როგორ ვიპოვნოთ საკუთარი პროფესია?

ამ განყისთვის შესაფერისი თემაა

გვაქვს დიდი სტატისტიკა ქვეყანაში, დიპლომიანი ხალხი სულ სხვა რამეს აკეთებს ცხოვრებაში
უფრო მეტად ახალ თაობაში არაა ეს პრობლემა, რასაც სწავლობენ იმას აკეთებენ მერე

საკითხი მდგომარეობს შემდეგში, საიდან გავიგოთ თუ რისი კეთება გვინდა?
როცა ზარმაცი არ ხარ და მოტივირებული ხარ

ძალიან საინტერესო თემაა. ჩემი აზრით , რაც ბავშვობიდან გიყვარს იმას უნდ მისდიო.

უჰ, კი კაცო, ორი დიპლომი მაქვს და ორივესგან აბსოლუტურად განსხვავებულ სფეროში ვმუშაობ.
8 წელი რის სწავლასაც შევალიე, აღმოჩნდა, რომ საერთოდ არაა ჩემი, საინტერესო კი იყო, მაგრამ არაპერსპექტიული და მოსაწყენი.

ჩემი გადასახედიდან გამოცდილება და დრო გინდაც, უნდა სცადო ბევრი რამე და მიხვდები რა გინდა. თავიდანვე ვერ გეცოდინება.

Caravan
ემოობაში ორი დიპლომი არაა სახუმარო

Pannialny

რომ გავყვეთ მაგ თემას შეიძლება ემო უფრო ქრისტიანი, ღირსეული და უფრო ქართველი გამოდგეს

ყველა ამ კითხვას უნდა გასცე პასუხი:

რას გულისხმობ საკუთარში?
რით განსხვავდება საკუთარი პროფესია არასაკუთრისგან?
რა უნდა მოგცეს სამუშაომ, რომ პროფესია დაუძახო?
რა უნდა მოგცეს სამუშაომ, რომ პროფესიაც დაუძახო და საკუთარიც?
თუ გიცდია პოვნა?
რაც სცადე, რომელ კრიტერიუმებს აკმაყოფილებდა და რომლებს ვერა?

φία
სიბნელეში თევზაობას გავს ეს საკითხი

პროფესია მოგიხმობს თავად

ადრე, როცა ჩემს თავს და გზას ვეძებდი, მეგობარმა ჩამიგდო ლინკი, რაღაც სასწავლო კურსის
დავხედე და მეთქი, შანსი არაა, ამას ვერც ვისწავლი და სხვა რამე მირჩევნია საერთოდ ამ ცხოვრებაში თქო.
სცადეო
ვცადე
ახლა თავს ისე ვგრძნობ, როგორც თევზი წყალში

მადლობა მეგობარს <3

ზოგადად მგონია, ცხოვრებაში მოცემული ყველა შანსი უნდა გამოიყენო .
ახლაც "ვსწავლობ" რაღაცას, უფრო სწორად აზრზე მოვედი და ვერც გავეშვები ბოლომდე :დ
ჯერ არ ვიცი, რაში უნდა გამოვიყენო. მაგრამ ის ვიცი, რომ აუცილებლად გამომადგება :დ

საქმიანნი
ძალიან კარგი, საინტერესო საკითხი წამოჭერი
რამდენი წლის ბრძანდები?

Hayato
ასაკთან კავშირი არ ვიცი, მაგრამ ოცდათექვსმეტი

საქმიანნი
ანუ strong independent woman ხარ

ნამდვილად)
და ზუსტად მაგ მიდგომის გამო მაქვს ცხრა პროფესია და მეათეს ვსწავლობ ახლა :დ
ერთი სფერო აღარ ყოფნის ადამიანს, ზედმეტად მრავალფეროვანია თანამედროვე სამყარო.

სიყმაწვილეში არ არის ადვილი იმის გააზრება, თუ რა სურს ადამიანს სინამდვილეში.

თან ჩემი თაობის ხალხისთვის (ოთხმოციანები დაბადებულები), რომლებსაც ადრეულ ასაკში ძალიან ბევრი ინფორმაცია აკლდა და არც ბევრი სფერო იყო/არის აქ განვითარებული, რომელშიც ისურვებდნენ დასაქმებას იმ მოლოდინით, რომ ფინანსურადაც გაქაჩავდნენ ცხოვრებაში.

თავიდან ჩავაბარე თსუ-ში იურიდიულზე 2005 წელს, სახელმწიფო დაფინანსებით, მერე მაგისტრატურაზეც კერძო სამართლის განხრით სახელმწიფო დაფინანსებით. იმ დროს მართლა მაინტერესებდა და საქმეს კარგად ვართმევდი თავს, იქნებოდა ეს კერძო კომპანიების იურიდიული საკითხების მოგვარება, სასამართლო დავები თუ არასამთავრობო სექტორში კონკრეტული პროექტი...

მაგრამ მალევე მივხვდი, რომ ამ სფეროს ინტერესი დამეკარგა და შევიცვალე პროფესია. ადრე ჰობის სახით რომ მქონდა, სხვადასხვა ჰუმანიტარულ დარგებში ცოდნა რომ მქონდა და ენებიც რომ ვიცოდი, გავხდი გიდი. როგორც კულტურულ ტურებზე, ისე სალაშქრო-საფეხმავლო ტურებზე. რვა წელი ვიყავი ამ სფეროში, ეს იყო ძალიან დინამიური, მაგარი და საინტერესო წლები. ცხოვრების ძირითადი გამოცდილება გიდობას უკავშირდება.

2020 წლისთვის ველოდებოდი მაგარ ფინანსურ ბრუნვას და გეგმებს ვაწყობდი პირად ბიზნესზე, მაგრამ მოვიდა კოვიდ პანდემია და... გავნულდი. ჩავარდა ჩემი მუშაობა. სახლში ჯდომისას რაღაც უნდა მეღონა და ისევ ენების ცოდნა მოვიშველიე. დროებით ავირჩიე ქოლ ცენტრი, გერმანულენოვანი თანამშრომლები უნდოდათ. გადავბარგდი მანდ, სახლშიც ვიჯექი სულ და თან ვმუშაობდი, ფინანსურად დავსტაბილურდი. პანდემიამ რომ გადაიარა, გიდად აღარ მივბრუნდი სამუშაოდ, გული ამიცრუვდა და ერთი მინუსი აქვს ამ პროფესიას: სახლში არასოდეს ვიყავი და სახლის საქმეები ხშირად ცდებოდა.

ბოლო ოთხი წელია ცხოვრების სტილი სრულიად შევიცვალე, გადავედი სოფლად, თბილისთან ახლოს. ამჯერად ქართულ ფირმებთან აღარ ვმუშაობ, ჩემი სამსახური თურქული ფირმაა, გერმანელებზე მუშაობენ და აქედან გერმანია-ავსტრიაში ვმუშაობ customer service-ში. ეს სამსახური მჭირდება, რადგან საშუალებას მაძლევს ვიყო სახლში, თბილისში საერთოდ აღარ ჩამოვდივარ, შეიძლება თვეში ერთხელ რაღაცის საყიდლად ან მეგობრის სანახავად ჩავიდე. ამავე დროს დიდი ეზო მაქვს, დეკორატიული ყვავილები და მცენარეები მაქვს ძალიან ბევრი, დრო მრჩება, რომ მათ მოვუარო. ამასობაში ძველი სააგენტოები დღემდე მეხმიანებიან, ტურისტულ ჯგუფს ხომ არ აიყვანო და წელიწადში ერთხელ ვიღებ ხოლმე ისევ დიდ ორკვირიან სალაშქრო ტურებს, განტვირთვისთვის.

და ახლა კიდევ ერთ პროფესიას ვითვისებ. ბუნებამ, მცენარეებმა დამიძახეს თავისკენ, საბოლოოდ ბუნება ვარჩიე ურბანულ ცხოვრების წესს. დეკორატიული მებაღეობის ერთი საბაზისო კურსი უკვე გავიარე შარშან. მოვზიდე ბევრი ლიტერატურა მებაღეობაზე და სიღრმისეულად ვსწავლობ, თან ჩემს ეზოში პრაქტიკას ვეწევი. რაღაც საკითხებზე უცხოელი სპეციალისტების ონლაინ კურსებს გავივლი ხოლმე. და მყარი მიზანი დავისახე, რომ გავხდე გამოცდილი მებაღე და ამ სფეროში გადავიდე სრულად, რადგან ეს მაბედნიერებს და მაპოვნინებს ჩემს თავს. ეს არის ის, რაც ჩემია, მაქსიმალურ თავისუფლებასა და თვითკმარობას მაგრძნობინებს და თვითდასაქმების შესაძლებლობას მაძლევს, რომ მაქსიმალურად დამოუკიდებელი და შემოქმედებითი ვიყო იმ საქმეში, რომელიც მსიამოვნებს.

საკუთარი პროფესიის პოვნა პირდაპირ უკავშირდება საკუთარი თავის პოვნასთან.

მიქაელ
Title გურული გაქვს მითითებული, მე იმერელი ვარ და მაგხელა გაქანება ვერ მექნება როგორც გურულს რა ვქნათ, ვინმე იმერელის კომენატრს დაველოდები

Hayato

იმერლებიც კაი სხარტები და მოსწრებულები ხართ.

გაქანების გარდა, 37 წლის ვარ და მთელი ეს დაღვინება და რაღაც საკუთარის პოვნა 30 წლის მერე დავიწყე.

ესე იგი ტყუილად ვწერე ამდენი.