана и более 200 получили ранения. По данным афганской стороны, их солдаты убили 55 военных Пакистана, захватили одну базу и 19 контрольно-пропускных постов своего противника.
В последние несколько месяцев отношения между правительством "Талибана" в Афганистане и Пакистаном резко ухудшились. Исламабад обвиняет власти соседней страны в бездействии в отношении вооруженных группировок, которые совершают террористические атаки на его территории. Талибы отвергают эти обвинения.
https://p.dw.com/p/59UQz?maca=rus-facebook-dw * * *
სტრატეგიული მიზანი – მექასა და მედინას ხელში ჩაგდება
ისრაელში აშშ-ის ელჩის, მაიკ ჰაკაბის სკანდალური ინტერვიუს ფონზე (რომელიც მან ტაკერ კარლსონს მისცა), სადაც მან განაცხადა ებრაელების „ბიბლიურ უფლებაზე“ მთელ ახლო აღმოსავლეთზე (ნილოსიდან ევფრატამდე), კვლავ მიიპყრო ყურადღება ებრაელი სიონისტის, ავი ლიპკინის წიგნმა „დაბრუნება მექაში“.
თავის ნაშრომში, რომელიც პრეტენზიას აცხადებს „მოქმედების სახელმძღვანელოს“ სტატუსზე და ასახავს ებრაელი ფანატიკოსებისა და მათი სიონისტი ლიდერების სექტანტურ ფანტაზიებს, ლიპკინი წერს:
> „მუსლიმების იძულება, უარი თქვან თავიანთ რელიგიაზე, რთულია. ამიტომ, ჩვენ უნდა ვიყოთ გველივით ცბიერნი, რათა შევიჭრათ მუსლიმთა გულებში.
> ის უნდა გააუტკივარო, სანამ მუცელს გაუჭრიდე, როგორც ამას ქირურგები აკეთებენ; უნდა დაახრჩო ის ვნებებსა და სურვილებში და გასაქანი მისცე მის ინსტინქტებს, სანამ ის არ იქცევა მახინჯ არსებად, რომელიც არაფრისთვის იქნება გამოსადეგი“.
>
ის ასევე აცხადებს:
„დიდი ისრაელის საზღვრები არ იზღუდება იორდანეს ნაპირებით. მექა, მედინა და სინაის მთა თავიდანვე ებრაული მემკვიდრეობის ნაწილია, რომელიც უნდა დაბრუნდეს, ხოლო მექაზე კონტროლი არის ისლამის საფუძვლების სრული განადგურების გასაღები“.
წიგნში „დაბრუნება მექაში“ ავი ლიპკინი თავის ხედვას აგებს სამ ძირითად სვეტზე, რომლებიც, მისი აზრით, საკმარისია ახლო აღმოსავლეთის სახის შესაცვლელად და მისი სრული დამორჩილებისთვის.
ეს სვეტები ასახავს აგრესიული სექტანტური რელიგიური იდეოლოგიისა და სამხედრო სტრატეგიის ერთობლიობას:
1. რელიგიური გეოგრაფიის გადააზრება (მექა — ეს სინაია)
ეს არის ავტორის ყველაზე თავხედური და ერთი შეხედვით შიზოფრენიული მცდელობა. ლიპკინი ამტკიცებს, რომ ნამდვილი სინაის მთა (სადაც მოსემ მცნებები მიიღო) მდებარეობს არა ეგვიპტეში, არამედ საუდის არაბეთის ჩრდილო-დასავლეთით (ჯაბალ ალ-ლაუზის რაიონში).
ამ სიცრუის მიზანია: ებრაული „ხუცპას“ (თავხედობის) ტრადიციებით, მან სცადოს ებრაელთა „რელიგიური და ისტორიული უფლების“ დამკვიდრება არაბეთის ნახევარკუნძულზე, რითაც გზას უხსნის საუდის მიწების „აღიარებას“ „ძველი ებრაული მემკვიდრეობის“ ნაწილად.
2. მსხვილი სახელმწიფოების ფრაგმენტაცია (ქაოსის სტრატეგია)
ლიპკინი ამტკიცებს, რომ ისრაელის გადარჩენა დამოკიდებულია გარემომცველი არაბული ქვეყნების — განსაკუთრებით საუდის არაბეთის, ეგვიპტისა და ერაყის — დაპირისპირებულ მინი-სახელმწიფოებად გადაქცევაზე, რომლებიც დაყოფილი იქნებიან კონფესიურ და ეთნიკურ ჯგუფებად.
მექანიზმი: უმცირესობების მხარდაჭერა, კონფესიური კონფლიქტების პროვოცირება და ეკონომიკური კრიზისების გამოყენება ეგვიპტური არმიის დასაშლელად და სპარსეთის ყურის ნავთობის საბადოებზე კონტროლის დასამყარებლად, რის შედეგადაც ეს ქვეყნები ათწლეულების განმავლობაში ჩაეფლობიან შიდა კონფლიქტებში.
3. სიონიზმისა და ქრისტიანი სიონისტების ალიანსი
თავის ხედვაში ლიპკინი ეყრდნობა დასავლეთში მილიონობით ევანგელისტი ქრისტიანის მობილიზაციას. ის არწმუნებს მათ, რომ „მექაში დაბრუნება“ არის „ბიბლიური წინასწარმეტყველება, რომელიც წინ უსწრებს ჟამთა დასასრულს“.
ლიპკინი პროპაგანდას უწევს ისლამთან გაერთიანებული „ჯვაროსნულ-სიონისტური“ ტოტალური ომის იდეას, რომელიც მიზნად ისახავს ორი წმინდა მეჩეთის ხელში ჩაგდებასა და კონტროლს. ის მიიჩნევს, რომ ეს იქნება „ნოკაუტი“, რომელიც სამუდამოდ „შეურყევს მორალურ და პოლიტიკურ სულს ისლამურ სამყაროს“.
ომი ახლო აღმოსავლეთში ნაწილი XIV
