დღეს, 130 წლის შემდეგ

ბოროტი ძალების წინააღმდეგობის მიუხედავათ,
ამ ლექსს


ვარდს გაეფურჩქნა კოკორი,
გადაჰხვეოდა იასა,
ზამბახსაც გაჰღვიძებოდა
და თავს უხრიდა ნიავსა.
ტოროლა მაღლა ღრუბლებში
წკრიალ-წკრიალით ჰგალობდა,
ბულბულიც, გრძნობით აღვსილი,
ნაზის ხმით ამას ამბობდა:
აჰყვავდი ტურფა ქვეყანავ,
ილხინე, ივერთ მხარეო,
და შენც, ქართველო, სწავლითა
სამშობლო გაახარეო!




ხალხის საკუთრებად ვაცხადებ!

რამეთუ მისი ავტორის ვინაობა ცნობილი არაა.
იოსებ ჯუღაშვილი, ერის მოღალატე! საქართველოს სახემწიფოს ოკუპანტი ძალის ხელმძღვანელი, ათასობით ქართველის მკვლელი, საქართველოს მიწების გამჩუქებელი, მათ შორის ქართველების აკვნის- კლარჯეთის, ოსეთის საზღვრის გორამდე გადმომწევი, ქართველებზე და ივერთ მხარეზე ლექს არ დაწერდა.
ის არც პოეტი იყო და არც მწერალი, რამე ღირებულის ავტორი არაა.
სამაგიეროდ იყო ყაჩაღი, სავარაუდოდ ეს ლექსი მსხვერპლს ფულთან ერთად წაგლიჯა, შემდეგ რედაქციაში მიიტანა და ფული მიიღო.

დღეის შემდეგ ეს ლექსი ხალხურია!

This post has been edited by furuckssia on 9 Sep 2025, 20:20

ქალაქი რწყილზე

ქალაქი იდგა წყალზე
ქალაქი იდგა რწყილზე
ხანდახან იყო ასე,
ხანდახან იყო ისე.

ქალაქის მაცხოვრებლებს
არ ეტყობოდათ დაღლა,
ისე იღებდნენ ნივთებს,
არ სჭირდებოდათ დახრა.

და აშენებდნენ სახლებს,
და აშენებდნენ ქუჩებს
აპატიმრებდნენ ქურდებს,
ყაჩაღებსა და ურჩებს..

და იზრდებოდა ხალხი,
ვითარდებოდა დროსთან,
და ერთ უეცარ დღესაც
რწყილს ერთი ფეხი მოტყდა.

გადაიხარა რწყილი,
გადაიხარა ხალხი,
და დაიცალა წყლისგან
ყველა ქუჩა და არხი.

წყალმა წალეკა ხალხი,
წყალმა დაახრჩო ბევრი
ქალაქი იდგა წყალზე
უკვე ათასი წელი.

ქალაქი იდგა წყალზე,
ქალაქი იდგა რწყილზე,
და კვლავ ცხოვრობდა ხალხი
უკვე ხუთფეხა რწყილზე.

რწყილმა დაიწყო რყევა,
ხალხმა დაიწყო მოთქმა,
ხუთფეხ დარჩენილ რწყილს კი
მესამე ფეხი მოტყდა.

მიწამ იშოვა სივრცე,
ქუჩა შუაზე გასკდა,
სადაც თეატრი იყო,
დიდი ტბა გაჩნდა ახლა.

და კვლავ ცხოვრობდა ხალხი,
უკვე ოთხეფა რწყილზე,
კვლავ აშენებდნენ ქალაქს,
როგორც შეეძლოთ, ისე.

რას ვერ გაუძლო ექვსმა,
როგორ გაუძლო ოთხმა?
მოსალოდნელიც იყო —
მეოთხე ფეხიც მოტყდა.

რწყილი უეცრად შეხტა,
რწყილი ჰაერში ახტა,
მაგრამ, მაგრამ, და მაგრამ
მიწაზე აღარ დახტა.

და გრძელდებოდა ასე,
არ კითხულობდნენ მიზეზს,
ქალაქი იდგა წყალზე,
ქალაქი იდგა რწყილზე.

furuckssia
სოსოიასია და მაგ ლექსის პრეზენტაცია მოუწყო ილიამ, დიდი პოეტი გვეზრდებაო)
მოკლედ ერთი არ შემდგარი მხატვარი იყო და ეს მეორე, ჩვენი არ შემდგარი პოეტი.

uria

პოეტი კი არა უდიპლომო მღვდელი იყო

https://www.aura.ge/103-sabavshvo/534-ioseb...%93leqsebi.html

ეს ლექსებიც ჩაუდეს

ადოლფა მხატვარი იყო, თავის ნახატებით თავს ირჩენდა.
როგორც ცნობილია, ძალიან ხელმოკლედ ცხოვრობდა მაგრამ მაშინ მაგ სფეროში დიდი ფული არ ტრიალებდა.
* * *

მაგ ლექსებს ვერ ვნახავ. უტრირებას ნუ ახდენ, კი არ ჩაუდეს, მიიტაცა.
თვითონ ხომ იყო ჭეშმარიტი "სოციალისტი" კერძო საკუთრების მოწინააღმდეგე, კოლხოზების დამაარსებელი
შესაბამისად ლექსის ავტორობის უფლებაც უნდა ჩამოერთვას და გახალხურდეს.

.....
30 იანი წლების მეორე ნახევრიდან 1953 წლამდე სსრკ- ში ყველაზე მეტ ქონებას იოსებ ჯუღაშვილი ფლობდა.